Η Παλαιστίνια δημοσιογράφος Πλέστια Αλακάντ μοιράζεται την κουλτούρα (και την ελπίδα) που τη συγκινεί
Η Παλαιστίνια δημοσιογράφος και συγγραφέας Πλέστια Αλακάντ μιλάει στο Dazed Magazine για το τι ακούει, τι διαβάζει και τι παρακολουθεί αυτόν τον καιρό προσφέροντας μια αχτίδα φωτός για το μέλλον σε δύσκολες εποχές.
Για τρεις εβδομάδες τον Μάρτιο, η Πλέστια Αλακάντ (Plestia Alaqad) βρήκε μια στιγμή ηρεμίας ταξιδεύοντας με ιστιοπλοϊκό στον Ατλαντικό Ωκεανό μαζί με εννέα άλλους νέους ακτιβιστές. «Κανείς δεν είναι ιδιοκτήτης του ωκεανού», εξηγεί η 24χρονη δημοσιογράφος και συγγραφέας από την Παλαιστίνη.
«Οπότε, όταν βρισκόμαστε εκεί, είναι σαν να δημιουργούμε τη δική μας Νουτοπία*».
(*Η Νουτοπία είναι μια φανταστική χώρα που δημιούργησαν ο Τζον Λένον και η Γιόκο Όνο το 1973, με σκοπό την προώθηση των ιδεών της Ειρήνης και της Αγάπης, τις οποίες έκανε διάσημες το τραγούδι «Imagine»).
Η αποστολή κινηματογραφήθηκε στο πλαίσιο του επερχόμενου ντοκιμαντέρ «The Ark of Change», με κάθε μέλος της ομάδας να επιλέγει ένα κοινωνικό ζήτημα για συζήτηση: για μερικούς ήταν η εκπαίδευση ή τα δικαιώματα των γυναικών, για την Αλακάντ, ήταν η γενοκτονία.
Οι περισσότεροι άνθρωποι γνώρισαν την Αλακάντ το 2023, ως μια 21χρονη κάτοικο της Γάζας που έκανε ρεπορτάζ για τη γενοκτονία από το iPhone της. Πριν εγκαταλείψει τη χώρα της για την Αυστραλία, η Αλακάντ κατέγραφε στιγμές από την καθημερινή της ζωή, συμπεριλαμβανομένων συναντήσεων με ανθρώπους σε καταυλισμούς εκτοπισμένων που αντιμετώπιζαν την πείνα, τις ασθένειες και την καταστροφή των γειτονιών τους, συχνά αμέσως μετά από ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές.
Ακόμη και όταν οι δημοσιογράφοι γίνονταν συστηματικά στόχος του Ισραήλ, εκείνη συνέχιζε να κάνει ρεπορτάζ.
Η Αλακάντ εξέδωσε πέρυσι το πρώτο της βιβλίο, «Τα Μάτια της Γάζας», (The Eyes of Gaza), το οποίο έτυχε θερμής υποδοχής από τους κριτικούς
Plestia Alaqad / Instagram
«Τα Μάτια της Γάζας»
Η Αλακάντ εξέδωσε πέρυσι το πρώτο της βιβλίο, «Τα Μάτια της Γάζας», (The Eyes of Gaza), το οποίο έτυχε θερμής υποδοχής από τους κριτικούς.
Αποτελούμενο από ημερολογιακές σημειώσεις που γράφτηκαν αμέσως μετά τις 7 Οκτωβρίου, το αυτοβιογραφικό αυτό έργο περιλαμβάνει προσωπικές και συχνά σπαρακτικές ιστορίες που ρίχνουν φως στη ζωή υπό κατοχή, πέρα από τα αποσπάσματα που βλέπουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
«Όποτε με ρωτούν για τη ζωή στη Γάζα, τους παραπέμπω πάντα στο βιβλίο» λέει η Αλακάντ.
«Υπάρχει η γενοκτονία, αλλά ξυπνάς κάθε μέρα, προσπαθείς να επιβιώσεις και να συνεχίσεις τη ζωή σου. Υπάρχουν πολλά βιβλία για τη Γάζα, αλλά σπάνια βλέπεις βιβλία για τη Γάζα από Παλαιστίνιους συγγραφείς. Συχνά είναι διεθνείς συγγραφείς που δεν έχουν καν ζήσει ποτέ εκεί που γράφουν για εμάς, οπότε χαίρομαι που σπάμε αυτόν τον κύκλο».
Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του βιβλίου, η κατάσταση στην περιοχή παραμένει εξίσου ζοφερή. Ζώντας για άλλη μια φορά υπό ισραηλινούς βομβαρδισμούς –αυτή τη φορά ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια στη Βηρυτό– η Αλακάντ είναι αποφασισμένη να βρει νέους τρόπους να αγγίξει τον κόσμο, μεταξύ άλλων με το επερχόμενο ντεμπούτο της ως ηθοποιός στην παλαιστινιακή ταινία τρόμου «The Visitor».
«Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να παραμείνουμε αισιόδοξοι» εξηγεί. «Προφανώς, νιώθω φόβο τις περισσότερες φορές, αλλά κάνω πράγματα ανεξάρτητα από το πόσο φοβισμένη νιώθω. Πρέπει να μπορώ να συνεχίσω».
Η Αλακάντ μοιράζεται στο Dazed Magazine μια λίστα με πράγματα που μπορεί κανείς να διαβάσει, να δει και να ακούσει, τα οποία τη διατηρούν αισιόδοξη και ρίχνουν φως στον παλαιστινιακό αγώνα
«Πρωινά στη Τζενίν», Σούζαν Αμπουλχάουα (2006)
«Διάβασα για πρώτη φορά αυτό το βιβλίο, που ακολουθεί μια παλαιστινιακή οικογένεια μέσα από τρεις διαφορετικές γενιές, το 2019 και δεν ήθελα να τελειώσει. Ως Παλαιστίνιοι που ζούμε στη Γάζα, είμαστε χωρισμένοι από την υπόλοιπη Παλαιστίνη στη Δυτική Όχθη. Γι’ αυτό, η ανάγνωση αυτού του βιβλίου σήμαινε πολλά για μένα. Ξέρεις ότι έχεις διαβάσει ένα καλό βιβλίο όταν, χρόνια αργότερα, εξακολουθεί να σε επηρεάζει και θυμάσαι πώς σε έκανε να νιώσεις».
«Υπάρχει μια φράση από την ταινία: “Η ελπίδα είναι κάτι καλό, ίσως το καλύτερο από όλα, και τίποτα καλό δεν πεθαίνει ποτέ.” Αυτό με άγγιξε βαθιά όταν ήμουν στο λύκειο. Το εκτύπωσα και το κόλλησα στον τοίχο του δωματίου μου. Μου θύμιζε να διατηρώ την ελπίδα, ανεξάρτητα από τις περιστάσεις. Δεν είναι ρεαλιστικό να είσαι πάντα αισιόδοξος –κανείς δεν είναι– αλλά ελπίζω ότι τα πράγματα δεν θα είναι πάντα έτσι στην Παλαιστίνη».
«Ό,τι απέμεινε από σένα», Σεριέν Νταμπίς (2025)
«Είδα αυτή την ταινία με την παιδική μου φίλη, την Κάρμα, που είναι από τη Γάζα όπως κι εγώ. Συγκινηθήκαμε και οι δύο πολύ. Μάλιστα, κλάψαμε σε πολλά σημεία, γιατί συνειδητοποιήσαμε ότι αυτή είναι η ζωή μας, αυτό είναι που μας συνέβη. Μερικές φορές δεν καταλαβαίνεις τι σου συνέβη μέχρι να το δεις στην οθόνη. Και τότε λες: “Θεέ μου, πώς κατάφερα να επιβιώσω από όλα αυτά;”».
Modern Family, τηλεοπτική σειρά, 2009
«Αυτή τη στιγμή κάνω το μεταπτυχιακό μου και όταν γυρίζω σπίτι από τα μαθήματά μου, μαγειρεύω αν έχω ενέργεια, ή παραγγέλνω φαγητό, και βάζω αυτή τη σειρά να παίζει στο παρασκήνιο. Είναι απλά παρηγορητικό. Μερικές φορές θέλω να κλείσω τις ειδήσεις αλλά θέλω να δω κάτι, και αρχίζω να βλέπω κάτι που έχει σχέση με την Παλαιστίνη –το κάνω εντελώς υποσυνείδητα. Γι’ αυτό, όταν τα πράγματα μου φαίνονται αφόρητα, ξαναβάζω το Modern Family».
«Γνωρίζω τη μουσική της Faia από μικρή· πάντα την άκουγα μαζί με την καλύτερή μου φίλη, τη Dana. Τη γνώρισα στο Λίβανο και γίναμε καλές φίλες. Ένα πράγμα που θαυμάζω στη Faia είναι το πόσο αυθεντική είναι σε έναν κόσμο που καθοδηγείται τόσο πολύ από τις τάσεις. Παραμένει πιστή στον εαυτό της, και αυτό μου αρέσει πολύ σε αυτήν».
«Όλα τα κέρδη από τη συνεργασία μου με τη μάρκα ρούχων Wear the Peace διατίθενται στο Ταμείο για τα Παιδιά Ghassan Abu Sittah, το οποίο βοηθά ανήλικους που έχουν πληγεί από τη γενοκτονία στη Γάζα και τον πόλεμο στο Λίβανο.
»Η συνεργασία αυτή πήρε σάρκα και οστά με το κέντημα της χελώνας, στο εσωτερικό υπάρχει μια παπαρούνα, το εθνικό λουλούδι της Παλαιστίνης, και στο εξωτερικό ένα μοτίβο κεφίγια.
»Οι χελώνες είναι υπομονετικές και κουβαλούν το σπίτι τους πάνω στην πλάτη τους, και έτσι βλέπω εγώ εμάς τους Παλαιστινίους. Αυτό δεν ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2023 –εδώ και δεκαετίες, είμαστε υπομονετικοί και κουβαλάμε τα σπίτια μας πάνω στην πλάτη μας όπου κι αν πάμε».
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Δευτέρα 27.07.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/07/hamid-khaleghi-bNWXW7ZvYGo-unsplash-1-315x220.jpg)
![[ΡΩΓΜΕΣ]: Ανάμεσα στον χορό, το θέατρο και την ποίηση](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/07/ΡΩΓΜΕΣ-Χ.Κυριαζιδη-credits-©Κατερίνα-Αρβανιτη-_2-315x220.jpg)
