34

Έφεση κατά των δύο αποφάσεων του Μονομελούς Πρωτοδικείου, που επέτρεπαν στους συγγενείς των θυμάτων της εκτέλεσης κατοίκων του Διστόμου τον Ιούνιο του 1944 από τα στρατεύματα κατοχής να ξεκινήσουν διαδικασίες πλειστηριασμού ακινήτων, κατέθεσε το γερμανικό Δημόσιο.

Η πλευρά του γερμανικού Δημοσίου θεωρεί ότι εσφαλμένα το Πρωτοδικείο έκρινε ότι το άρθρο 923 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, που απαιτεί άδεια του υπουργού Δικαιοσύνης σε περιπτώσεις αναγκαστικής εκτέλεσης κατά αλλοδαπού Δημοσίου, έχει καταργηθεί, αφού υπερισχύουν οι διατάξεις του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα που κατοχυρώνουν το δικαίωμα σε αναγκαστική εκτέλεση των αποφάσεων.


Σύμφωνα με το γερμανικό Δημόσιο, με το 923 ΚπολΔ καθιερώνεται η «αναγκαία παρέμβαση της εκτελεστικής εξουσίας, η οποία είναι η μόνη αρμόδια αλλά και η μόνη η οποία είναι σε θέση να σταθμίσει σε κάθε περίπτωση τους κινδύνους που ενδεχομένως να συνεπάγεται μία πράξη εκτέλεσης κατά αλλοδαπού Δημοσίου για τις διεθνείς σχέσεις της χώρας και το εθνικό συμφέρον», και εξασφαλίζεται το γενικότερο συμφέρον προς αποφυγή διατάραξης των διεθνών σχέσεων της χώρας.


Στην έφεση, επίσης, τονίζεται ότι με το επίμαχο άρθρο του ΚπολΔ δεν θίγεται το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, αφού ακόμη και σε περίπτωση που αρνηθεί ο υπουργός να χορηγήσει άδεια μπορεί να ελεγχθεί δικαστικά η άρνησή του από το Συμβούλιο της Επικρατείας.


Το γερμανικό Δημόσιο επικαλείται ακόμα στο δικόγραφό του νομολογία του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σύμφωνα με το οποίο το δικαίωμα δικαστικής προστασίας δεν είναι απόλυτο αλλά υπόκειται σε περιορισμούς, οι οποίοι είναι νόμιμοι, εφόσον επιδιώκουν κάποιο νόμιμο στόχο γενικού συμφέροντος, είναι ανάλογοι με τον επιδιωκόμενο σκοπό και δεν αναιρούν τον πυρήνα του δικαιώματος.


Στην έφεση υπογραμμίζεται ακόμη ότι η πλευρά των κατοίκων του Διστόμου ουσιαστικά έχει δεχθεί την ισχύ του επίμαχου άρθρου, όταν για την εγγραφή προσημείωσης σε ακίνητα του γερμανικού Δημοσίου στη Θεσσαλονίκη ζήτησε την άδεια του υπουργού προτού προσφύγει σε αίτηση λήψης ασφαλιστικών μέτρων.


Στην έφεση αναλύεται, επίσης, γιατί δεν ήταν σωστή η κρίση του Πρωτοδικείου, που θεώρησε ότι υπόκεινται σε κατάσχεση τόσο το ακίνητο που στεγάζει το Ινστιτούτο Γκαίτε όσο και αυτό του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου.


Και τα δύο ακίνητα, όπως αναφέρεται στην έφεση, προορίζονται για την εξυπηρέτηση δημόσιων πολιτιστικών σκοπών και την ανάδειξη της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Τα ακίνητα καλύπτονται επίσης, σύμφωνα με το δικόγραφο, από διμερή μορφωτική σύμβαση που έχουν υπογράψει το 1956 οι δύο χώρες, στην οποία προβλέπεται η υποχρέωση των δύο μερών να προωθούν την ίδρυση μορφωτικών ιδρυμάτων, να στηρίζουν τις εργασίες του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και να εξασφαλίζουν την ομαλή λειτουργία των επιστημονικών οργανώσεων.


Έτσι, η επίσπευση αναγκαστικής εκτέλεσης κατά των κτιρίων αυτών «παραβιάζει τις διεθνείς υποχρεώσεις της Ελλάδος και θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τις διμερείς σχέσεις των δύο χωρών».


Η εκδίκαση της έφεσης αναμένεται να προσδιοριστεί.

ΑΠΕ

Ειδήσεις Σήμερα: