Τις τελευταίες μέρες αντί να ασχολούμαστε με την τεράστια επιτυχία του Ολυμπιακού, που ήταν συνάμα μεγάλη διάκριση για τη χώρα, αφού η «θρυλική» ομάδα μπάσκετ έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης, ασχολούμαστε με αυτά που καταγράφηκαν στις κερκίδες. Και αυτό από μόνο του είναι λυπηρό, αλλά και άξιο προβληματισμού. Καταρχάς ασχολούμαστε με όσα έγιναν στις κερκίδες γιατί κάποιοι φρόντισαν να «διαρρεύσει» στα ΜΜΕ το βίντεο από το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης. Και δεν «διέρρευσαν» για να αποδοθεί η κύρια ευθύνη στον Βαγγέλη Μαρινάκη, ούτε για να «αθωώσουν» τον Γρηγόρη Δημητριάδη. Γιατί είναι εμφανές ότι τον καυγά τον ξεκίνησε ο Γρηγόρης Δημητριάδης που εμφανώς είναι ο κύριος υπεύθυνος του επεισοδίου.

Τα πλάνα διέρρευσαν για να κάνει για ακόμη μια φορά επίδειξη ισχύος το σύστημα εξουσίας γύρω από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και αυτό αποδεικνύεται από το τι ακριβώς βλέπουμε. Από τη μια έχουμε τον ηγέτη του Ολυμπιακού. Εκείνον που μέσα στην φουρτούνα της μεγαλύτερης οικονομικής και κοινωνικής κρίση που χτύπησε τη χώρα μας, έπιασε το τιμόνι των Ερυθρόλευκων το 2010 αλλάζοντας την ίδια, την ιστορία: Δημιουργώντας τον κορυφαίο πολυαθλητικό σύλλογος της Ευρώπης όπως μαρτυρούν οι 158 τίτλοι -της εποχής του- σε όλα τα επίπεδα.  ‘Ενας επιχειρηματίας διεθνούς βεληνεκούς, πασίγνωστος στην ελληνική κοινωνία αλλά και με διεθνή φήμη, που έχει βρεθεί στο μικροσκόπιο και των μεγαλύτερων διεθνών ΜΜΕ και που συχνά έχει «στοχοποιηθεί», συχνά με κακόβουλες εκστρατείες δυσφήμισης.

Στην άλλη πλευρά, πίσω από το κάγκελο του διαδρόμου, βρίσκεται κάποιος που μπορούμε να στοιχηματίσουμε με σχετική ασφάλεια ότι οι περισσότεροι Έλληνες, ακόμη κι αν τον έχουν ακουστά, δεν ξέρουν ακριβώς ποιος είναι και τι κάνει. Παρά τις επίμονες προσπάθειες των φιλικών μέσων και δημοσιογράφων που ελέγχει να τον πλασάρουν σαν ένα φιλάνθρωπο δικηγόρο και «στρατιώτη» της παράταξης του, η πλειοψηφία των Ελλήνων ίσως απλώς να έχουν δει το πρόσωπο και το όνομα του σε δημοσιεύματα σε σχέση με το σκάνδαλο των υποκλοπών ή κάποια από τις δεκάδες αγωγές που έχει καταθέσει σε όποιο δημοσιογραφικό μέσο έχει τολμήσει να ερευνήσει ή να σχολιάσει το ρόλο του ως πρώην Γενικού Γραμματέα του Πρωθυπουργού και θείου του, Κυριάκου Μητσοτάκη.

Έχουμε, επομένως, δύο πρόσωπα με εντελώς διαφορετική εικόνα, ρόλο και σημαντικές διαφορές στον τρόπο που έχουν απασχολήσει τη δημόσια σφαίρα. Από τη μία, ένα πρόσωπο διαρκώς εκτεθειμένο στο δημόσιο έλεγχο και την κριτική, ακόμη και την κακόβουλη. Από την άλλη, ένα πρόσωπο του οποίου η δημόσια αναγνωρισιμότητα δεν συνοδεύεται απαραίτητα από αντίστοιχη διαφάνεια ως προς τον ρόλο, την επιρροή και τη δημόσια λογοδοσία του. Ιδίως όταν προσπαθεί με καταχρηστικές αγωγές τύπου SLAPP να φιμώσει οποιαδήποτε προσπάθεια να αναδειχτούν οι μεγάλες πολιτικές ευθύνες του για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα υποκλοπών της πρόσφατης ιστορίας.

Η ασυμμετρία -μεταξύ άλλων και- ως προς τον βαθμό δημόσιας έκθεσης και ελέγχου μεταξύ των δύο είναι εμφανής.

Ας προσθέσουμε εδώ και ένα ακόμη στοιχείο. Και οι δύο συνοδεύονται από ασφάλεια. Αν ρωτήσετε έναν οποιονδήποτε Έλληνα γιατί έχει ασφάλεια ο Βαγγέλης Μαρινάκης, ξέρει να σας πει το λόγο. Όπως γνωρίζει και πως έχει την οικονομική δυνατότητα να την πληρώνει. Για τον Γρηγόρη Δημητριάδη η απάντηση δεν είναι προφανής σε όλους. Δεν έγινε προφανής ούτε το 2021, ενόσω ακόμη κατοικοέδρευε στο Μαξίμου κι έγινε γνωστό πως ένας εκ των ανδρών της ασφάλειας του, μαζί με έναν «συνάδελφο» του, είχαν επιτεθεί σε πολίτη που διαμαρτυρήθηκε, επειδή τα αυτοκίνητα του Δημητριάδη και της συνοδείας του παραβίασαν κόκκινο φανάρι στην οδό Μιχαλακοπούλου. Ούτε προβληματίστηκε κανείς όταν είχε γίνει γνωστό ότι είχε παραιτηθεί ο πρώην διοικητής της ΕΚΑΜ, προκειμένου να αναλάβει την φρούρηση του.

Την ίδια ώρα ο προσεκτικός παρατηρητής της επικαιρότητας θα παρατηρούσε μια συνεχή προσπάθεια ο κ. Δημητριάδης να έχει δημόσια παρουσία και να διαμορφώνεται ένα σχεδόν ηγετικό «προφίλ», παρότι τυπικά δεν έχει κάποιον ενεργό πολιτικό ρόλο, ούτε έχει διατυπώσει κάποια συγκεκριμένη πολιτική φιλοδοξία.

Ωστόσο, έχουν πολλαπλασιαστεί οι «στημένες συνεντεύξεις», το «λιβάνισμα» από συγκεκριμένα ΜΜΕ που δεν κρύβουν ότι επηρεάζονται από αυτόν, μαζί με την απόπειρα να κερδίσει μερίδιο της κομματικής «πίτας» στο συνέδριο της ΝΔ.

Όλα αυτά μπορούν να δώσουν μια καλύτερη εξήγηση και γιατί ένας «ιδιώτης», χωρίς καμία ανάμειξη υποτίθεται στο σκάνδαλο των υποκλοπών και χωρίς καμία πολιτική φιλοδοξία, περιβάλλεται από τέτοια ασφάλεια, αλλά και έχει το θράσος να επιτεθεί μπροστά σε κάμερες και πολίτες σε ένα τόσο γνωστό επιχειρηματία, σταθμίζοντας ως πιο σημαντική την «επίδειξη ισχύος» από την πλήρη επίγνωση που είχε ότι τυχόν διαρροή αυτών των εικόνων θα αποδείκνυαν ότι αυτός ξεκίνησε το επεισόδιο.

Και αυτό το θράσος έχει να κάνει ακριβώς με το ότι δεν είναι ένας απλός ιδιώτης. Υπήρξε ο αρχιτέκτονας του συστήματος εξουσίας γύρω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και στην πραγματικότητα μεθοδεύει, με κάθε μέσο την πολιτική του επιστροφή. Γιατί αυτό το σύστημα εξουσίας δεν επιβιώνει μέσω της λαϊκής υποστήριξης – μια ματιά στις δημοσκοπήσεις το επιβεβαιώνει άλλωστε. Επιβιώνει μέσω του ελέγχου που ασκεί στην οικονομία, στο μοίρασμα του κρατικού και ευρωπαϊκού χρήματος με απευθείας αναθέσεις και δαιδαλώδεις διαδρομές, στον έλεγχο της κοινής γνώμης μέσω των ΜΜΕ και των οργανωμένων μηχανισμών στα κοινωνικά δίκτυα, στον έλεγχο των αρμών της εξουσίας με τις παρακολουθήσεις και τις υποκλοπές πολιτικών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εισαγγελέων, αξιωματικών των σωμάτων ασφαλείας, τραπεζικών στελεχών.

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης έκανε το «λάθος», ο ίδιος προσωπικά, αλλά και τα ΜΜΕ του ομίλου που ίδρυσε – και τα οποία επιμένουν να κάνουν δημοσιογραφική και όχι προπαγανδιστική δουλειά – να αντιδράσει σε αυτό το καθεστώς, αποδεχόμενος τις όποιες συνέπειες με τις οποίες απειλούνται όσοι δεν κάθονται ήσυχα. Η κοινή λογική, λοιπόν, είναι αμείλικτη. Όταν ένα πρόσωπο, με σκοτεινή και παρασκηνιακή διαδρομή, εκτοξεύει προκλήσεις και απειλές σε έναν σημαντικό γνωστό επιχειρηματία μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, ο μέσος πολίτης μπορεί να φανταστεί για τι πράξεις είναι ικανό το πρόσωπο αυτό, όταν δεν το βλέπει κανείς. Πόσο μάλλον όταν στην πραγματικότητα κρύβεται, όχι πίσω από μπράβους, αλλά πίσω από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της χώρας, τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Και κάποιος θα πει τώρα το γνωστό επιχείρημα. «Τον πολίτη δεν τον νοιάζει ο Δημητριάδης κι ο κάθε Δημητριάδης, τον νοιάζει ότι δεν μπορεί να αγοράσει φέτα». Το επιχείρημα αυτό, όταν δεν λέγεται από άγνοια, υποκρύπτει δόλο. Διότι το σύστημα γνωρίζει πάρα πολύ καλά ότι ο Δημητριάδης κι ο κάθε Δημητριάδης είναι στον πυρήνα της εξουσίας που μοιράζει αφειδώς το δημόσιο χρήμα στους φίλους της, που φτηναίνει την αξία της εργασίας και που χρησιμοποιεί τον πληθωρισμό σαν ένα μηχανισμό αναδιανομής πλούτου για να αυξάνονται τα κέρδη των πλούσιων και ισχυρών. Κάπως έτσι η αξία της φέτας επί Μητσοτάκη έχει αυξηθεί στο 100%.

Να το πούμε απλά: ο κυνισμός και η περιφρόνηση προς τη δημοκρατία και τους θεσμούς της ως προς την άσκηση της κυβερνητική εξουσίας και ένα μοντέλο ανάπτυξης που οδηγεί σε απελπισία τα λαϊκά στρώματα και τη μεσαία τάξη, είναι πλευρές του τρόπου με τον οποίο τόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όσο και ο ανιψιός του αντιλαμβάνονται την εξουσία. Αυτή που μας τρίβουν στα μούτρα καθημερινά, από τη Βουλή ως τα ράφια του σουπερμάρκετ και τις κερκίδες των γηπέδων.

Και κάτι τελευταίο: δύο ημέρες τώρα η συζήτηση μένει σταθερά σε ότι «έγινε». Λίγοι όμως έχουν καταλάβει πως υπάρχει μια ενότητα που δεν έχει κερδίσει τη θέση της στην κουβέντα. Τουλάχιστον όσο θα έπρεπε. Διότι ο κόσμος του Ολυμπιακού στις γύρω κερκίδες, όταν κατάλαβε τι συμβαίνει αντέδρασε. Ξεκίνησε με ένα σύνθημα σε βάρος του Δημητριάδη. Και κάποιοι κινήθηκαν προς τα «επίσημα». Η γρήγορη αντίδραση του Βαγγέλη Μαρινάκη, έσβησε αυτή τη φωτιά. Το γεγονός ότι ο ίδιος καταλαβαίνοντας τι μπορεί να συμβεί, απομακρύνθηκε άμεσα από το σημείο. Και ότι έφυγε προς την θέση του περνώντας ανάμεσα από τους φίλους της ομάδας που τον αποθέωναν. Μάλιστα υπάρχει ένα βίντεο που τον δείχνει να χαμογελά, λες και δεν έχει συμβεί το παραμικρό. Ακριβώς για να ηρεμήσει τα πνεύματα

Ειδήσεις Σήμερα: