Από μια χαρτοπετσέτα στην κορυφή των charts: Η απίστευτη ιστορία πίσω από το εμβληματικό «Killing Me Softly»

Για δεκαετίες, κανείς δεν γνώριζε το μυστικό της Λόρι Λίμπερμαν. Σίγουρα, η τραγουδίστρια ήταν η πρώτη που ηχογράφησε το «Killing Me Softly With His Song» το 1972, αλλά μόνο όταν η Ρομπέρτα Φλακ το διασκεύασε ένα χρόνο αργότερα, το τραγούδι έφτασε στο Νο. 1.

«Ελπίζω η Λόρι να ξέρει ότι είμαι για πάντα ευγνώμων για το ρόλο της στη συγγραφή του τραγουδιού», είχε γράψει η Φλακ για τη Λίμπερμαν το 2020 σε email της στην Washington Post.

Η Λίμπερμαν το ήξερε.

Αν και ακόμη δεν έχει επισήμως λάβει τα εύσημα για τη συγγραφή του τραγουδιού, η Λίμπερμαν ήταν ήρεμη. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι το «Killing Me Softly» έχει βγάλει εκατομμύρια τόσο από τη βραβευμένη με Grammy εκδοχή της Φλακ όσο και από την επανεκτέλεση του 1996 από τους Fugees που έφτασε στο Νο.2.

«Killing Me Softly With His Song»

Η ιστορία της δημιουργίας του τραγουδιού – για την οποία η εφημερίδα The Post είχε γράψει πριν από πέντε χρόνια – ξεκίνησε το 1971, όταν η 20χρονη τότε Λίμπερμαν είδε τον τραγουδιστή του «American Pie» Ντον Μακλίν να εμφανίζεται στο νυχτερινό κέντρο Troubadour στο Λος Άντζελες.

Εμπνεύστηκε τόσο πολύ που έγραψε ένα ποίημα σε μια χαρτοπετσέτα και το παρέδωσε στον μάνατζέρ της, Νόρμαν Γκίμπελ. Τα πράγματα ήταν περίπλοκα. Ο Γκίμπελ ήταν 44 ετών και παντρεμένος , ενώ είχε δεσμό με την Λίμπερμαν για λίγο λιγότερο από τα μισά του χρόνια.

Εκείνη και ο Γκίμπελ δούλεψαν πάνω στον στίχο και στη συνέχεια πήγαν να δουν τον συνθέτη Τσαρλς Φοξ, ο οποίος τους βοήθησε να ολοκληρώσουν το «Killing Me Softly», δήλωσε η ίδια τη Δευτέρα. Ήταν η μέρα που έμαθε για τον θάνατο της Φλακ. Δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της, είπε.

Η χαρτοπετσέτα εξαφανίστηκε κάπου στην πορεία.

Ένας πολύ αληθινός μύθος

Ο Γκίμπελ και ο Φοξ είναι οι μόνοι στιχουργοί που έχουν αναγνωριστεί. Αλλά ο ΜακΛιν, ο οποίος πίστεψε την ιστορία του Λίμπερμαν, άρχισε να την αφηγείται σε συναυλίες και έγραψε γι’ αυτήν στα απομνημονεύματά του. Κάποια στιγμή, ο Γκίμπελ, ο οποίος πέθανε το 2018 σε ηλικία 91 ετών, απείλησε να μηνύσει τον ΜακΛιν επειδή αναφέρθηκε στον ρόλο της Λίμπερμαν. Ο Φοξ αποκάλεσε την αφήγησή της «αστικό μύθο».

Όταν ο Γκίμπελ πέθανε, ο ΜακΛιν αναφέρθηκε σε αυτόν ως «υβριστικό και αντιπαθητικό» στη σελίδα του στο Facebook και επιτέθηκε και στον Φοξ. «Δεν χρειάζομαι κανέναν συγγραφέα του θεματικού τραγουδιού του ‘Love Boat’ για να ενισχύσει τη φήμη μου», έγραψε.

Η Λίμπερμαν ηχογράφησε άλλα τέσσερα άλμπουμ τη δεκαετία του 1970, αλλά τελικά εγκατέλειψε την καριέρα της. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, έκανε μια επιστροφή, ηχογραφώντας ξανά και δίνοντας τακτικά συναυλίες, μεταξύ άλλων και στο Carnegie Hall. Αλλά δεν ένιωθε πάντα άνετα ή ευτυχισμένη τραγουδώντας το «Killing Me Softly» – μέχρι που ο ΜακΛιν και η Φλακ αναγνώρισαν το ρόλο της.

«Δεν θα μπορούσα ποτέ να το φανταστώ»

Τη Δευτέρα, η Λίμπερμαν εξήρε όχι μόνο τη γενναιοδωρία της Φλακ αλλά και την καλλιτεχνική της δημιουργία.

«Θέλω να πω, το δικό μου ήταν ένα μικρό, μικρό λαϊκό τραγούδι κατά κάποιο τρόπο», δήλωσε ο Λίμπερμαν. «Είχε ένα back beat και είχε έγχορδα και ήταν βασισμένο στην κιθάρα. Και αυτό που το έκανε ήταν κάτι που δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ».

Η Φλακ δημιούργησε επίσης τη γέφυρα χωρίς λόγια μετά το τέταρτο ρεφρέν «που άνοιξε το τραγούδι και αποκάλυψε αυτόν τον νέο ήχο που δεν είχε ακουστεί πριν», είπε η Λίμπερμαν.

Επί δεκαετίες, η Λίμπερμαν πάλευε για να αναγνωριστεί η συμβολή της στην «κατασκευή» του τραγουδιού. Τη Δευτέρα, είπε ότι θυμάται να ρωτάει το μάνατζμεντ της Φλακ γιατί η μετέπειτα τραγουδίστρια δεν ζήτησε, στην πραγματικότητα, τα εύσημα για τη συγγραφή της συγκεκριμένης γέφυρας.

«Εκείνη τη δημιούργησε», δήλωσε η Λίμπερμαν. «Αυτή το έγραψε. Σήμερα, αν ένας τραγουδιστής γράψει μια λέξη, μια νότα, ζητάει τα εύσημα. Ξέρω γιατί δεν το έκανα. Αλλά γιατί εκείνη δεν ζήτησε τα εύσημα; Το μάνατζμεντ είπε ότι δεν ήθελε να προκαλέσει αναταραχή. Και είναι τόσο ενδιαφέρον για μένα ότι εδώ ήταν αυτή η λαμπρή σούπερ σταρ. Αλλά και πάλι, ως γυναίκα στον χώρο, δεν ήθελε επίσης να ταράξει τα νερά».

*Πηγή: The Washington Post