Ο Jose Cura ξαναχτυπά. Μετά τον πολύ επιτυχημένο δίσκο του με επιλογές από άριες από όπερες του Puccini, ο νεαρός τενόρος από την Αργεντινή, που γνωρίζει τεράστια επιτυχία στα μεγάλα λυρικά θέατρα του κόσμου, επιστρέφει με ένα δίσκο με τραγούδια της πατρίδας του. Ίσως πρόκειται για βιαστική κίνηση, θα πουν κάποιοι καθώς ένα τέτοιο εγχείρημα το επιχειρούν οι τραγουδιστές, όταν έχουν καθιερωθεί για τα καλά στον κόσμο της όπερας. Όμως οι εποχές αλλάζουν, το ίδιο και οι ρυθμοί που έγιναν έντονοι, γρήγοροι και ο αγώνας επιβολής ακολουθεί πιστά το ρητό “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω”. Η επιλογή του Cura για το αργεντίνικο ρεπερτόριο σε αυτόν το δίσκο (συνθέσεις του ιδίου, αλλά και των Guastavino, Muzzio, Aguirre, Piazzolla, Ginastera, Ramirez, Buchardo, Herrera, Walsh) είναι η πλέον σοφή, γιατί του επιτρέπει αφενός να μην προσφέρει μία από τα ίδια (δηλαδή ολίγη από Puccini, Verdi, Bizet και δεν ξέρω τι άλλο), αφετέρου του δίνει την ευκαιρία να αποκαλύψει και άλλες πτυχές του ταλέντου του (διεύθυνση ορχήστρας, ενορχήστρωση) και να επιβληθεί για τα καλά όχι μόνο ως προικισμένος τραγουδιστής, αλλά και ως προικισμένος μουσικός εν γένει. Ο δε τίτλος Anhelo (πόθος) δεν θα μπορούσε να ήταν πιο εύστοχος για έναν καλλιτέχνη με έντονο λατινοαμερικάνικο ταμπεραμέντο. Η ουσία είναι πως ανεξάρτητα από ελιγμούς και κινήσεις ο κύριος Cura επιτυγχάνει όχι απλά να προβληθεί, αλλά να παραμείνει στη μνήμη του ακροατή ως ένα ισχυρό κεφάλαιο, στο οποίο μπορεί να βασίσει τις μελλοντικές του ακροάσεις και αυτό γιατί διαθέτει ωραία φωνή, ζεστή, αισθαντική και δείχνει ότι ξέρει τι τραγουδάει και ξέρει τι θέλει. Μάλλον σοφή επιλογή έκανε ο Placido Domingo χρίζοντάς τον ως διάδοχό του. Εύγε Placido!

Ειδήσεις Σήμερα: