Δεν ξέρω ποιους θεούς ή δαίμονες έχει ο Mark E. Smith στο πλευρό του, ένα πάντως είναι σίγουρο: ότι για πάνω από είκοσι χρόνια κρατάει ψηλά τη σημαία μιας καταδικής του μουσικής γλώσσας, ανελλιπώς κυκλοφορεί νέες ενημερωμένες εκδόσεις του συντακτικού και της γραμματικής της, οργανώνει με μαγικές κινήσεις μουσικές ακαταμάχητες μέσα από το χάος, χτίζει ένα ακλόνητο οικοδόμημα καλλιτεχνικής προσωπικότητας και καριέρας στα θεμέλια της ανατροπής. Ναι, είναι συγκινητικό να τον ακούς στο “Sinister Waltz”, όπως άλλωστε και σε κάθε του δουλειά, με το πιστό του σχήμα των The Fall, σε διηγήσεις τόσο οικείες αλλά και τόσο δραστικές, αμείωτα αποτελεσματικές, σε καταδηλώσεις μύθων ηλεκτρικής περηφάνιας και περιπτύξεις-στροβίλους με τους ρυθμούς, σε περφεξιονιστικές εκμεταλλεύσεις κάθε διαθέσιμου μέσου, φωνής, οργάνου ή εξοπλισμού των στούντιο, έστω κι αν ζητούμενο είναι ένα ουρλιαχτό, μια παλίρροια ανάδρασης ή ένα μπουκέτο παραμορφωμένων παλμών. Ηλεκτρικά παραμύθια, όπου οι καλοί πάντα χάνουν κι ο κακός λύκος χωνεύει με την ησυχία του την Κοκκινοσκουφίτσα και τη γιαγιά της, ίσως γιατί το μεγαλύτερο πρόβλημα του rock είναι πλέον όχι να αποδεικνύει θεωρήματα, αλλά να θέτει αξιώματα.

Ειδήσεις Σήμερα: