34

Οι διεκδικήσεις των Αλβανών, της νότιας Σερβίας και της ΠΓΔΜ δεν είναι ένα ηφαίστειο που «ξύπνησε», απειλώντας να κάψει με τη λάβα του εθνικισμού ολόκληρη την περιοχή της Βαλκανικής. Αποτελούν συνέχεια ενός βαθιά ριζωμένου ονείρου που ακούει στο όνομα «Μεγάλη Αλβανία».

Ο αλυτρωτισμός και ο αγώνας για τη συσπείρωση του αλβανικού στοιχείου γύρω από ένα έθνος – κράτος κατά το γαλλικό πρότυπο καθόρισε την πορεία και τη μοίρα των Αλβανών περισσότερο από κάθε άλλο βαλκανικό λαό. Από τη διάλυση ακόμη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και στο διάστημα πριν και μετά τους δύο παγκόσμιους πολέμους οι Αλβανοί ήλθαν αντιμέτωποι με τα συμφέροντα και τις βλέψεις των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, παγιώνοντας τη στρατηγική και το όραμά τους γύρω από την εθνική ολοκλήρωση.


Η μορφή που έχει λάβει σήμερα ο αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός είναι και πάλι αποτέλεσμα της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων της παρούσας διεθνούς τάξης -τηρουμένων, φυσικά, των αναλογιών αφού το ΝΑΤΟ (βλέπε ΗΠΑ) προβάλλουν ως οι απόλυτοι κυρίαρχοι του παιχνιδιού στη ΝΑ.Ευρώπη. Η προσωρινή, όπως αποδείχτηκε, διευθέτηση του κοσοβαρικού ζητήματος τόσο με τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς και την απομόνωση του Βελιγραδίου όσο και με την εγκαθίδρυση στην επαρχία ενός ενδιάμεσου και εν πολλοίς «ανισόρροπου» και μεροληπτικού καθεστώτος στοιχειοθετούν το πρόβλημα που καλείται να αντιμετωπίσει (εκ νέου) η διεθνής κοινότητα.


Οι ίδιοι εκείνοι παράγοντες που σχημάτισαν, «έλυσαν» και ξέχασαν το πρόβλημα καλούνται σήμερα να θέσουν τέρμα και να αποθαρρύνουν τη δράση των Αλβανών. Οι τελευταίοι, ωστόσο, δεν δείχνουν διατεθειμένοι -και γιατί άλλωστε;- να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους και να αρκεστούν σε μία αυτονομία εντός «εχθρικών και πλασματικών συνόρων».


Το 1999 ήταν ο UCK, το 2000 και τώρα είναι ο UCPMB, αύριο θα είναι ένας άλλος απελευθερωτικός στρατός που θα μάχεται για τη λύτρωση από τον ξένο ζυγό και θα στηρίζεται από την αλβανική διασπορά και τις κοινότητες του εξωτερικού που πλούτισαν και καταξιώθηκαν, και εκτελούν το χρέος τους προς την πατρίδα.


Στη δίνη των γεωπολιτικών και περιφερειακών ισορροπιών, η μακρόπνοη ανάπτυξη και η ένταξη στις ευρωπαϊκές δομές αποτελούν ίσως τη μοναδική απάντηση στο αλβανικό πρόβλημα, αφού η δύναμη των όπλων οξύνει παρά κατευνάζει τα πάθη και την εθνική μισαλλοδοξία.


Εύη Κούρτη

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ

Ειδήσεις Σήμερα: