Έχουν περάσει τόσα χρόνια από την πρώτη προβολή της Casablanca, κανείς από τους συντελεστές της δεν ζει πια, και όμως όλοι τους παραμένουν αθάνατοι, με κορυφαίους τον Humphrey Bogart και την Ingrid Bergman στη σκηνή του αποχωρισμού, στο κοντινό πλάνο όπου είναι και οι δύο προφίλ και φορούν τα καπέλα μέσα στην ομίχλη. Σε αυτή την περιβόητη σκηνή ακούγεται η φράση που έγινε με τα χρόνια καθιερωμένο κλισέ, στους κύκλους των κινηματογραφόφιλων τουλάχιστον, «θα έχουμε πάντα το Παρίσι». Ταινία μύθος, θρύλος, cult. Και τι δεν έχει γραφτεί για αυτήν. Ανθρωποι όπως ο Uberto Eco, και ο Chaplin, ασχολούνται με αυτήν και κάνουν αναλύσεις για την επιτυχία της. Το πιο περίεργο από όλα είναι ότι κανείς από τους συντελεστές της ταινίας δεν περίμενε αυτή την επιτυχία, ούτε καν φιλοδοξούσε σε κάποιο τόσο ποιοτικό αποτέλεσμα. Αντίθετα, πολλοί από αυτούς ένιωθαν άκρως άβολα μέσα στη διαδικασία παραγωγής της και έζησαν όλη τους την υπόλοιπη ζωή με μια αίσθηση μεγάλης πικρίας. Τι είναι αυτό που συγκινεί ακόμη και σήμερα σε αυτή την ταινία; Τι είναι η Casablanca τελικά; Στην ταινία μπορεί να βρει κανείς άπειρες σεναριακές ανακολουθίες, άπειρα ιστορικά λάθη και όμως, λειτουργεί, τόσο σε αυτούς που την βλέπουν και την ξαναβλέπουν όσο και στους νεότερους. Μήπως είναι αυτό που λέει ο Uberto Eco; Ότι δηλαδή, δεν είναι μία ταινία, αλλά πολλές ταινίες μαζί, περιέχει όλα τα κλισέ του κόσμου, όλα τα αρχέτυπα, είναι μια ανθολογία ταινιών. Ποιος να ξέρει…
Τώρα κυκλοφορεί η Ειδική Έκδοση δύο δίσκων για τα 60 χρόνια από την πρώτη προβολή. Η Λορίν Μπακόλ παρουσιάζει τα περισσότερα ντοκιμαντέρ, ενώ στο δεύτερο δίσκο υπάρχει σπάνιο υλικό από τα γυρίσματα, καθώς και σκηνές που είχαν χαθεί και βρέθηκαν εκ των υστέρων.

Η ταινία αναλυτικά

Ειδήσεις Σήμερα: