Fazil Say – Gershwin – Κριτική

Ιδανικότερο ρεπερτόριο δεν θα μπορούσε να αναζητήσει ένας νέος ερμηνευτής που βρίσκεται στα πρώτα του δισκογραφικά βήματα, όπως επίσης δεν θα μπορούσε να βρει εύκολα ιδανικότερους συνεργάτες. Δεν είναι λίγο ένας καλλιτέχνης της κλασικής μουσικής να έχει ως συμπαραστάτες στις πρώτες του δισκογραφικές εμφανίσεις μία από τις καλύτερες ορχήστρες του κόσμου και έναν εξαιρετικό μαέστρο στο πόντιουμ, ήτοι τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης και τον Kurt Masur. Το νέο απόκτημα της Teldec αλλά και της μουσικής σκηνής λοιπόν είναι ο Τούρκος πιανίστας Fazil Say, τριάντα μόλις ετών. Το ρεπερτόριο του σε αυτόν το δίσκο; Τι άλλο από Gershwin, «που είναι πολύ της μόδας» και στον οποίο, από ό,τι φαίνεται, ο πιανίστας έχει ιδιαίτερη αδυναμία. Περιλαμβάνονται λοιπόν ορισμένα από τα πιο γνωστά έργα του συνθέτη, όπως αποσπάσματα από το Porgy and Bess (σε ικανοποιητικές διασκευές από τον ίδιο τον Say), Rhapsody in Blue, οι παραλλαγές του «I got Rhythm». Το αποτέλεσμα είναι ένα καθ’ όλα ικανοποιητικό άκουσμα, που περισσότερο φλερτάρει με την jazz παρά με την κλασική μουσική και που σηματοδοτεί ένα ελπιδοφόρο ξεκίνημα για ένα νέο καλλιτέχνη. Αυτό που μένει μετά την ακρόαση είναι περισσότερο η καταλυτική παρουσία της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης και των άλλων σολίστ και λιγότερο του Say.