Ο Μανώλης Φάμελλος ξέρει να γράφει ολοκληρωμένα τραγούδια: με στίχους που λένε μια ιστορία την οποία αξίζει να προσέξεις, με σύγχρονη ηλεκτρική μουσική που έχει διεθνές διαβατήριο, συμπληρωμένο όμως με ελληνικό όνομα· ξέρει και να τα ερμηνεύει: με επάρκεια και με μέτρο. Πράγματα δηλαδή που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα για κάποιον που αποφασίζει να θέσει στην κρίση του κοινού ένα δίσκο του. Ωστόσο, με όλα εκείνα που βλέπουμε και ακούμε στις μέρες μας, είμαστε υποχρεωμένοι να τα επισημάνουμε ως προτερήματα. Με αυτά τα δύο κρατούμενα προχωράμε σε άλλα σκέλη του προβλήματος.
α) Σε τι νέο έδαφος έχει προχωρήσει ο Μ. Φάμελλος με το νέο του άλμπουμ;
Στα ίδια χωράφια τον συναντάμε. Με δυσκολία ξαναπροσεγγίζει κάποια από τα καλλιτεχνικά κεκτημένα του «Η Ευτυχία Είναι Αυτό…» (2000). Όσο για το αρκετά πιο τονισμένο μπιτ που έχουν τα νέα τραγούδια, αυτό μπορείς να το δεις είτε ως βήμα πίσω είτε ως βήμα πλάγια. Θα βοηθήσει πάντως τα επερχόμενα remix.
β) Πώς αξιολογείται η συνεργασία με τη Δήμητρα Γαλάνη στο τραγούδι «Στη Μεγάλη Πόλη»;
Πρόκειται για μια όμορφη λυρική μπαλάντα στο γνώριμο ηλεκτρικό ύφος του Φάμελλου. Οι συνειρμοί πάντως που δημιουργεί αφορούν κυρίως στη Γαλάνη και στην αντίστοιχων δεδομένων συνεργασία της με τον Κ. Βήτα («Μετά» -2001). Εν τη ενώσει η ισχύς; ΟΚ, αν δεν ενοχλεί η έλλειψη πρωτοτυπίας.
γ) Και το ντουέτο με το Νίκο Πορτοκάλογλου στο «Κάποιες Μέρες»;
Εδώ ισχύει το ανάποδο. Ψάχνεις με το μεγεθυντικό φακό να βρεις τον Πορτοκάλογλου. Ποιος ο λόγος να καλέσεις κάποιον στο στούντιο να «συνεργαστείτε» αν σκοπεύεις μόνο να δώσεις και όχι να πάρεις; Το αξιοπερίεργο είναι που σε άλλα τραγούδια, στα οποία ο Πορτοκάλογλου δεν συμμετέχει, ο Φάμελλος πλησιάζει αρκετά στο δικό του ύφος («Η Γειτονιά»).
δ) Το καλύτερο τραγούδι του δίσκου ποιο είναι;
Το «Τα Τραγούδια Μου Μιλάν Για Σένα». Τόσο για τη στιχουργική φαντασία (με «φάρους που ταξιδεύουνε» και τραγούδια-«βαριές σημαίες από μάχες που πριν χρόνια χάθηκαν») όσο και για την έντεχνη συνθετική τόλμη.
ε) Τελικά είναι ο Φάμελλος ένας από τους μεγάλους εκπροσώπους του ελληνόφωνου rock σήμερα;
Είναι. Πόση αξία όμως έχει αυτός ο τίτλος σε μια εποχή κατά την οποία οι αληθινά ξεχωριστοί, ιστορικά, εκφραστές της απόπειρας για ταίριασμα ελληνικών στίχων και ηλεκτρικών ήχων είναι είτε απόντες είτε παροπλισμένοι; (Η ένσταση για τον Θανάση Παπακωνσταντίνου δεκτή, αν και ο έντονα πειραματικός χαρακτήρας των δικών του αναζητήσεων ουσιαστικά τον κατατάσσει σε μια δική του κατηγορία).

Ειδήσεις Σήμερα: