Αλλος ένας «νοσταλγός του ροκ εν ρολ» που μπαίνει στη δισκογραφία με τη φόρα του πρωτόβγαλτου και με ό,τι συνεπάγεται κάτι τέτοιο: ανομοιομορφία ύφους, αίσθηση «χειροποίητου» στην όλη παραγωγή και στίχοι που θέλουν να πουν πράγματα, αλλά άλλοτε βγαίνουν αφελείς («Φως») και άλλοτε υπερβολικά πεζοί («Μέρα μεσημέρι στην πλατεία», «Τρεις φίλοι παιδικοί»). Το πιο δυνατό σημείο του Θάνου Εγγλέζη είναι η μπαλάντα. Μέχρι να την κατακτήσει ωστόσο, θα πρέπει να στρωθεί στη δουλειά· να μελετήσει καλά όλες αυτές τις «ιδέες και σημειώσεις» του συγκεκριμένου άλμπουμ και να τις κάνει τραγούδια που να αφορούν σε ευρύτερο ακροατήριο.

Ειδήσεις Σήμερα: