Λέγεται ότι στην κλίμακα ευφυίας τη μεγαλοφυία διαδέχεται η σχιζοφρένεια. Αν είναι έτσι, τότε ο μακαρίτης ο Φρανκ πέρασε τη ζωή του χοροπηδώντας πότε από τη μια και πότε από την άλλη πλευρά της λεπτής συνοριακής γραμμής. Παράδειγμα, ο ογκόλιθος του «Lather»: τρία CD με όλο το υλικό του τετραπλού LP που η Warner είχε αρνηθεί να κυκλοφορήσει το ’77 (ως «αντιεμπορικό»), επαυξημένο με εναλλακτικές εκδοχές γνωστών συνθέσεων, νέες μίξεις και τέσσερα ακυκλοφόρητα μέχρι τώρα κομμάτια, από την αποθήκη, τη γεμάτη με μαγνητοταινίες, που σίγουρα άφησε πίσω του ο υπερπαραγωγικός Φρανκ. Είναι ασύλληπτο το τι συμβαίνει εδώ, πού πάει η ηλεκτρική μουσική -και από πού καταφέρνει να γυρίσει πίσω- η τάξη που γεννιέται μέσα από την αναρχία, η ανελέητη σάτιρα, ο άγριος καταιγισμός από ιδέες και εμπνεύσεις. Άραγε τι άλλο, πιο ριζοσπαστικό, μπορεί να μας επιφυλάσσει ο θείος Φρανκ; Ας ελπίσουμε σ’ ένα e-mail από τον άλλο κόσμο, με συνημμένο ένα του τζαμάρισμα παρέα με τον Charles Mingus, τον Harry Partch, τον Βάγκνερ και τον πρώτο πρωτόγονο που σκέφτηκε να χτυπήσει δύο πέτρες μεταξύ τους.