Ο Κομφούκιος έλεγε πως σε μια ευνομούμενη χώρα είναι ντροπή να είσαι φτωχός (γιατί αφού η χώρα είναι δίκαιη και δίνει ευκαιρίες σημαίνει πως είσαι τεμπέλης). Αντίθετα σε μια χώρα χωρίς δικαιοσύνη είναι ντροπή να είσαι πλούσιος (γιατί αφού οι δίκαιοι μειονεκτούν σίγουρα πλούτισες με άνομους τρόπους).

Δεν χρειάζεται φυσικά να συζητήσουμε σε ποια κατηγορία από τις δύο ανήκει η Ελλάδα. Αξίζει όμως τον κόπο να αναλογιστούμε τι επιχειρηματίες ανέπτυξε αυτή η πρακτική.

Ο τίμιος επαγγελματίας που πληρώνει φόρους μειονεκτεί απέναντι στον φοροφυγά και στο τέλος κλείνει.

Ο ηθικός επιχειρηματίας που δεν πληρώνει μίζες χάνει δουλειές από τα λαμόγια και στο τέλος τα παρατάει.

Ο οπαδός του ελεύθερου ανταγωνισμού βρίσκεται να ανταγωνίζεται μια εταιρεία που για πολιτικούς λόγους χρηματοδοτείται από το κράτος (π.χ. καλτσοβιομηχανία Πουρνάρα) και αποσύρεται από την αγορά.

Τι μας μένει λοιπόν;

Φοβάμαι πως μάλλον έχει δίκιο ο μέσος Έλληνας όταν θεωρεί κάθε επιχειρηματία απατεώνα. Φτιάξαμε ένα σύστημα που για δεκαετίες αντάμειβε μόνο τους απατεώνες, τους αδίστακτους και τις κλίκες, ενώ τιμωρούσε τους καλούς.

Φυσικά η ζωή δεν είναι άσπρο μαύρο. Όλο και κάποιοι καλοί και σοβαροί επιχειρηματίες έχουν μείνει. Αλλά είναι σίγουρο πως είναι απελπιστικά λίγοι.

Και δεν νομίζω πως μπορούν να πάρουν στην πλάτη τους την ανάπτυξη της χώρα και να μας σώσουν από την άρχουσα τάξη που δημιουργήθηκε τα σάπια χρόνια που πέρασαν.

Γιώργος Επιτήδειος

Ειδήσεις Σήμερα: