Λατρεία Ντουπλάντις για Καραλή!

Στο επίκεντρο της συζήτησης της ιταλικής «Γκαζέτα» με τον Αρμάντ «Mondo» Ντουπλάντις υπάρχει ένα όνομα που ξεχωρίζει περισσότερο από κάθε άλλο, όταν η κουβέντα πηγαίνει στους αντιπάλους του: ο Εμμανουήλ Καραλής. Όχι ως απειλή με τη στενή έννοια του όρου, αλλά ως σημείο αναφοράς για το παρόν και το μέλλον του άλματος επί κοντώ. Ο Σουηδός παγκόσμιος ρέκορντμαν μιλά για τον Έλληνα πρωταθλητή με ειλικρίνεια, σεβασμό και μια σπάνια αίσθηση αθλητικής συνείδησης.

«Με τον Μανόλο είμαστε φίλοι εδώ και περίπου δέκα χρόνια», λέει. «Έχουμε μεγαλώσει μαζί μέσα στο άθλημα, έχουμε μοιραστεί αγώνες, προπονήσεις, επιτυχίες και απογοητεύσεις. Αυτό από μόνο του δημιουργεί έναν διαφορετικό δεσμό». Για τον Ντουπλάντις, η σχέση τους δεν ακυρώνει τον ανταγωνισμό· αντίθετα, τον κάνει πιο ουσιαστικό. «Όταν αντιμετωπίζεις κάποιον που σέβεσαι και εκτιμάς, ανεβάζεις και εσύ το επίπεδό σου. Θέλεις να είσαι καλύτερος, όχι απλώς για να κερδίσεις, αλλά για να τιμήσεις το άθλημα».

Ο Σουηδός δεν διστάζει να χαρακτηρίσει τη σεζόν του Καραλή ως μία από τις κορυφαίες που έχουν υπάρξει ποτέ στο αγώνισμα. «Ήταν μια σπουδαία χρονιά γι’ αυτόν. Ίσως η καλύτερη της καριέρας του. Αν εξαιρέσουμε τις δικές μου επιδόσεις, μιλάμε για επίπεδα που ιστορικά έχουμε δει μόνο από αθλητές όπως ο Μπούμπκα και ο Λαβιλενί». Είναι μια δήλωση με ιδιαίτερο βάρος, προερχόμενη από τον άνθρωπο που έχει μετατρέψει τα 6 μέτρα σε… ρουτίνα.

Ο Καραλής, σύμφωνα με τον Ντουπλάντις, δεν είναι απλώς ένας ταλαντούχος άλτης, αλλά ένας αθλητής που εξελίσσεται συνεχώς. «Με έχει πιέσει πολλές φορές μέσα στον αγώνα. Και αυτό είναι σημαντικό. Σε αναγκάζει να μείνεις συγκεντρωμένος, να μη χαλαρώσεις ούτε στιγμή». Και προσθέτει με βεβαιότητα: «Είμαι σίγουρος ότι θα γίνει ακόμη καλύτερος. Έχει τη νοοτροπία, έχει τη δουλειά και έχει και τη χαρά του παιχνιδιού – στοιχεία απαραίτητα για να πας ψηλά».

Μέσα από αυτή τη σχέση, ο Ντουπλάντις βλέπει και κάτι ευρύτερο: την ανάγκη το άλμα επί κοντώ να αποκτήσει περισσότερους πρωταγωνιστές υψηλού επιπέδου. «Το άθλημα μεγαλώνει όταν υπάρχουν προσωπικότητες και ιστορίες. Όταν ο κόσμος περιμένει μια μονομαχία, όταν αναγνωρίζει πρόσωπα. Σε αυτό, ο Μανόλο παίζει σημαντικό ρόλο».

Από αυτό το σημείο και μετά, η συζήτηση ανοίγει ξανά και αγκαλιάζει όλο το σύμπαν του «Mondo». Από τη Λουιζιάνα, που είναι πατρίδα του όσο και η Σουηδία, μιλά για μια χρονιά σχεδόν αψεγάδιαστη: αήττητος σε 17 αγώνες, 41 συνεχόμενες νίκες από το 2023, τέσσερα παγκόσμια ρεκόρ μέσα σε μία σεζόν και παγκόσμιοι τίτλοι σε ανοιχτό και κλειστό στίβο. Κι όμως, επιμένει ότι το κίνητρό του παραμένει το ίδιο: «Να γίνομαι κάθε μέρα λίγο καλύτερος από χθες».

Όταν τίθεται το ερώτημα του απόλυτου ορίου, απαντά χωρίς υπερβολή αλλά και χωρίς δισταγμό: τα 6,40 μέτρα είναι ο μεγάλος στόχος της καριέρας του. Για να φτάσει εκεί, εξηγεί με τεχνική ακρίβεια τη σημασία των πιο σκληρών και εύκαμπτων κονταριών, της μεγαλύτερης ταχύτητας στη φόρα και της καλύτερης μετατροπής της ενέργειας στο άλμα. Παράλληλα, εκφράζει τον προβληματισμό του για τη στασιμότητα των υλικών, που –όπως λέει– παραμένουν ουσιαστικά ίδια από τη δεκαετία του ’80.

Δεν πιστεύει στο «τέλειο άλμα» και δεν θεωρεί τον εαυτό του τελειομανή. «Είμαι αγωνιστής», λέει. «Πάντα θα υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει καλύτερα». Ακόμη και στα παγκόσμια ρεκόρ του, βλέπει ατέλειες και περιθώρια βελτίωσης.

Στα 26 του, έχοντας κατακτήσει ήδη τα πάντα, δηλώνει ότι θα συνεχίσει όσο διασκεδάζει και το σώμα του το επιτρέπει. Στο μυαλό του υπάρχουν τουλάχιστον δύο ακόμη ολυμπιακά χρυσά, αλλά και ένας μεγαλύτερος στόχος: να κάνει το άλμα επί κοντώ πιο δημοφιλές, να το ταξιδέψει σε νέες ηπείρους και να το φέρει πιο κοντά στο κοινό μέσα από καινοτόμες ιδέες και ξεχωριστά events.

Στην προσωπική του ζωή, ετοιμάζεται να παντρευτεί τη Ντεζιρέ, μιλά με αγάπη για την οικογένειά του και δεν κρύβει την επιθυμία του να γίνει κάποτε πατέρας.
Παράλληλα, βρίσκει διέξοδο στη μουσική, με νέα τραγούδια να περιμένουν την κυκλοφορία τους, και χαλαρώνει παρακολουθώντας τένις, με τις αναμετρήσεις Σίνερ–Αλκαράθ να τον συναρπάζουν.

Και όταν η κουβέντα φτάνει στην Ιταλία, χαμογελά. Τη νιώθει οικεία, όχι μόνο γιατί την αγαπά, αλλά γιατί από εκεί –έστω και έμμεσα– προέρχεται το παρατσούκλι που έγινε παγκόσμιο brand: «Mondo». Ένα όνομα που του έδωσε ένας φίλος του πατέρα του, σικελικής καταγωγής, χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Όπως λέει ο ίδιος, «απλώς έτυχε». Όπως έτυχε, ίσως, και να γίνει ο κορυφαίος όλων των εποχών – μόνο που στην περίπτωσή του, τίποτα δεν μοιάζει πια τυχαίο.