Formula 1: Ενας γύρος στο Spa-Francorchamps με τον J.Herbert

Το πρόγραμμα του Grand Prix Βελγίου

Το Grand Prix Βελγίου που θα πραγματοποιηθεί στις 27 Αυγούστου, είναι ένας από τους αγαπημένους αγώνες του Βρετανού οδηγού της Jaguar Johnny Herbert, σε αντίθεση με τον team mate του, Eddie Irvine. Ο Johnny Herbert τερμάτισε στην τέταρτη θέση του Grand Prix Βελγίου το 1993 και το 1997 με Lotus και Sauber αντίστοιχα. Σήμερα περιγράφει τον τρόπο που κινείται στο Spa-Francorchamps.

«Η στροφή La Sourse είναι η πρώτη του αγώνα. Πρόκειται για μια κλειστή δεξιά, στην οποία στρίβω με 1η ή 2η σχέση. Το πλάτος της επιτρέπει στους οδηγούς να στρίψουν διαγράφοντας διαφορετικές τροχιές. Μερικοί προτιμούν ανοιχτή τροχιά, ώστε να πατούν σε καθαρή άσφαλτο, ενώ άλλοι προτιμούν την κλειστή τροχιά, κοντά στο apex. Το αποτέλεσμα δεν είναι διαφορετικό στο στεγνό οδόστρωμα, αλλά όταν βρέχει οι περισσότεροι αποφεύγουν να στρίψουν ανοιχτά.

Κατηφορίζοντας, φτάνω στην Eau Rouge, η οποία, κατά τη γνώμη μου, είναι η καλύτερη στροφή που υπήρξε ποτέ σε GP F1. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα chicane με αριστερή τη στροφή εισόδου. Στρίβω με 6η σχέση, νιώθοντας να συνθλίβομαι από τα g της πλευρικής επιτάχυνσης. Πρόκειται για την κρισιμότερη στροφή του αγώνα, αφού σε περίπτωση που επιτύχεις μεγάλη ταχύτητα εξόδου, θα φτάσεις πιο γρήγορα στη Les Combes, κερδίζοντας πολύτιμα δευτερόλεπτα.

Περνώντας τη Malmedy, φτάνω στη Rivage, στην οποία στρίβω όσο το δυνατόν πιο κλειστά, κερδίζοντας πολύτιμα μέτρα.

Ακολουθεί η διπλή στροφή Pouhon, η οποία είναι σημαντική. Στρίβω με 5η σχέση, προσπαθώντας να διατηρήσω την ταχύτητά μου στο πρώτο τμήμα της, και τερματίζω το γκάζι στο δεύτερο.

Στο chicane Fagnes στρίβω με 3η σχέση, αφού είναι ταχύτατο. Στην έξοδό του, που είναι αριστερή στροφή, ανοίγομαι και πατώ στα δεξιά kerbs, ώστε να «κρατηθώ», χωρίς να ελαττώσω ταχύτητα.

Αμέσως φτάνω στη διπλή στροφή Stavelot. Στρίβοντας με 3η σχέση, προσπαθώ να πετύχω υψηλή ταχύτητα εξόδου, αφού από εκεί και μετά ακολουθούν ταχύτατες στροφές, με τέρμα γκάζι. Αν το καταφέρω, θα έχω επιτύχει έναν καλό χρόνο.

Η ανοιχτή στροφή Blanchimont είναι ταχύτατη και, κυριολεκτικά, υποφέρω από τα πλάγια g, ιδιαίτερα αν τα ελαστικά έχουν μεγάλη πρόσφυση.

Φτάνοντας στο τελευταίο chicane της πίστας, το Bus Stop, προετοιμάζομαι για τις αναπηδήσεις του σημείου εισόδου, που μπορεί να σε βγάλουν από την τροχιά σου, ενώ η ελκτική πρόσφυση μειώνεται επικίνδυνα, τη στιγμή που τη χρειάζεσαι. Χρησιμοποιώ όλο το πλάτος του δρόμου πατώντας επάνω στα kerbs, ενώ οι μπαριέρες βρίσκονται ακριβώς δίπλα μου. Στην έξοδο, μάλιστα, υπάρχει μια ανωμαλία του δρόμου που σε «εκτοξεύει» επάνω στο προστατευτικό τοίχωμα. «Οδηγώντας» στο PlayStation, μπορώ να «στρίψω» με 5η, κάτι που δεν μπορώ να καταφέρω στον αγώνα…».

auto.in.gr