Θα έλεγε κανείς ότι ο Prince γεννήθηκε για το funk, ζει μόνο γι’ αυτό κι όταν κάποτε πεθάνει θα το πάρει μαζί του στον άλλο κόσμο. Τα ’70s… σαν νά ‘ταν χθες: Lou Rawls, Funkadelic, Stylistics και σύσσωμη η παρέα της Stax, μάλλον, παρά της Motown (αν και ποτέ δεν μπορείς να πεις με σιγουριά), σε παράταξη. Όσο για τα ’90s, αυτά είναι σήμερα, τώρα, επαναπροσδιορίζονται κάθε λεπτό που προχωρά η ακρόαση του «Emancipation», του τριπλού CD που υπογράφει η φιλάρεσκη αυθεντία που «κάποτε άκουγε στο όνομα Prince». Γιορτάζει, λέει, την «απελευθέρωσή» του από την Warner, την προηγούμενή του εταιρεία, μ’ ένα ζόρι λες και του κάνανε κινέζικα βασανιστήρια. Τέλος πάντων, ας την ανεχτούμε και τούτη και κάθε του παραξενιά, για χάρη αυτού του κατακλυσμού μουσικού πλούτου, της έμπνευσης, της τόλμης, αυτής της ανελέητης πάλης ανάμεσα στον έρωτα για τα ανθρώπινα πάθη από τη μια και την απεγνωσμένη λαχτάρα για απόδραση απ’ τον ανθρώπινο μύθο από την άλλη. Και μην ψάχνετε εδώ για νικητές και χαμένους. Μόνο για όσους τολμούν την αναμέτρηση.

Ειδήσεις Σήμερα: