Το Όσκαρ ξενόγλωσσου φιλμ για το 1997 είναι μία υπέροχη από κάθε άποψη δουλειά. Ένας μουσικός του τσέλου, γυναικάς, εκ πεποιθήσεως εργένης, που έχει εκδιωχθεί από την κρατική ορχήστρα για τις πολιτικές του πεποιθήσεις και τώρα παίζει σε κηδείες, δέχεται έναντι αμοιβής να παντρευτεί μία Ρωσίδα η οποία χρειάζεται την τσέχικη υπηκοότητα. Όμως, την επομένη, εκείνη δραπετεύει στη Δυτική Γερμανία εγκαταλείποντας τον 5χρονο γιο της. Με διαφορά ηλικίας 50 χρόνων και το φράγμα της γλώσσας ανάμεσά τους οι δύο άνδρες καλούνται να ζήσουν μαζί, αλλά και να επιβιώσουν σε ένα περιβάλλον κάθε άλλο παρά ευνοϊκό. Με γρήγορο μοντάζ, διάχυτο χιούμορ, συγκινητικές στιγμές, πολιτικές νύξεις και υπέροχες ερμηνείες από τον πατέρα του σκηνοθέτη και έναν πιτσιρικά με εκφραστικά μάτια, η ταινία αποφεύγει την παγίδα του μελό, βλέπεται ευχάριστα και καταφέρνει να αγγίξει τόσο τους “σινεφίλ” όσο και εκείνους που δυσπιστούν απέναντι στις μη χολιγουντιανές παραγωγές. Η κόπια που είδαμε είχε εικόνα κομμένη σε 4:3, αρκετά φωτεινή και διαυγή, και ήχο σχετικά καλής ποιότητας ο οποίος σε stereo αποδίδει ευδιάκριτα τα δύο κανάλια, ενώ σε Ρrologic αναπαραγωγή γεμίζει αρκετά ικανοποιητικά το χώρο με τις μουσικές και τα λιγοστά εφέ της ηχητικής μπάντας.

Ειδήσεις Σήμερα: