Καθώς το κοινό αδημονεί, τα φώτα επιτέλους χαμηλώνουν και εμφανίζεται ο Joe Henry.
Παίρνει τη θέση του πίσω από το πιάνο που δεσπόζει στη σκηνή, και τα μπλουζ αρχίζουν να σιγοβράζουν, σφιχταγκαλιάζοντας ένα σώμα μουσικής ντελικάτο όσο η jazz, περιπετειώδες όσο η avant-garde αλλά και προσβάσιμο όσο η pop.
Όχι, αυτός ο Henry δεν είναι πια ο πιστός στην country και στις folk ρίζες παραδοσιάρχης των πρώτων του δίσκων. Είναι ένας εστέτ Tom Waits με υποβλητική βαρύτονη φωνή και με τραγούδια που έχουν μεν ως αφετηρία τα blues, οι διαδρομές που ακολουθούν όμως στην πορεία είναι απρόβλεπτες, θαρραλέες, αντάξιες ενός ακάματου σκαπανέα των ήχων.
Σημαντικό ρόλο σε αυτή την επιλογή αισθητικής κατεύθυνσης φαίνεται να έχει παίξει η αναγέννηση των r&b ενστίκτων του Henry από τη συνεργασία του, ως παραγωγού, στην ηχογράφηση των πρόσφατων άλμπουμ του πιανίστα Allen Toussaint («The Bright Mississippi») και του blues/folk τραγουδοποιού Ramblin’ Jack Elliott («A Stranger Here»).
Στο ενδέκατο προσωπικό του άλμπουμ ο Αμερικανός τραγουδοποιός πλαισιώνεται από μουσικούς με τους οποίους συνεργάζεται εδώ και χρόνια, όπως ο μπασίστας David Piltch, ο ντράμερ Jay Bellerose και ο κιθαρίστας Marc Ribot, ενώ πολύ καλή εντύπωση κάνει και ο 17χρονος γιος του Levon, σε σαξόφωνα και κλαρινέτο.

Ειδήσεις Σήμερα: