«Τρίχες Κατσαρές» ένα πρότζεκτ του Νίκου Χαραλαμπίδη

Σε αυτή την έκθεση, ο καλλιτέχνης Νίκος Χαραλαμπίδης, διαπραγματεύεται μια σειρά διεθνών γεγονότων που ήταν καθοριστικά για την παγκόσμια κοινότητα και την κοινωνικοπολιτική εξέλιξη των χωρών κυρίως γύρω από τη Μεσόγειο, κατά τη διάρκεια του τέλους του 20ού αιώνα.
Καλώντας σημαντικούς Διεθνείς Καλλιτέχνες που προέρχονται από χώρες που υπήρξαν πεδία δράσης πολιτικών διαταραχών, μακροχρόνιων πολέμων και έντονων κοινωνικών ανισοτήτων, να παρουσιάσουν τα έργα τους, δημιουργώντας έτσι μια “πλατφόρμα” διαλόγου, μιαν εναλλακτική καλλιτεχνική “τράπεζα συνομιλιών”.

Ο τίτλος και το κείμενο με το σκεπτικό της έκθεσης προδιαθέτει αρχικά τον επισκέπτη να διερωτηθεί αν το βασικό κριτήριο της επιλογής των καλλιτεχνών ήταν το χρώμα και το σχήμα των τριχών του σώματός τους. Τα έργα όμως της έκθεσης – εγκαταστάσεις, ζωγραφικά, φιλμικά, γλυπτά και ζωντανές περφόρμανς – δίνουν μια ουσιαστική απάντηση στο ερώτημα αυτό.

Οι καλλιτέχνες έχουν επιλεγεί στην πραγματικότητα με βάση τον έντονο και κυρίως συνεπή, μέσα στην πάροδο του χρόνου, πολιτικό χαρακτήρα των έργων τους και προτείνονται ως το πρώτο σώμα καθηγητών μιας πρότυπης, Διεθνούς Σχολής Καλών Τεχνών στο κατεχόμενο αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Ο ιδιότυπος τρόπος λειτουργίας της Σχολής αυτής, ανακοινώθηκε πριν ακριβώς ένα χρόνο, από τον Πρόεδρο του Centre Pompidou Alain Seban, κατά τη διάρκεια των εγκαινίων της ατομικής έκθεσης του Χαραλαμπίδη στο κέντρο, με τίτλο Ledra Barricade. Τα μεταφερόμενα σε διάφορες χώρες, προπύλαια αυτής της Σχολής, δεν είναι άλλα από μια ρεπλίκα, ένα πιστό αντίγραφο του φυλακίου της Λήδρας, που για χρόνια χώριζε την ελεύθερη από την κατεχόμενη Λευκωσία και τον περασμένο χρόνο είχε γκρεμιστεί από την Κυπριακή κυβέρνηση.
Ο Χαραλαμπίδης ξανακτίζει συμβολικά το φυλάκιο, ακολουθώντας τα πρωτότυπα σχέδια της Εθνικής Φρουράς, προτείνοντας ένα “Δούρειο Ίππο” συμφιλίωσης και ενότητας, που κάλυπτε το περασμένο φθινόπωρο, την όψη του περίφημου κτιρίου του Pompidou.

Οι “κατσαρές τρίχες” είναι μια έκθεση που οργανώνεται, όχι τυχαία, σε μια περίοδο όπου οι ελπίδες που έδωσε στην παγκόσμια κοινότητα, η εκλογή του πρώτου έγχρωμου Πλανητάρχη, με το άφρο κατσαρό μαλλί ( πάντα προσεκτικά κομμένο πριν προλάβει να μεγαλώσει) άρχισαν ήδη να αμφισβητούνται, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά την ακαμψία της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής…

Περισσότερες πληροφορίες στο Google: Centre Pompidou Charalambidis και από την σελίδα αυτή στο link: Ledra Barricade