Η Τραπεζαρία

Παρατηρώντας προσεκτικά τις σκηνές που ξετυλίγονται γύρω από τον ομφαλό του αστικού σαλονιού, το τραπέζι της συν-εστίασης, της ιερότερης στιγμής για την αστική οικογένεια, κάτι μας ψιθυρίζει στο αυτί ότι φτάσαμε πια σε μια εποχή που αυτό το κουκούλι έχει γίνει οριστικά κομμάτια και θρύψαλα. Όλο, εκτός από τον τέταρτο τοίχο του, τον καθρέφτη όπου οι θεατές βλέπουν την δικιά τους κοινωνία που εξελίσσεται. Όλες οι σκηνές του έργου, που αλληλοπλέκονται μεταξύ τους με τρόπο σχετικά χαλαρό, μας δίνουν την αίσθηση ότι αυτό το σύμβολο της οικογενειακής συμβίωσης ως κοινωνικής και οικονομικής οντότητας αρχίζει να χάνει τη σημασία του.

Στην παράσταση οι ηθοποιοί ενσαρκώνουν ρόλους αυστηρών γονέων, ηλικιωμένων ανθρώπων, μικρών παιδιών και εφήβων, εθισμένων στο αλκοόλ, προσφέροντας άφθονη τροφή για σκέψη στους θεατές. Αυτοί οι αστείοι και συνάμα συγκινητικοί ρόλοι αντιπροσωπεύουν την καθημερινή μας ζωή και τις καθημερινές μας ανησυχίες.

Το έργο διαδραματίζεται στη διάρκεια μιας μέρας, αλλά και σε διαφορετικές εποχές από τις αρχές του εικοστού αιώνα μέχρι σήμερα. Όσο προχωράμε προς το τέλος, βλέπουμε εντονότερα τη μοναξιά, την έλλειψη επικοινωνίας, το χάσμα των γενεών, την αποξένωση και την απελπισία του σύγχρονου ανθρώπου, που άδικα προσπαθεί να βρει κάτι που να του δίνει νόημα. Αν προσπαθήσουμε να εκλάβουμε όλες τις σκηνές μαζί, σαν μια ενιαία θεατρική εμπειρία, τότε θα διαπιστώσουμε συμπονετικό χιούμορ και άφθονο ανθρωπισμό.

Μετάφραση: Θάλεια Σκαρλάτου
Μουσική: Ιάκωβος Δρόσος
Σκηνικό – Κοστούμια: Αναστάσιος Κουτσούμπας
Φωτισμός: Παναγιώτης Μανούσης