Αλλος ένας δίσκος της Saraswati όπου συναντιούνται Έλληνες και Ινδοί δεξιοτέχνες. Τη φορά αυτή ο Πόντιος Γιώργος Αμαραντίδης (κεμεντζές, φωνή) συμπράττει με μια ομάδα καταξιωμένων Ινδών μουσικών (σιτάρ, φλάουτο από μπαμπού, τραγούδι, τάμπλα) και το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα γοητευτικό. Ακούγοντας αυτή την τόσο ιδιότυπη συνεργασία, καταλαβαίνουμε όσους υποστηρίζουν ότι οι μουσικές της Ανατολικής Μουσικής Περιοχής (που εκτείνεται γεωγραφικά από τα Βαλκάνια έως την Ινδία) έχουν πολύ στενές συγγένειες μεταξύ τους. Πρόκειται για σχέσεις και αλληλεπιδράσεις -συχνά απρόσμενες- που η σύγχρονη εθνομουσικολογική έρευνα εντοπίζει ήδη από τα προϊστορικά χρόνια, καθώς οι μουσικές και τα όργανα μεταφέρονταν μέσα από τους δρόμους του μεταξιού και τις αλλεπάλληλες μετακινήσεις πληθυσμών, μπολιάζοντας λαούς και πολιτισμούς. Ασχετα πάντως από το «πώς» και «με ποιον τρόπο», το ηχητικό αποτέλεσμα του δίσκου παραμένει γοητευτικό. Κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει ότι πρόκειται για δύο διαφορετικούς κόσμους. Αν κάτι τους ενώνει είναι αυτός ο κοινός μουσικός παρονομαστής, η διάθεση της μουσικής συνεύρεσης και ο αυτοσχεδιασμός.
Αίσθησή μας είναι ότι η συνεύρεση έγινε -και μουσικά- «επί ελληνικού εδάφους». Είναι ενδιαφέρον να ακούσει κανείς παραδοσιακά κομμάτια του Πόντου να εκτελούνται πότε αυτούσια και πότε σε μορφή διαλόγου ανάμεσα στον Αμαραντίδη και τους Ινδούς. Από εκεί και πέρα έρχεται η έντεχνη μαεστρία των Ινδών να αναπτύξει το πρωτογενές αυτό υλικό, με μια λογική που θυμίζει την ανάπτυξη των κλασικών ινδικών ράγκα. Ο διάλογος των οργάνων εμπλουτίζεται με το τραγούδι. Συνοπτικά, μια κυκλοφορία που αξίζει να αποκτήσουν οπωσδήποτε οι φίλοι της ethnic σκηνής, ένας δίσκος στον οποίο η μουσική «αναβλύζει» και από τις δύο μεριές.

Ειδήσεις Σήμερα: