παν

Ο Νόμος της Έλξης υπάρχει ως έννοια εδώ και αιώνες και μάλιστα τον έχουν χρησιμοποιήσει μεγάλοι δημιουργοί όπως ο Μπετόβεν και ο Αινστάιν. Το πιθανότερο είναι ότι τον έχετε χρησιμοποιήσει κι εσείς κάποια στιγμή, χωρίς να το γνωρίζετε! Με απλά λόγια, ο Νόμος της Έλξης λειτουργεί ως εξής: δημιουργείτε τη δική σας πραγματικότητα!

Σπουδές, επαγγελματική επιτυχία, κοινωνικός κύκλος, προσόντα, είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν πολλά άτομα σήμερα που όμως παραπονιούνται για μια βασική έλλειψη στη ζωή τους: το να έχουν τον κατάλληλο άνθρωπο στο πλευρό τους.

Για τους αδέσμευτους, το δυσκολότερο θεωρείται να βρουν το κατάλληλο άτομο για σύντροφο. Για όσους πάλι έχουν χωρίσει από μια σχέση που δεν ευοδώθηκε, το δυσκολότερο είναι να εντοπίσουν τι ακριβώς πήγε λάθος. Όποια και αν είναι όμως η περίπτωση, το εύκολο είναι να εστιάζει κανείς στα λάθη του άλλου, όμως να δυσκολεύεται να εντοπίσει τα δικά του.

Στο ρυθμό των σχολικών εξετάσεων ζουν οι μαθητές των Λυκείων ανά την Ελλάδα. Είναι μια περίοδος, ομολογουμένως, δύσκολη κυρίως για το παιδί, που βλέπει το μέλλον του να κρίνεται από την απόδοσή του σε ένα μεγάλο αριθμό μαθημάτων. Η στάση του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος, αλλά κυρίως των γονέων, είναι καθοριστική για την ψυχοσωματική υγεία του μαθητή.

Υπάρχει «χημεία», υπάρχει έρωτας, υπάρχει ενδιαφέρον, υπάρχει διάθεση του ζευγαριού να είναι μαζί, όμως ταυτόχρονα υπάρχουν πολλοί καβγάδες, έλλειψη συνεννόησης και επικοινωνίας. Μήπως το σενάριο σας είναι γνωστό;

Αμέσως μετά την εφηβεία, στη διάρκεια της μετεφηβικής ηλικίας ή της πρώτης νεότητας, πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να φλερτάρουν σαν τρόπο ζωής, πειραματίζονται με διάφορες σχέσεις, αλλάζουν παρτενέρ, επιδιώκουν ποικιλία σεξουαλικών εμπειριών. Με το πέρασμα του χρόνου, όμως, αρχίζει να διαγράφεται η ανάγκη για μια σταθερή συντροφική σχέση (που μπορεί να καταλήξει σε γάμο, μπορεί και όχι).

Συγκλονίζει η είδηση ενός ακόμα δεκαεφτάχρονου που έστρεψε το όπλο του και σκότωσε αθώους ανθρώπους. Το ερώτημα στα χείλη όλων είναι «γιατί;». «Τι προκαλεί την επιθετικότητα στην εφηβεία;».

Σήμερα ισχύει σε μεγάλο βαθμό το «καταναλώνω άρα υπάρχω», μια που οι αγορές αγαθών και προσφερόμενων υπηρεσιών σηματοδοτούν σε μεγάλο μέρος την κοινωνική μας ζωή. Σκεφτήκατε ποτέ πως θα ήταν η ζωή αν δεν έπρεπε να ξαναμπείτε σε καταστήματα για να αγοράσετε είδη διατροφής, ρουχισμού, ψυχαγωγίας;

Ποιος δεν έχει γυρίσει το κεφάλι του να δει τη σκηνή με το παιδάκι που κλαίει και χτυπιέται στο πάτωμα του σούπερ μάρκετ για να του αγοράσει η μαμά του τη σοκολάτα που θέλει; Και ποιος δεν έχει κοντοσταθεί για να δει αν η μαμά τελικά θα ενδώσει και θα του αγοράσει αυτό που θέλει; Αυτή και πολλές παρόμοιες σκηνές που εκτυλίσσονται σε εστιατόρια, μαγαζιά, φιλικά σπίτια, την παιδική χαρά, το ίδιο το σπίτι του παιδιού περιγράφουν την εικόνα του κακομαθημένου παιδιού.

Τα διαφορετικά μοτίβα της επικοινωνίας τα μαθαίνουμε νωρίς στη ζωή: χρησιμοποιούμε τον πληθυντικό όταν απευθυνόμαστε σε αγνώστους ή άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, αλλά τον ενικό στους οικείους μας, ξέρουμε πότε κάποιος λέει «όχι» αλλά εννοεί «ναι».

Η έλλειψη ηλιακού φωτός δημιουργεί συμπτώματα που θυμίζουν χειμερία νάρκη.
Εάν κατά τη διάρκεια των μουντών, βροχερών χειμωνιάτικων ημερών νιώθετε την ανάγκη να κοιμάστε περισσότερο, εάν έχετε έντονη επιθυμία να καταναλώσετε ψωμί, γλυκά και αμυλούχες τροφές, με αποτέλεσμα να τσιμπολογάτε συνεχώς και να παίρνετε βάρος, και εάν, τέλος, επιθυμείτε διακοπές σε έναν τροπικό, ηλιόλουστο τόπο, τότε εμφανίζετε μερικά από τα συμπτώματα του φαινομένου που ονομάζεται χειμερινή μελαγχολία.

Με τη νέα χρονιά εμφανίζονται και οι λίστες του καθενός από εμάς με τα διάφορα «θα»...: ό,τι επιθυμούμε, ελπίζουμε μπορούμε ή απλώς θα θέλαμε να κάνουμε τον καινούργιο χρόνο. Πολλά από αυτά που υπάρχουν στη φετινή λίστα μεταφέρθηκαν σε αυτή από την περσινή λίστα, και πιθανότατα θα εμφανιστούν και στη λίστα που θα κάνουμε του χρόνου.

Η «ελευθερία της επιλογής» έχει γίνει το σλόγκαν της εποχής μας και σχετίζεται με κάθε πλευρά της ζωής μας: με την επιλογή εργασίας ή σχολείου για το παιδί, με την επιλογή συντρόφων ή παπουτσιών. Μερικές φορές, όμως, οι πάρα πολλές επιλογές, αντί να μας απελευθερώνουν μας κάνουν δέσμιους τους και μας φυλακίζουν.

Καλωσήρθατε στην περίοδο των γιορτών και των διακοπών! Προσκλήσεις, πάρτι στη δουλειά, οικογενειακές συγκεντρώσεις, φαγητό και ποτό, πίεση για υπερβολική κοινωνικότητα και κινητικότητα -σε σπίτια φίλων, συγγενών, στο χωριό, στην αγορά-, δώρα, και άλλη πίεση για να είναι κανείς σωστός στις εορταστικές του υποχρεώσεις. Με δυο λόγια, η γραμμή που χωρίζει την ευχαρίστηση των γιορτών από το στρες που αυτές προκαλούν είναι πολύ λεπτή.

Κάθε χρόνο αυτή την εποχή το στρες, η δυσαρέσκεια, ο εκνευρισμός και η κακή διάθεση φαίνεται να γίνονται πιο έντονα και βασανιστικά, σε αντίθεση με τα θετικά χριστουγεννιάτικα «συναισθήματα» με τα οποία μας βομβαρδίζουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και ο εμπορικός κόσμος. Γιατί εντείνονται τα αρνητικά συναισθήματα τις γιορτινές μέρες;

Ίσως η πιο τυπική εικόνα που μας έρχεται στο μυαλό όταν σκεφτόμαστε τις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς είναι μιας οικογένειας μαζεμένης γύρω από το γιορτινό τραπέζι, με το στολισμένο δέντρο, τα δώρα, και τη θαλπωρή της οικογενειακής ατμόσφαιρας. Όμως, η ωραία αυτή εικόνα δεν ανταποκρίνεται πάντα στην πραγματικότητα, όπως επιβεβαιώνουν οι μαρτυρίες πολλών γονιών που τα παιδιά τους έχουν φτάσει στην εφηβεία τους.

Γιατί ενώ πολλοί άνθρωποι επιθυμούν να βρίσκονται με άλλους, να έχουν ευρύ κοινωνικό κύκλο, να μπορούν να ανταποκρίνονται στο διαπροσωπικό κομμάτι της εργασίας τους, ωστόσο δυσκολεύονται; Πολλοί και διαφορετικοί λόγοι κρύβονται πίσω από κάτι τέτοιο. Σε κάποιες περιπτώσεις πρόκειται για το ταμπεραμέντο ή το χαρακτήρα του ατόμου, που τείνει να είναι δειλό.

Οι εμπειρίες που έχει κάθε άνθρωπος στην παιδική του ηλικία διαμορφώνουν όχι μόνο το χαρακτήρα του, αλλά και τι μαθαίνει στον συναισθηματικό και κοινωνικό τομέα, κάτι που τον ακολουθεί και στην ενήλικη ζωή του. Έτσι, πολλές από τις δυσκολίες και τα λάθη των σχέσεων οφείλονται σε πεποιθήσεις και μοτίβα συμπεριφοράς που έμαθε κανείς σε μικρή ηλικία και ποτέ δεν άλλαξε.

Συχνά ερχόμαστε αντιμέτωποι με ανθρώπους των οποίων το στυλ ή η στάση μας μπερδεύει, μας δημιουργεί στρες, μας μπλοκάρει και δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι αυτό που συμβαίνει και κάνει τις απλές καταστάσεις να γίνονται περίπλοκες και να φτάνουν σε καβγάδες.

Μπορεί μια γυναίκα να είναι φίλη με έναν άνδρα -και το αντίστροφο- χωρίς να υπάρχει απώτερος σεξουαλικός σκοπός; "Μα οι άνδρες είναι από τη φύση τους κατακτητές", "οι γυναίκες είναι ζηλιάρες", "υπάρχει σεξουαλική ένταση μεταξύ των δύο φύλων" υποστηρίζουν κάποιες στερεότυπες αντιλήψεις. Ας δούμε όμως αν είναι στα αλήθεια έτσι..

Ο όρος Νοητική Στέρηση ή καθυστέρηση είναι παρεξηγημένος και έχει αρνητική χροιά. Μερικοί άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η διάγνωση γίνεται αποκλειστικά βάσει του δείκτη νοημοσύνης (IQ) και ότι τα άτομα με νοητική υστέρηση δεν μπορούν να μάθουν γράμματα ή να φροντίζουν τον εαυτό τους.

Ένα από τα σημαντικά ζητήματα που απασχολούν γυναίκες και άνδρες που ψάχνουν για σύντροφο ή βρίσκονται ήδη σε μια σχέση είναι η ηλικία του συντρόφου τους και το ζήτημα της διαφοράς της ηλικίας. Γιατί όμως η ηλικία θεωρείται τόσο σημαντικός παράγοντας στην ευτυχία ενός ζευγαριού;

Πολλοί άνθρωποι υιοθετούν μια στάση παθητικής-επιθετικής συμπεριφορά, όπου με παθητικό και «ήπιο» τρόπο εκφράζουν μια έντονη επιθετικότητα. Πρόκειται για το άτομο που αντί να φωνάξει ή να τσακωθεί με τον/τη σύντροφό του ξεκινά έναν υπόγειο πόλεμο ή σαμποτάρισμα.

Η απόρριψη αποτελεί βασικό νόμο του κοινωνικού σύμπαντος. Όταν όμως κανείς επικεντρώνεται στο ότι έχει απορριφθεί από κάποιους, εύκολα μπορεί να συντριβεί συναισθηματικά και να δημιουργήσει έναν φαύλο κύκλο αυτοεκπληρούμενης προφητείας, όπου αυτό που φοβάται περισσότερο είναι αυτό ακριβώς που του συμβαίνει. Η ευαισθησία στην απόρριψη σημειώνει ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά στις μέρες μας, και μάλιστα και στα δύο φύλα.

Η πρώτη χρονιά στο πανεπιστήμιο! Κατ' αρχήν είναι η απόδειξη της σκληρής δουλειάς της προηγούμενης σχολικής χρονιάς και η υπόσχεση της μάθησης και, αργότερα, της επαγγελματικής αποκατάστασης. Ή τουλάχιστον, αυτά είναι τα πρώτα πράγματα που έρχονται στο μυαλό όταν συζητιέται το θέμα της έναρξης της φοιτητικής ζωής.