Είσαι εδώ τα απογεύματα της Τετάρτης «ταξιδεύοντας» σε ένα τσιμεντένιο κατάστρωμα στην Κυψέλη

Αν υπάρχει κάτι που με βοηθάει να αντέχω τις δύσκολες ημέρες στο γραφείο, αυτό είναι η ερώτηση του κολλητού μου που πετάγεται στο chat σαν σωσίβιο σε ανοιχτή θάλασσα. «Είσαι εδώ», δύο λέξεις, ένα κρυφό μήνυμα, το οποίο ξέρουμε καλά και οι δύο πού καταλήγει: Στο μπαλκόνι του. Ναι, στο μπαλκόνι του στην Κυψέλη, έπειτα από έναν απαιτητικό «μαραθώνιο» με deadlines, απανωτά video calls και emails, να χαζεύουμε μαζί με την υπόλοιπη παρέα τον ήλιο που χάνεται πίσω από τις πολυκατοικίες της πόλης, ενώ εμείς τσιμπολογάμε σπιτικούς μεζέδες και τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας ξανά και ξανά πίνοντας ούζο, κάνοντας σχέδια και όνειρα για το καλοκαίρι που πλησιάζει.

Έτσι ακριβώς κύλησε και η περασμένη Τετάρτη. Με εμένα να μπαίνω φουριόζος στο γραφείο και με… τσίτα τα γκάζια στο εργασιακό οκτάωρο, μετρώντας τον χρόνο αντίστροφα για τη στιγμή που το ρολόι θα δείξει επιτέλους 18.00, τσεκάροντας διακριτικά πού και πού το κινητό μου, μήπως ο Στέφανος μου έχει στείλει μήνυμα για το καθιερωμένο after work ραντεβού με τους υπόλοιπους. Μέχρι να λάβω το πολυπόθητο μήνυμα, η ώρα δεν περνούσε με τίποτα, η παρουσίαση για το αυριανό meeting με τον πελάτη πηγαινοερχόταν με διορθώσεις από τμήμα σε τμήμα, ώσπου «τσουπ» μία ειδοποίηση στην οθόνη και ο κολλητός μου σαν άλλος από μηχανής θεός ήρθε με ένα μήνυμα να νοηματοδοτήσει μία κατά τα άλλα βαρετή, για να μην πω ανυπόφορη, Τετάρτη.

Ήταν τόσο έντονοι οι ρυθμοί στο γραφείο εκείνη την ημέρα, τόσο ατελείωτη η λίστα με όλα όσα έπρεπε να γίνουν πριν κλείσω τον υπολογιστή και σχολάσω, που άφησα το μήνυμα του Στέφανου στο «Διαβάστηκε» και έπεσα ξανά με τα μούτρα στη δουλειά. Φτάνοντας σπίτι του όμως, βγάζοντας το backpack από τους ώμους και αφήνοντας το σώμα μου στην καρέκλα, παίρνοντας θέση στο ξύλινο τραπέζι ανάμεσα στην παρέα, «Είμαι εδώ» είπα με φανερή ανακούφιση, για να πάρω την απάντηση «Εδώ είσαι» από τον Στέφανο, ο οποίος την ίδια στιγμή γέμισε το άδειο ποτήρι που υπήρχε μπροστά μου με το αγαπημένο μας Ούζο 12.

Πίνοντας μία γουλιά, και αφήνοντας για λίγο το βλέμμα μου να χαθεί, χαζεύοντας τις γύρω πολυκατοικίες και τον ορίζοντα, ήξερα πως ήμουν πραγματικά εκεί – ευτυχώς, πιο παρών από ποτέ. Ήξερα πως είχε επιτέλους φτάσει εκείνη η μοναδική στιγμή της ημέρας, όπου δεν χρειαζόταν να κάνω απολύτως τίποτα, μόνο να υπάρχω ανάμεσα σε αγαπημένα πρόσωπα και να απολαμβάνω τη στιγμή, αυτή την ανεκτίμητη στιγμή που μερικές φορές μοιάζει σαν μία σύντομη παύση, μία απογευματινή «απόδραση» από τη μονοτονία της ρουτίνας, ένα σκασιαρχείο με τους κολλητούς από την απαιτητική καθημερινότητα της ενήλικης ζωής. Ήμουν εκεί, στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή, και αυτό ήταν αρκετό για να νιώθω ευγνώμων.

Και ειλικρινά, δεν με ένοιαζε που ήμουν σε ένα μπαλκόνι της Κυψέλης αντί για οπουδήποτε αλλού, αφού για εμένα, ίσως και για τους υπόλοιπους φίλους μας, τα απογεύματα της Τετάρτης, το μικρό τσιμεντένιο μπαλκόνι του Στέφανου μεταμορφώνεται σε ένα κατάστρωμα που μας «ταξιδεύει» μακριά από τον θόρυβο της πόλης. Είναι το καταφύγιο που τρέχουμε όταν ζορίζουν τα πράγματα στο γραφείο, για να μοιραστούμε όλα αυτά που έχουν όντως σημασία για εμάς, αλλά και όλα εκείνα που δεν έχουν καμία σημασία απολύτως.

Έτσι κι αλλιώς, αυτό που μας νοιάζει περισσότερο από όλα είναι το μοίρασμα, το μοίρασμα του ηλιοβασιλέματος, της κουβέντας, των λαχταριστών, σπιτικών μεζέδων του Στέφανου που δεν συγκρίνονται με το ψαγμένο μενού καμίας γαστροταβέρνας και φυσικά, του αγαπημένου μας Ούζου 12. Του αποστάγματος που είναι φτιαγμένο από επιλεγμένα φυσικά βότανα και μπαχάρια με μεθόδους διπλής απόσταξης και με την αναλλοίωτη γεύση του μας θυμίζει πως «Εδώ είμαστε», είμαστε παρόντες και ζούμε τη στιγμή, δημιουργώντας πολύτιμες, δικές μας αναμνήσεις που μένουν ανεξίτηλες στον χρόνο.

Αν υπάρχει κάτι, λοιπόν, που θέλω να κρατήσεις από τη δική μου εμπειρία, από τις Τετάρτες στο μπαλκόνι του Στέφανου, αυτό είναι πως όσο δύσκολη και αν είναι μία ακόμη ημέρα στο γραφείο, μην αφήσεις τη στιγμή να σε προσπεράσει. Διότι, είσαι εδώ και το μόνο που χρειάζεσαι για να «ταξιδέψεις» για όπου λαχταρά η ψυχή σου είναι η παρέα των καλύτερών σου φίλων, ένα μπαλκόνι που δεν αφήνει κανέναν σας εκτός και στη μέση του τραπεζιού ένα μπουκάλι με το διαχρονικό, γεμάτο χαρακτήρα Ούζο 12.