Η νύχτα στη Νέα Φιλαδέλφεια που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ

Όσοι βρεθήκαμε χθες στη Νέα Φιλαδέλφεια δεν πρόκειται να ξεχάσουμε ποτέ αυτό που ζήσαμε. Ήταν ακριβώς όπως το ζήτησε η Original21: Γιαγιάδες, παππούδες, άντρες, γυναίκες, παιδιά, όλοι εκεί να πανηγυρίσουμε το όνειρο μπροστά από το γήπεδο, φωνάζοντας και χορεύοντας και γελώντας. Η αρχή για τα σπουδαία πράγματα.

Η φετινή χρονιά της ΑΕΚ μας έπιασε μάλλον απροετοίμαστους: Πρωτάθλημα μετά από 24 χρόνια, διαφαινόμενο νταμπλ με την κατάκτηση και του Κυπέλλου, χατ τρικ μετά από 10 χρόνια (και μάλιστα από τον κεντρικό αμυντικό της ομάδας, αυτά τα πράγματα δεν γίνονται!), μια ευρωπαϊκή πορεία αξιοπρεπέστατη και καλή, Κύπελλο στο μπάσκετ, σήμερα πάνε και για το ευρωπαϊκό, πρωτάθλημα των Τζούνιορ στο ποδόσφαιρο, ευρωπαϊκός αέρας και στο χάντμπολ… Φέτος είναι η χρονιά της ΑΕΚ.

Βλέπαμε, λοιπόν, το ματς από τις οθόνες των λίγων στεκιών της πόλης. “Βλέπαμε” είναι σχήμα λόγου, αφού ανάμεσα στα συνθήματα και τα καπνογόνα ο χρόνος για μπάλα ήταν περιορισμένος. Πανηγυρίσαμε το γκολ του Αραούχο και για πρώτη φορά ούτε που μας ένοιαζαν οι επόμενες χαμένες ευκαιρίες. Όποτε δε εμφανιζόταν στις οθόνες ο αρχηγός, ο Πέτρος Μάνταλος, πρέπει να ακουγόμασταν μέχρι και τη Νέα Ιωνία.

Για πρώτη φορά ο αγώνας δεν έλεγε να τελειώσει με τίποτα. Από το 73′ κι έπειτα δεν περνούσε ο χρόνος. Όταν σφύριξε ο διαιτητής την λήξη, όταν ξεκίνησε η απονομή το μυαλό μας πρέπει να είχε ήδη φύγει. Έτσι, από μόνο του.

Και ξεκινήσαμε προς το γήπεδο της ΑΕΚ κομβόι. Οι επόμενες ώρες που πέρασαν ήταν ένα ατελείωτο πανηγύρι με συνθήματα, τραγούδια, πιτσιρικάδες που κλαίγονταν στους γονείς του ότι δεν αντέχουν άλλο και θέλουν να κοιμηθούν, γονείς που εξηγούσαν στα παιδιά τους τη σημασία της σημερινής νύχτας. Δεν έφυγε κανείς. Περιμέναμε εκεί με φόντο τους γερανούς του εργοταξίου.

Κι εμφανίστηκε το πούλμαν με τους πρωταθλητές, ο Βράνιες σκαρφαλωμένος σα να παρελαύνει σε άρμα Ούννων πολεμιστών -που είναι περίπου το κοντινότερο στην ψυχοσύνθεσή του- ο Σιμόες με μία φανέλα από το τελευταίο πρωτάθλημα του 1994 τραγουδούσε τον ύμνο, ο Λόπες κοπανούσε ένα ταμπούρλο, ο Γαλανόπουλος έκανε παραγγελιά συνθήματα, ο Αραούχο, ο Λαμπρόπουλος, ο Τζανετόπουλος αλλά πάνω απ’όλα ο Πέτρος Μάνταλος που η επιστροφή του στο γήπεδο έδειξε πόσο είχε κοστίσει η απουσία του στην ισορροπία της ομάδας και τα “τσικό”: Ο Χρήστος Γιούσης, ο Πάρης Μπάμπης με τις πατερίτσες του μετά την ρήξη χιαστού, όλα αυτά τα παιδιά της ΑΕΚ που στο μέλλον θα λατρέψει η κερκίδα.

Οι παίκτες ένα με τον κόσμο, ιαχές λατρείας για τον Μανόλο Χιμένεθ, τον προπονητή, έβγαιναν από όλα τα στόματα. Το πούλμαν προσπέρασε και τότε άρχισε να βρέχει και μείναμε να πανηγυρίζουμε στην βροχή. Μούσκεμα, με καπνογόνα και διάχυτη ευτυχία.

Η χθεσινή νύχτα εγκαινίασε τα σπουδαία που πρόκειται να έρθουν. Και δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ.