Ήδη με την κυκλοφορία του διαβόητου «Metal Machine Music», το 1975, ο Lou Reed είχε ξεκαθαρίσει τη θέση του: Θεωρούσε τον εαυτό του δημιουργό της «σοβαρής» μουσικής, πειραματιστή των σύγχρονων ήχων πέρα από όρια και ετικέτες, και σαφέστατα δεν ήταν κάποιος που το ταλέντο του θα μπορούσε να εξαντληθεί στα στενά πλαίσια του pop και rock τραγουδιού. Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά και λίγο πριν από τα εξηκοστά του γενέθλια, ο Reed αποφασίζει να επαναδιατυπώσει τούτες τις απόψεις του. Την αφορμή έδωσε το αφιερωμένο στον Edgar Allan Poe μιούζικαλ «POEtry», το οποίο παρουσίασε πέρυσι στο Brooklyn Academy of Music μαζί με τον Brian Wilson. Με βάση το υλικό του μιούζικαλ ο Reed αποφάσισε να οργανώσει ένα μεγαλόπνοο μουσικό αφιέρωμα στο έργο του Αμερικανού συγγραφέα. Ζήτησε τη συνδρομή του παραγωγού Hal Willner, διάσημου για τα περίφημα αφιερώματα που έχει επιμεληθεί στο έργο των Nino Rota, Thelonious Monk, Charles Mingus, στη μουσική των φιλμ του Disney κ.λπ. Έντυσε ποιήματα του Poe με μουσική, πήρε το ελεύθερο να «προσαρμόσει» στίχους του σε σύγχρονο ύφος, ανάθεσε σε επώνυμους ηθοποιούς και βοκαλίστες τις απαγγελίες (Willem Dafoe, Steve Buscemi, Laurie Anderson, Fisher Stevens, Elizabeth Ashley και τον τενόρο Antony, «ανακάλυψη» του Willner, που παραλλάσσει με τρόπο εξώκοσμο το «Perfect Day») και κάλεσε εκλεκτούς μουσικούς για να υποστηρίξουν ποικιλοτρόπως το όλο εγχείρημα [David Bowie, Five Blind Boys Of Alabama, Kate και Anna McGarrigle (φωνητικά), Ornette Coleman (σαξόφωνα), Jane Scarpantoni (τσέλο), Steve Bernstein (πνευστά)], στο πλευρό των μουσικών της μόνιμης συνοδευτικής του μπάντας. Μέσω των επιλογών αυτών ό,τι κερδίζει το «The Raven» σε ποικιλία το χάνει σε εστίαση. Γνώστης καθώς είναι της τέχνης της punk-metal έντασης, της λυρικής μπαλάντας, της avant-garde jazz ανατροπής, ακόμη και αυτού του ίδιου του ακατέργαστου θορύβου, ο Reed δεν αποτυγχάνει να προσεγγίσει με αρμόζοντα τρόπο τα δυναστευμένα από έννοιες όπως η απώλεια, η ενοχή, η βία και η αυτοκαταστροφή κείμενα του Poe. Το έργο όμως ως συνολικό ακρόαμα χάνει τη συνοχή του· πόσο μάλλον που αναφερόμαστε στην έκδοσή του σε μονό CD, με τις περισσότερες απαγγελίες να λείπουν, μια και επίσης κυκλοφορεί καταγραφή του έργου στην πλήρη του ανάπτυξη σε διπλό CD. Έπειτα πάλι βάζεις το «Who Am I?» στην «αυτόματη επανάληψη», εγκαταλείπεις τον εαυτό σου στην επική -μαζί ηλεκτρική και ορχηστρική- δίνη του, και καθετί άλλο μοιάζει τόσο άνευ σημασίας…

Ειδήσεις Σήμερα: