Μόνη με τη Marilyn

Σημείωμα Σκηνοθέτη
Από την πρώτη ανάγνωση του έργου, με εντυπωσίασε η ολέθρια και παράλληλα σκανδαλιστικά ερωτική δύναμη των εικόνων του.
Πρόκειται για ένα γεμάτο και δυνατό έργο, που μοιάζει να διακατέχεται από την ποιητική δύναμη και το εκλεπτυσμένο χιούμορ των ιαπωνικών χαϊκού. Η ομορφιά του λόγου του, είναι μια ομορφιά που πληγώνει.
Πληγώνει γιατί όχι απλώς δεν παραμερίζει τον αβάσταχτο πόνο του ανθρώπου, αλλά αντίθετα, τον αναδεικνύει και τον εξυψώνει. Μπορεί και προκαλεί αποστροφή και πόθο την ίδια ακριβώς στιγμή. Αυτή είναι η αποτρόπαια, αλλά και ζωτική, αίσθηση του έργου που με οδήγησε σε αυτό το καλλιτεχνικό εγχείρημα.
Για να αποφασίσω τους τρόπους της δημιουργίας αυτής της παράστασης έπρεπε να διερωτηθώ για τη σημασία της ανθρώπινης ύπαρξης σήμερα.
Ωστόσο, το σημαίνον για εμένα δεν είναι να βρίσκω τις απαντήσεις πάνω σ’ αυτόν τον προβληματισμό, αλλά να αναδεικνύω τους πιθανούς δρόμους με τους οποίους προσπαθούμε να φτάσουμε στην λύση του.
Δημιουργώντας ένα θεατρικό χώρο στον οποίο η ομορφιά και ο τρόμος, η υπερβολή και η φαντασία συναντιούνται, ο θεατής προσκαλείται σε ένα ταξίδι στο εσωτερικό σύμπαν του έργου, στη βαθύτερή του αναζήτηση.
Προσπαθούμε να αλλάξουμε τις αντιδράσεις μας, ως προς τον τρόπο που βλέπουμε και ακούμε για να δημιουργηθεί ένας άλλος τρόπος επικοινωνίας. Να αμφισβητήσουμε και να μοιραστούμε τα μυστήρια του έργου,
χωρίς να δώσουμε απαντήσεις, χωρίς να υποδείξουμε αυτό που πρέπει να αισθανθεί
ή να σκεφτεί κανείς.
Για ένα ανέβασμα χωρίς συμβιβασμούς, αυτού του ιδιαιτέρως απαιτητικού κείμενου, συγκεντρώσαμε μια ομάδα που εργάστηκε με εμπιστοσύνη στην ελευθερία και τη δύναμη του λόγου και εξερεύνησε την ύλη της γλώσσας του συγγραφέα, τόσο ως δίαυλο επικοινωνίας με όρια και προεκτάσεις, όσο και ως μια συγκεκριμένη αφετηρία που έχει τη δύναμη είτε να αφήσει τη φαντασία να καλπάσει, είτε να υποκαταστήσει τη μνήμη, είτε να τις καταστρέψει τελικά και τις δυο.
Στην αρχή του έργου, η ανώνυμη ηρωίδα μας προσπαθεί με διάφορους τρόπους να θυμηθεί πως ξεκίνησε να ενώνει τα κόμματια της ταυτότητας και της μνήμης της που έχουν διαλυθεί.
Μέσα από αυτήν την αναζήτηση, θα ανακαλύψει τον αρθρωμένο, γραπτό και φανταστικό λόγο.
Μέσα από τα πρόσωπα της Μήδειας, της Marilyn και της Λίνας.

Μήδεια: Σήμερα η Μήδεια δουλεύει στο ταμείο ενός σουπερμάρκετ.
Όταν την εγκαταλείψει ο εραστής της και σκοτώσει το γιο τους,
δε θα ανέβει σε μια άμαξα με φτερωτά άλογα συντροφιά με τον παππού της τον Ήλιο, ούτε και θα την υποδεχτεί ο Αιγέας στην πλούσια Αθήνα.
Κατά βάθος, είναι η Μήδεια στην Μοναξιά, στην αναζήτηση μιας δικής της ταυτότητας, στη μηδενική πιθανότητα να σταματήσει να είναι ξένη σε ένα κόσμο
που δεν έχει θέση για αυτή.
Πνιγμένη από την αίσθηση του «περίεργου», του «ξένου», σε ένα περιβάλλον
που ποτέ δεν είχε πρόσβαση και κάθε μέρα που περνάει,
σκοτώνει κάθε ελπίδα να ενταχθεί σε αυτό.
Είναι μία μετανάστης στη ζωή. Και είναι ίσως αυτή η «Καταδίκη στη Μοναξιά»
που θα μας κάνει να ενωθούμε μαζί της.

Marilyn: Στην αναζήτηση μίας αντιπάλου ή τουλάχιστον ενός συνομιλητή
ή ενός προτύπου γυναίκας που ακτινοβολεί τον πόθο και τη γοητεία της
«Σεξοβόμβας Marilyn», η δικιά μας Μήδεια απομονώνεται μόνη της με τη Marilyn. Αντί για την εχθρό, την καταραμένη γυναίκα που καταβροχθίζει τους άντρες,
έρχεται αντιμέτωπη με το σεξουαλικό κτήνος από το οποίο αντλεί ικανοποίηση. Παραδόξως, όταν συναντά τη Marilyn, αντικρίζει ένα εύθραυστο πλάσμα,
δέσμιο της ίδιας του της εικόνας, μιας εικόνας-αντικέιμενο,
που μόνο η ηρωίδα μας μπορεί και την καταλαβαίνει, την παρηγορεί και συμπάσχει μαζί της. Τη μεταμορφώνει σε μάρτυρα, φίλο και συνεργό.

Λίνα: Είναι η συνάδελφος της, η μοναδική της φίλη. Είναι η Πρόκληση, ο Ερωτισμός, η Διαστροφή που γίνεται υπόσχεση, που αργά ή γρήγορα θα ενδώσει στην τεράστια ανάγκη να έρθει σε επαφή με τον Άλλο. Απόμακρη, και την ίδια στιγμή προσιτή, εκπροσωπεί τον πειραματισμό, διεισδύει στο σύμπαν με όλες τις αισθήσεις αφυπνισμένες, μέσα σε μια απελπισμένη αναζήτηση για απόλαυση, σαν αντίδοτο
για τον πόνο που της προκαλεί η ίδια η ύπαρξή της. Εδώ είναι το σημείο,
όπου ο ερωτισμός παρουσιάζεται ως η βασικότερη ανθρώπινη ανάγκη,
παρότι όλες οι ηθικές αρχές της άρχουσας ιδεολογίας του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού θεωρούν απαραίτητο να απαρνηθούμε τη σάρκα
και να τη διαχωρίσουμε από τις αισθήσεις.

Η ιστορία της ηρωίδας μας είναι κυκλική.
Ο χρόνος, ο χώρος και η ίδια της η ύπαρξη είναι σπασμένα.
Πρόκειται για μια τρομερή κατάρρευση.
Μόνο για εκείνα τα λεπτά που η παράσταση διαρκεί, αυτό το εξαιρετικό πλάσμα
θα μιλήσει στην καρδιά μας, μέσα από τα βάθη του πόνου που κατοικεί μέσα της.
Θα ξεδιπλώσει αργά αργά την ψυχή της, αποκαλύπτοντάς μας τα πιο σκοτεινά
και ξεχασμένα μονοπάτια της, που σαν καθρέφτες αντανακλούν την εύθραυστη
και δυνατή φύση και της δικής μας ψυχής.

Esther Andre Gonzalez

Ομάδα Freak Lab
Η γαλλομεξικανή σκηνοθέτης Esther Andre Gonzalez, η ηθοποιός Αγγελική Δημητρακοπούλου, ο εικαστικός Χρήστος Κωνσταντέλλος και ο μουσικός Ορέστης Καμπερίδης προχώρησαν στη σύσταση της ομάδας Freak Lab το 2008 αφού συνεργάστηκαν στην δημιουργία των θεατρικών παραγωγών όπως το “Low Level Panic” της Claire Mcintyre στο Θέατρο Ανεσις, παραγωγή Σαλτιμπάγγοι 2006, το «Τριαντάφυλλο στο στήθος» του Tennessee Williams στο Θέατρο Τέχνης 2006-2007, στο 1ο Διεθνές Αναλόγιο ΙΤΙ στην Αθήνα με το έργο «Αlpenstock» του Remi De Vos 2007, στο «Φιλουμένα Μαρτουράνο» του Εduardo De Filippo Θέατρο Βασιλάκου, παραγωγή Θεατρική Διαδρομή και Εταιρεία Θέαμα 2007, στο «Frida/Frida» της Esther Andre Gonzalez στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας, παραγωγή Θεατρική Εταιρεία Πράξη 2007-2009, στο «Το ψυγείο» του Copi στο θέατρο Πορεία, παραγωγή Θεατρική Ομάδα Ακροβάτες του Ονείρου 2007-2008, στο «Alpenstock» του Remi De Vos Θέατρο Χώρα & Θέατρο Πορεία, παραγωγή Ηighway Productions και Freak Lab 2008 & 2009, «Εχθροί εξ αίματος» του Αρκά στην Πάργα, παραγωγή Ομάδα Αυλαία Πάργας 2009, στο 3ο Διεθνές Αναλόγιο ΙΤΙ στην Αθήνα με τα έργα «Έρχομαι από μακριά» της Claudine Galea και «Κληταιμνήστρα»
του Edgar Chias στο Bios Απρίλιος 2009 .

Κύριος γνώμονας της καλλιτεχνικής ταυτότητας της ομάδας είναι η παρουσίαση σύγχρονων κειμένων του διεθνούς ρεπερτορίου μέσα από την αισθητική πρόταση ενός θεατρικού θεάματος που συνδυάζει τον προβληματισμό με το λεπτό χιούμορ,
για να αναδείξει τα κοινωνικά προβλήματα και τις υπαρξιακές αγωνίες του σήμερα. Το έργο με το οποίο καταπιάνεται φέτος η ομάδα έρχεται από την Ισπανία,
για πρώτη φορά στην καρδιά της Αθήνας, με σκοπό να μιλήσει
για τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου και να αναδείξει τις σκοτεινότερες πλευρές της γυναικείας φύσης και του πόνου της, επικαιροποιώντας έτσι με τον πιο οξυδερκή τρόπο τον μύθο της Μήδειας, μέσα από το ερωτικό πρότυπο της Μέριλιν.