Η 90s έκθεση, σε επιμέλεια του Έντουαρντ Έννινφουλ (πρώην διευθυντή της Βρετανικής Vogue), θα αναδείξει τη νοοτροπία του «DIY» της εποχής και θα απομακρύνει το ενδιαφέρον από το κίνημα «Cool Britannia» – αυτό δηλώνει.
Η πρώτη μεγάλη ταινία του Στιβ ΜακΚουίν, ένας πίνακας του Κρις Οφίλι προς τιμήν της Ντορίν και του Στίβεν Λόρενς, καθώς και εικόνες από τους θαμώνες του θρυλικού κλαμπ «Haçienda» θα εκτεθούν στην Tate Britain στο πλαίσιο της έκθεσης με θέμα τη δεκαετία του ’90.
Η έκθεση θα εξερευνήσει την τέχνη και τη μόδα κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας που αναδιαμόρφωσε την πολιτιστική ταυτότητα της Βρετανίας και «δημιούργησε συνθήκες που εξακολουθούν να ισχύουν», όπως δήλωσε ο Έντουαρντ Έννινφουλ.
Οι αποκλεισμένοι της κυρίαρχης αφήγησης της Cool Britannia
Η έκθεση «The 90s: Art and Fashion», που θα εγκαινιαστεί αυτό το φθινόπωρο, θα περιλαμβάνει έργα από σχεδόν 70 καλλιτέχνες, φωτογράφους και σχεδιαστές, από τους Young British Artists έως τον σχεδιαστή μόδας Alexander McQueen και τον Άγγλο καλλιτέχνη Ντάμιεν Χιρστ.
Θα φωτίσει τα νεαρά καλλιτεχνικά ταλέντα που αναδείχθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και θα δώσει στο κοινό την ευκαιρία να επανεξετάσει εκείνη την εποχή ως ένα σημείο αναφοράς στη βρετανική τέχνη.
Η έκθεση θα περιλαμβάνει καλλιτέχνες των οποίων το έργο έστρεψε την προσοχή σε εκείνους που είχαν σε μεγάλο βαθμό αποκλειστεί από την κυρίαρχη αφήγηση της Cool Britannia της εποχής
Η έκθεση θα περιλαμβάνει καλλιτέχνες των οποίων το έργο έστρεψε την προσοχή σε εκείνους που είχαν σε μεγάλο βαθμό αποκλειστεί από την κυρίαρχη αφήγηση της Cool Britannia της εποχής.
Μεταξύ των έργων που παρουσιάζονται περιλαμβάνονται η πρώτη σημαντική ταινία του Στιβ Μακ Κουίν, Bear (1993), μια κινηματογραφική απεικόνιση της προσωπικής αντιπαράθεσης μεταξύ δύο ανδρών· ο πίνακας του Κρις Οφίλι, No Woman, No Cry (1998), που κέρδισε το βραβείο Turner, καθώς και ένα βίντεο του Κιθ Πάιπερ που εξετάζει το θέμα του αθλητισμού και της εθνικής ταυτότητας.
Η Tate δήλωσε ότι η έκθεση θα ανοίξει με μια εξερεύνηση της τάσης-στάσης «DIY» (Do It Yourself) της εποχής, με φωτογραφίες των Corinne Day, Nigel Shafran και Juergen Teller – οι οποίοι ήταν στην πρώτη γραμμή του καθορισμού του «αντι-μοδάτου» στυλ grunge –για εκδόσεις όπως τα i-D και Dazed & Confused.
Θα παρουσιαστούν επίσης οι Barbara Walker, Jenny Saville και Gillian Wearing, οι οποίες χρησιμοποίησαν πραγματικούς ανθρώπους ως μούσες, καθώς και οι Tracey Emin, Sam Taylor-Johnson και Sarah Lucas, οι οποίες γοήτευσαν το κοινό με το αναρχικό τους πνεύμα και το ειλικρινές έργο τους που ασχολείται με την αυτονομία, την ταυτότητα και την κοινωνική τάξη.
Η έκθεση θα εξερευνήσει επίσης τα εννοιολογικά της ρεύματα, συμπεριλαμβανομένης της αντίδρασης του Hamad Butt στον αντίκτυπο της κρίσης του AIDS και των γεμάτων φορμαλδεΰδη γλυπτών του Ντάμιεν Χιρστ
Η νεανική στάση της δεκαετίας θα αποτυπωθεί σε ταινίες και φωτογραφίες, από την ταινία του Mark Leckey του 1999 «Fiorucci Made Me Hardcore» έως εικόνες που καταγράφουν νέους σε βραδιές σε κλαμπ, όπως το Haçienda στο Μάντσεστερ και το Bagley’s στο Λονδίνο.
Η έκθεση θα εξερευνήσει επίσης τα εννοιολογικά της ρεύματα, συμπεριλαμβανομένης της αντίδρασης του Hamad Butt στον αντίκτυπο της κρίσης του AIDS και των γεμάτων φορμαλδεΰδη γλυπτών του Ντάμιεν Χιρστ.
«Αυτό που χαρακτήρισε εκείνη την περίοδο δεν ήταν ένα μεμονωμένο κίνημα, αλλά μια ενέργεια –η άρνηση της ιεραρχίας και η πεποίθηση ότι νέες φωνές μπορούσαν και έπρεπε να ακουστούν στον χώρο της τέχνης, της μόδας, της μουσικής και της εικαστικής δημιουργίας»
Οραματιστές και πρωτοπόροι
Περιλαμβάνονται έργα οραματιστών σχεδιαστών που έσβησαν τα όρια μεταξύ τέχνης και μόδας, από τις προκλητικές παρουσιάσεις του Alexander McQueen έως τα ρούχα του Hussein Chalayan, εμπνευσμένα από αντικείμενα της καθημερινότητας.
Η έκθεση ολοκληρώνεται με καλλιτέχνες και σχεδιαστές που ασχολήθηκαν με το παρελθόν και το μέλλον της Βρετανίας, όπως η Yinka Shonibare και η Maud Sulter, οι οποίες έθεσαν ερωτήματα σχετικά με τη διαφορετικότητα και την αναπαράσταση, καθώς και η Vivienne Westwood και ο John Galliano, οι οποίοι εξέτασαν το στυλ, την κοινωνική τάξη και την εθνική μυθολογία.
Ο Έντουαρντ Έννινφουλ είπε ότι το 1990 ήταν μια «στιγμή μετάβασης», προσθέτοντας: «Το Λονδίνο εκείνη την εποχή δεν ήταν η εκλεπτυσμένη παγκόσμια πρωτεύουσα που είναι σήμερα – ήταν ακατέργαστο, ασταθές και γεμάτο δυνατότητες.
»Υπήρχε η αίσθηση ότι κάτι άλλαζε, ακόμα κι αν δεν είχαμε τη γλώσσα για να το περιγράψουμε.
»Αυτό που χαρακτήρισε εκείνη την περίοδο δεν ήταν ένα μεμονωμένο κίνημα, αλλά μια ενέργεια –η άρνηση της ιεραρχίας και η πεποίθηση ότι νέες φωνές μπορούσαν και έπρεπε να ακουστούν στον χώρο της τέχνης, της μόδας, της μουσικής και της εικαστικής δημιουργίας».
Ως νέος μαύρος άνδρας, ο Έννινφουλ, από το Ladbroke Grove του Λονδίνου, εκείνη η εποχή είχε να κάνει επίσης με την πρόσβαση και το «να βρεις τη θέση σου σε χώρους που δεν είχαν σχεδιαστεί με εσένα στο μυαλό τους».
«Η δεκαετία του 1990 δημιούργησε συνθήκες που εξακολουθούν να ισχύουν» πρόσθεσε ο Έννινφουλ. «Η συγχώνευση της υψηλής και της λαϊκής κουλτούρας, η πολιτικοποίηση της μόδας και της εικόνας και η ανάδυση της διαφορετικότητας ως δημιουργικής δύναμης.
»Και ίσως, το πιο σημαντικό, μας υπενθυμίζει ότι τα ερωτήματα που θέταμε τότε παραμένουν επείγοντα και σήμερα –ερωτήματα σχετικά με την ορατότητα, την πρόσβαση και το ποιος έχει τη δυνατότητα να γίνει ορατός».
Η έκθεση, πρόσθεσε ο Έννινφουλ, είναι «μια πρόσκληση, όχι να κοιτάξουμε πίσω, αλλά να κοιτάξουμε ξανά, να επανεξετάσουμε εκείνη τη δεκαετία, όχι ως ένα κλειστό κεφάλαιο, αλλά ως κάτι που εξακολουθεί να εξελίσσεται».
Το Art Project Space παρουσιάζει την Πέμπτη 7 Μαΐου τη συλλεκτική έκδοση Πειρατές, με πρωτότυπα χαρακτικά του Νίκου Κυριακόπουλου. Εκεί όπου η τέχνη είναι τρόπος ζωής
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Τετάρτη 06.05.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/05/pexels-kathrinepnw-12506594-1-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442
