Είναι λέει άγραφος νόμος του ποδοσφαίρου. Ξοδεύοντας ευκαιρίες και ανωτερότητα συνήθως το πληρώνεις. Η μπάλα κάποια στιγμή σε τιμωρεί. Όσο και αν εκείνη αγάπησε τον Λιονέλ Μέσι όμως στις δύο δεκαετίες της βασιλείας της, τέτοια αδικία δεν θα μπορούσε να την κάνει στην Ισπανία του Λουίς Ντε Λα Φουέντε.
Αυτή την ποδοσφαιρική μηχανή που δεν ξέρει την λέξη «ήττα» και που για να σκαρφαλώσει στην κορυφή του κόσμου, πέρασε από τους καλύτερους. Την Ουρουγουάη στα γκρουπ. Τον Κριστιάνο και την Πορτογαλία του για τους «8». Το Βέλγιο, μοναδικό που σκόραρε εναντίον της σε ολόκληρο το τουρνουά, για τους «4». Το εξπρές της Γαλλία που άξιζε να βρει απέναντι στον τελικό και όχι στον ημιτελικό. Και τελικά τον ίδιο τον Μέσι και την Αργεντινή του που όσο και αν ήταν αποφασισμένη ξανά να υποφέρει, δεν είχε ούτε την ποιότητα, ούτε και την τύχη να το καταφέρει.
Στο γκολ του Φεράν Τόρες, πατημένο 106΄ οι «τελικές» γίνονται στρογγυλές: 20-0. Δεν υπάρχει αντίστοιχο στο παρελθόν. Τελείωσε η Αργεντινή ένα ολόκληρο ματς στην κανονική του διάρκεια, έβγαλε και το πρώτο ημίχρονο της παράτασης, με παίκτη λιγότερο –από την ακατανόητη κίνηση του Έντσο Φερνάντες να ψάξει τη δεύτερη κίτρινη στο πόδι του Λαπόρτ πριν το extra time- δίχως να σουτάρει. Η ομάδα με τα 19 γκολ στο τουρνουά. Η ίδια που τα έβαζε τρία-τρία στην διαδρομή της ως το Νιου Τζέρσι.
Κανείς δεν λογάριαζε τους Ισπανούς για Κάπε Βέρντε, Αίγυπτο και Ελβετία αλλά άλλο να το φαντάζεσαι και άλλο να το βλέπεις να συμβαίνει. Και στην τελική η Αργεντινή κόντρα στην Αγγλία είχε δείξει… δόντια. Η λογική έλεγε πως θα είχε κρατήσει κάτι για τον τελευταίο χορό του αρχηγού της. Μάλλον όμως οι απέναντι δεν την άφησαν ούτε να το σκεφτεί. Έχασε και άλλο τελικό ο Μέσι στην καριέρα του, το 2014 στη Βραζιλία. Και ήταν σε εκείνο το τουρνουά η –νικήτρια- Γερμανία φωτιά. Στον τελικό του Μαρακανά όμως, το σενάριο ήταν άλλο και ας το σήκωσαν τα πάντσερ στην παράταση (Γκέτσε 113΄). Η Αργεντινή είχε παίξει καλά τον ρόλο του αουτσάιντερ. Χθες ούτε που τον άγγιξε.
Η Ισπανία από το 2008 και πέρα είναι η πιο πετυχημένη εθνική ομάδα του κόσμου. Δύο Μουντιάλ (2010, 2026), τρία Euro (2008, 2012, 2024), το Nations League (2023). Μέχρι το 2018 που ο Λιονέλ Μέσι έφευγε με το κεφάλι σκυμμένο από όλα τα μεγάλα ραντεβού με το εθνόσημο, όλο και περισσότεροι σκέφτονταν φωναχτά το ίδιο. Τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν είχε διαλέξει το εθνόσημο της Ρόχα. Από 12 χρονών στη «Μασία», προϊόν του Ισπανικού ποδόσφαιρου. Ευτυχώς ο Λιονέλ Σκαλόνι εμφανίστηκε την κατάλληλη στιγμή
Μέχρι χθες η Αργεντινή πέρασε μια αδιανόητη πενταετία: Το προηγούμενο Μουντιάλ, δύο Κόπα Αμέρικα (2021, 2025), το Finalissima κόντρα στους Ιταλούς (2022). Παντού άξιζε. Χθες όχι. Χθες το δίκαιο, άργησε αλλά έφτασε στον προορισμό του