Ένα μόλις χρόνο μετά το CD «Βράδιασε, τα Ξαναλέμε» ο Μάνος Ξυδούς κυκλοφορεί ξανά μπαλάντες με παραπονεμένα λόγια και με την γκρίζα όψη της ζωής και της ψυχής σε πρώτο πλάνο. Η έξυπνη ενορχήστρωση και οι σκόρπιες πινελιές από ροκ ή κάντρι δίνουν την εντύπωση της πολυμορφίας και του διαφορετικού ήχου. Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, πρόκειται για ένα άλμπουμ-ρεπλίκα ενός στιλ (λίγο σκοτάδι, λίγο περιθώριο), που φοβάμαι ότι προ πολλού έχει κάνει τον κύκλο του. Στο τραγούδι «Μεριδιάνα», το μοναδικό που λέει ο Χάρης Κατσιμίχας, ο δίσκος αποκτά για λίγα λεπτά το βασικό συστατικό που του λείπει: προσωπικότητα.