Ένας δίσκος «ως έλαχε», δηλαδή χωρίς σκεπτικό, χωρίς «βάσανο», με μόνο όχημα τις φωνές των δύο τραγουδιστριών και δεκαπέντε γνωστά κομμάτια, λαϊκά και ηλεκτρικές μπαλάντες ως επί το πλείστον, καθώς και το πολύπαθο «Τζιβαέρι» που έχει καταντήσει «κερασάκι στην τούρτα» κάθε ζωντανού προγράμματος για το χειμώνα 1999-2000. Η χημεία ανάμεσα στις δύο καλλιτέχνιδες δεν είναι πάντα επιτυχημένη. Αλλού οι ερμηνείες είναι πεποιημένες («Νότος»), αλλού απλώς διεκπεραιωτικές («Να ‘χα τη δύναμη»), και μόνο σε ένα δύο τραγούδια μπορείς να πεις ότι «κάτι γίνεται». Καθεμία από τις δύο φωνές έχει χαράξει μια άξια πορεία στο είδος που έχει επιλέξει να υπηρετεί. Παρ’ όλα αυτά, η μουσική τους συνάντηση αποδεικνύεται περισσότερο καταναλωτική παρά ουσιαστική. Μοιραία ο νους τρέχει σε περασμένες δεκαετίες και συγκεκριμένα στο δίσκο «Τα τραγούδια της χτεσινής μέρας» (Αλεξίου-Γαλάνη), με αποτέλεσμα να σκέφτεσαι πόσο δίκιο έχουν εκείνοι που υποστηρίζουν ότι «όλοι δεν κάνουν για όλα».

Ειδήσεις Σήμερα: