Στο δεύτερο προσωπικό του άλμπουμ ο πρώην τραγουδιστής των Verve υπαναχωρεί σε πιο ενδοσκοπικού χαρακτήρα συνθέσεις, με επικό ηχητικό χαρακτήρα (επιστρατεύονται έγχορδα, χάλκινα πνευστά και χορωδιακή υποστήριξη) και στίχους που επιχειρούν να καταπιαστούν με φιλοσοφικές ανησυχίες και δύσκολα νοήματα, εξαντλούνται όμως σε επιφανειακές προσεγγίσεις. Το «Human Conditions» δεν είναι κακό άλμπουμ. Περισσότερο όμως και από την έλλειψη ιδιαίτερης καλλιτεχνικής έμπνευσης υπονομεύεται από την πομπώδη έκφραση και τη δίχως αντίκρισμα σπουδαιοφάνεια του διογκωμένου «εγώ» του Ashcroft.