Ένα πρώτο δείγμα γραφής από τον Χίτσκοκ, τόσο χαρακτηριστικό που ουσιαστικά, μετά τον περίφημο αλλά βουβό «Ένοικο», του 1927, ήταν αυτό που τον καθιέρωσε ως μάστορα του σασπένς!
Και όχι τυχαία: όλα τα γνωστά σε όλους μας πια χαρακτηριστικά τεχνάσματα και εμμονές του Χίτσκοκ γίνονται πλέον εμφανή σε αυτή την ταινία, στοιχεία που θα συναντήσουμε επανειλημμένα σε πολλές μετέπειτα κινηματογραφικές του δημιουργίες:

την προτίμηση σε ξανθές πρωταγωνίστριες, μια γυναίκα σε κίνδυνο και έναν άντρα της αστυνομίας να την προστατεύει (όπως στο «Σαμποτάζ»), γυρίσματα σε γνωστά μνημεία, εδώ στο Βρετανικό μουσείο (όπως αργότερα στο όρος Ράσμορ, στην ταινία «Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων»), ένα έγκλημα, ένας ένοχος, μια ιστορία ντετέκτιβ που ποτέ όμως δεν είναι μια απλή αστυνομική ιστορία αλλά μια πολυεπίπεδη -φρουδική πολλές φορές- ιστορία για τις ενοχές, τη σεξουαλικότητα και την ταυτότητα.

Η ταινία αγγίζει ένα θέμα ταμπού και αρκετά τολμηρό για την εποχή του, τον βιασμό, που με την αριστοτεχνική και υπαινικτική του σκηνοθεσία, που καταφέρνει έξοχα να κλιμακώνει την αγωνία, παρουσιάζεται με τον πιο έξυπνο τρόπο, χωρίς να χάνει σε βιαιότητα. Είναι πλέον γνωστό ότι η ταινία αποτελεί την πρώτη ουσιαστικά ομιλούσα αγγλική ταινία.

Και υπάρχει ιστορία πίσω από αυτό: Η ταινία ξεκίνησε αρχικά ως βουβή αλλά λόγω της αυξανόμενης απήχησης του ολοκαίνουργιου τότε ήχου στον κινηματογράφο, ο παραγωγός της ταινίας Τζον Μάξγουελ, έδωσε εντολή στον Χίτσκοκ να γυρίσει και κάποια κομμάτια με ήχο. Ο Χίτσκοκ όμως θεώρησε απαράδεκτη την ιδέα να γυριστεί ένα μέρος μόνο της ταινίας με ήχο και γι’ αυτό τη γύρισε όλη με ήχο στα κρυφά!

Παράλληλα, γύρισε και μια βουβή βερσιόν, η οποία προοριζόταν για τους κινηματογράφους που δεν είχαν ακόμα εξοπλιστεί με τα κατάλληλα καινούργια μηχανήματα, που ήταν άλλωστε η πλειοψηφία ακόμα.

Όμως, η ομιλούσα εκδοχή έγινε αμέσως μεγάλη εμπορική επιτυχία και έβαλε τον Χίτσκοκ στο χάρτη των δημοφιλών σκηνοθετών και κυρίως αυτών που ξέρουν να χειρίζονται τον τρόμο και την αγωνία με εξαιρετική δεινότητα! Ταυτόχρονα, η χρήση του ήχου στην ταινία έτσι όπως έγινε, θεωρήθηκε τότε ιδιαίτερα ευρηματική και πρωτοποριακή και επαινέθηκε από κοινό και κριτικούς εξίσου.

Πράγματι, με τη νέα ελευθερία του ήχου, ο Χίτσκοκ μπόρεσε να χρησιμοποιήσει σε όφελος της αγωνίας που ήθελε να μεταδώσει κάποια στοιχεία και να δείξει αμέσως το σκηνοθετικό του ταλέντο. Χαρακτηριστική και κλασική είναι η σκηνή, που η πρωταγωνίστρια έχοντας μέσα της την ενοχή του εγκλήματος που διέπραξε με μαχαίρι, ακούει σε μια τυχαία συζήτηση συνέχεια τονισμένη τη λέξη μαχαίρι…

Η πρωταγωνίστρια, η Τσέχα Άνι Όντρα, όμως ήταν αντίθετα ένα από τα θύματα του ομιλούντος κινηματογράφου. Η πανέμορφη ξανθιά, είχε πολύ βαριά προφορά και γι’ αυτό η φωνή της αντικαταστάθηκε από μια αγγλίδα ηθοποιό, που την ντούμπλαρε επιτόπου στα γυρίσματα, και σύντομα η καριέρα της έσβησε. Όμως, η ταινία έμεινε από τότε κλασική και έγινε διάσημη ως ένα από τα πρώιμα διαμάντια του Χίτσκοκ, που έδωσε το στίγμα του μεγάλου σκηνοθέτη. Στο μεταξύ ο Χίτσκοκ είχε γυρίσει αρκετές ταινίες, όμως αυτή ήταν μόλις το δεύτερο καθαρό θρίλερ του και γι’ αυτό η επιτυχία του θεωρείται καθοριστική για την καριέρα του και τον τίτλο του στον χώρο του ταινιών αγωνίας.

Ευρηματικό ήταν και το τεχνικό κομμάτι της ταινίας, καθώς οι εντυπωσιακές σκηνές στο Βρετανικό Μουσείο, γυρίστηκαν με την περίφημη μέθοδο «Schüfftan», ένα σύστημα με κάτοπτρα, με τα οποία η δράση μπορούσε να τοποθετηθεί μέσα στα κατάλληλα σκηνικά, και το οποίο είχε δημιουργηθεί και πρωτοχρησιμοποιηθεί στην ταινία «Μετρόπολις» του Φριτς Λανγκ.

Το σενάριο, επίσης, παρά την τόσο πρώιμη εποχή του ήχου, όπου οι διάλογοι ήταν συνήθως απλοί και άνευροι, είναι και αυτό δυνατό, με έξυπνους διαλόγους, χαρακτηριστικό αγγλικό χιούμορ που χρησιμοποιεί ο Χίτσκοκ στις ταινίες του και βασίζεται σε θεατρικό του Τσαρλς Μπένετ, με τον οποίο ο Χίτσκοκ είχε στη συνέχεια μια μακροχρόνια συνεργασία στον κινηματογράφο.

Τέλος, ένα από τα χαρακτηριστικά που έχουν οι ταινίες του Χίτσκοκ βρίσκεται σε αυτήν εδώ την ταινία: μια κάμεο εμφάνιση του ίδιου του σκηνοθέτη! Ο Χίτσκοκ, ως ένα έξυπνο παιχνίδι με τον θεατή, συνήθιζε να εμφανίζεται ως κομπάρσος για δευτερόλεπτα σε πολλές ταινίες του. Και εδώ, ξεκινώντας, κάνει μια τέτοια εμφάνιση. Τολμηρό για την εποχή του, πρωτοποριακό στον ήχο και τα σκηνοθετικά ευρήματα και γεμάτο αγωνία αλά Χίτσκοκ, όπως θα ήταν από δω και πέρα το γνώρισμά του, το “Blackmail” γοητεύει ακόμα και είναι αιχμηρό όσο το κινηματογραφικό μαχαίρι του εγκλήματος…

Η επανέκδοση έρχεται στη μεγάλη οθόνη από την Πέμπτη 14/7

Ειδήσεις Σήμερα: