Αυτό που εξακολουθεί να μου κάνει εντύπωση είναι η εμμονή των εταιρειών να κυκλοφορούν τόσα πολλά CD μέτριας κινηματογραφικής μουσικής -τις περισσότερες φορές τυποποιημένη-, που ελάχιστα προσφέρει πέραν του στενού πλαισίου για το οποίο δημιουργήθηκε.
Από τον κανόνα αυτό δεν ξεφεύγει και το soundtrack του Elliot Goldenthal για την ταινία «Final Fantasy». Από τα πρώτα κιόλας λεπτά παραπέμπει στο παλιό εκείνο τραγούδι-συμβουλή προς νέους συνθέτες του Λουκιανού Κηλαηδόνη «που όλο κάτι να θυμίζει μα να μην ξέρουμε τι…». Βέβαια, εδώ ο συνθέτης δεν ακολούθησε κατά γράμμα την προτροπή του Έλληνα δημιουργού, αφού δεν χρειάζεται να «στύψει» και πολύ το μυαλό του κανείς για να αναγνωρίσει θέματα από τον «Ρωμαίο και την Ιουλιέτα» του Prokofiev ή από τους «Πλανήτες» του Holst, καθώς και την όλη ορχηστρική γραφή που κινείται μεταξύ Prokofiev και Richard Strauss στο μέτριο συνολικά μουσικό υλικό. Βέβαια, όλα αυτά είναι έξοχα παιγμένα από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου. Και για το τέλος δύο τραγούδια τα οποία καμία σχέση δεν έχουν με ό,τι έχει προηγηθεί· ίσως προορίζονται για «σουξέ» του soundtrack και τουλάχιστον αλλάζουν το αποτελματωμένο και ανέμπνευστο κλίμα.

Ειδήσεις Σήμερα: