«Για όνομα»: Όταν μια φάρσα εξελίσσεται σε πόλεμο

Ελισάβετ Σταμοπούλου

Μια φάρσα άναψε το φιτίλι της διαμάχης. Μυστικά κρυμμένα για χρόνια, παράπονα και απωθημένα βγήκαν από το σεντούκι προκαλώντας αναστάτωση και διαπληκτισμούς. Στην υπόθεση αυτή μεταφέρει το κοινό η παράσταση «Για όνομα» που ανεβαίνει στο Θέατρο Αλίκη, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη.

Πρόκειται για ένα έργο που με ευχάριστο και χιουμοριστικό τρόπο μιλά για τα προβλήματα στην ανθρώπινη επικοινωνία, όπως και για τις αλυσιδωτές συνέπειες που μπορεί να φέρει η απουσία ειλικρίνειας .

Η παράσταση αποτελεί μεταφορά του γαλλικού «Le Prénom», που το 2011 κέρδισε υποψηφιότητα πέντε βραβείων Molière, των πιο σημαντικών θεατρικών βραβείων στη Γαλλία.

Η ατμόσφαιρα ήρεμη στην αρχή, μέχρι που ο Βικτόρ μονοπωλεί τη συζήτηση με ένα αστείο. Αποκαλύπτει στο σύζυγο της αδερφής του πως θα ονομάσει το παιδί του Αδόλφο. Απορία ζωγραφίζεται αυτόματα στο πρόσωπο του δεύτερου για να μετουσιωθεί σε θυμό και να ξεκινήσει η ανταλλαγή προσβολών.

Ένα εκ πρώτης όψεως ευχάριστο σκηνικό μετατρέπεται σε πεδίο μάχης, όπου η ευγένεια και ο πολιτισμός δίνουν τη θέση τους στη ζήλια, ακόμη και στη βία. Η κατάσταση δεν αργεί να βγει εκτός ελέγχου, και οι παρεξηγήσεις έρχονται εκεί που κάποιες απόψεις και χαρακτηρισμοί δίνουν για πρώτη φορά το «παρών».

Σχέσεις που φαντάζουν ιδανικές αποδεικνύεται πως είναι γεμάτες ψεγάδια και ανομολόγητα παράπονα. Η ανάγκη για επιβεβαίωση, οι εμμονές και τα στερεότυπα βρίσκονται πάνω στο τραπέζι συνθέτοντας ένα «αξέχαστο» δείπνο.

Μετά την ανταλλαγή πυρών και με τη γέννηση του παιδιού, τα βαριά λόγια βρίσκονται στο φόντο του οικογενειακού «πίνακα» και η ιστορία συνεχίζεται χωρίς όμως να έχουν επουλωθεί οι πληγές.

Σχολιάζοντας, σε συνέντευξή του στο in.gr, το έργο ο Φάνης Μουρατίδης, ένας από τους πρωταγωνιστές της παράστασης, είχε σημειώσει: «Παρόλο που είναι ένα έργο με πέντε άτομα, συμβαίνουν τόσα πολλά που αγγίζουν τον Έλληνα. Η ιστορία καταλήγει σε ένα ‘’ξεβράκωμα’’ των ανθρωπίνων σχέσεων. Βγαίνει όλη η αλήθεια στην επιφάνεια , με αφορμή το όνομα ενός παιδιού. Πρόκειται για ένα έργο που με έναν ελαφρύ τρόπο πραγματεύεται μια πολύ σκληρή αλήθεια».

Τα βλέμματα συγκεντρώνει η ερμηνεία του Φάνη Μουρατίδη που με αστείρευτο χιούμορ, δυνατή φωνή και ανεξάντλητη ενέργεια προσπαθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο. Οι πλάκες του «κρύβουν» κινδύνους, αφού όπως φαίνεται μπορεί να ταράξουν τα λιμνάζοντα ύδατα μιας φαινομενικά ευτυχισμένης οικογένειας.

Με χιούμορ υποδύεται και η Βίκυ Σταυροπούλου το ρόλο της απεγνωσμένης συζύγου, ενώ ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης έχει τη θέση του διανοούμενου της παρέας που εκφράζει χωρίς διπλωματία την άποψή του. Ο ήρεμος της παρέας, ο λεγόμενος «θεατής» – αμίλητος στις συζητήσεις που μπορεί να ανεχτεί μια σειρά από προσβολές και να μην αντιδράσει είναι ο Αντώνης Λουδάρος.

Με πειστικότητα ενσαρκώνει το ρόλο της μοντέρνας και κοκέτας συντρόφου η Μαρία Κωνσταντάκη.

Συνολικά, η σπιρτάδα και η ζωντάνια στους διαλόγους δίνουν στην παράσταση μια ευχάριστη νότα παρόλο που στην ουσία πραγματεύεται ένα δυσάρεστο θέμα. Οι ηθοποιοί γνωρίζοντας καλά το χώρο της κωμωδίας, δημιουργούν μια ευχάριστη, για τον θεατή, ατμόσφαιρα χωρίς να τον βαραίνουν με δύσκολα νοήματα.

entertainment.in.gr