“Γκάτζο ντιλό” στη γλώσσα των τσιγγάνων σημαίνει “τρελός ξένος” και η ταινία του Γαλλο-Αλγερινού σκηνοθέτη μάς μεταφέρει μια διαφορετική εικόνα για τη φυλή των ρομ, αυθεντική, ποιητική, πετυχαίνει να αποτυπώσει σε αρκετά μέτρα φιλμ αυτό που αποκαλούμε “τσιγγάνικη ψυχή”. Σαν να βλέπουμε ντοκιμαντέρ, η κάμερα ακολουθεί τους ανθρώπους, τρέχει, καλπάζει, απογειώνεται, ενώ οι πιο πολλοί από όσους συμμετέχουν δεν είναι ηθοποιοί. Ωστόσο δεν πρόκειται για ντοκουμέντο με τη στενή έννοια του όρου. Τα πλάνα είναι οργανωμένα, υπάρχει υποτυπώδης πλοκή και όλα αυτά που βλέπουμε -υπερβολικά και ψεύτικα για εμάς τα μέλη μιας “πολιτισμένης” και οργανωμένης κοινωνίας- είναι το κλειδί που κρατάει ζωντανή εδώ και αιώνες μια φυλή που δεν θέλησε να ενταχθεί σε κράτη, απαξίωσε να καταγράψει γλώσσα, ήθη, έθιμα και μουσική, περιφρονεί θεωρώντας ξένο και ανάξιο λόγου ό,τι δεν ανήκει στους κόλπους της, γελάει και την άλλη στιγμή μοιρολογά, βρίζει χυδαία, προκαλεί και μετά ανταλλάσσει γλυκόλογα, μισεί και συγχωρεί με την ίδια ευκολία. Η κόπια που είδαμε ήταν μέτρια με μονοφωνικό ήχο και η ταινία δεν είναι από εκείνες που θα γίνουν ανάρπαστες στα βιντεοκλάμπ. Όμως ξεχάστε για λίγο τους “Ψίθυρους καρδιάς” και τα παρεμφερή σκουπίδια που μας σερβίρουν και αφεθείτε στη μαγεία του αυθεντικού. Θα δείτε τον κόσμο με άλλο μάτι.

Ειδήσεις Σήμερα: