Ανάμεσα στο 1961 και το 1969 το Ντιτρόιτ, βιομηχανική πόλη του Μίσιγκαν, γνωστή για τις τεταμένες σχέσεις ανάμεσα σε λευκούς και μαύρους, έγινε φυτώριο Αφροαμερικανών μουσικών και παράλληλα θέατρο ταραχών, από τις χειρότερες στην πρόσφατη ιστορία των ΗΠΑ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο Μπέρι Γκόρντι δημιούργησε την Tamla-Motown, που στην πορεία εξελίχθηκε στην πιο επιτυχημένη ανεξάρτητη αμερικανική δισκογραφική εταιρεία. Σε αυτή στεγάστηκαν καλλιτέχνες όπως οι Στίβι Γουόντερ, Μάρβιν Γκέι, Σμόκι Ρόμπινσον, Νταϊάνα Ρος και οι Supremes και φυσικά οι Τζάκσον Φάιβ και οι Κόμοντορς. Το 1967 η εισβολή αστυνομικών σε στέκια μαύρων πυροδότησε εκτεταμένα βίαια επεισόδια, κατά τη διάρκεια των οποίων σκοτώθηκαν σαράντα τρία άτομα και περίπου χίλια τραυματίστηκαν. Σε αυτό το φόντο τοποθετείται το μιούζικαλ «Dreamgirls». Έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ το Δεκέμβριο του 1981 και έχει θέμα τη σταδιοδρομία τριών κοριτσιών που ονειρεύτηκαν τη δόξα και γνώρισαν την αποθέωση, αλλά και την απογοήτευση.
Η Έφι, η Ντίνα και η Λορέλ, τρεις χαριτωμένες μαύρες που εμφανίζονται ως Dreamettes, εναποθέτουν τις ελπίδες τους για καταξίωση σε έναν πωλητή αυτοκινήτων, ο οποίος φιλοδοξεί να εισχωρήσει στη μουσική βιομηχανία. Αρχικά, κάνουν φωνητικά σε έναν ήδη φτασμένο καλλιτέχνη. Αργότερα, όταν ο ατζέντης τους φτιάχνει δική του εταιρεία, προβάλλονται ως ανεξάρτητο τρίο. Για λόγους δημοσιότητας η πανέμορφη Ντίνα βγαίνει μπροστά και η χοντρούλα Έφι περνά στα μετόπισθεν, αν και διαθέτει εκπληκτική φωνή. Από εκείνη τη στιγμή οι σχέσεις μουσικών, τραγουδιστριών και καλλιτεχνικού διευθυντή μπαίνουν σε επικίνδυνη τροχιά…
Αρκετοί δυσανασχέτησαν με το «Dreamgirls», υποστηρίζοντας ότι διαστρεβλώνει την ιστορία της Νταϊάνα Ρος και των Supremes. Στην πραγματικότητα, το βραβευμένο μιούζικαλ δεν αναφέρεται στους συγκεκριμένους καλλιτέχνες. Απλώς δανείζεται ορισμένα στοιχεία (ο χαρακτήρας του Έντι Μέφι θυμίζει τον Τζέιμς Μπράουν, ενώ εμφανίζονται και οι υποτιθέμενοι Τζάκσον Φάιβ, με το μικρούλη Μάικλ Τζάκσον) και δημιουργεί μια μουσικοχορευτική παραγωγή με τα καλύτερα υλικά: εκθαμβωτικά κοστούμια, υπέροχη σόουλ μουσική και τραγούδια εκπληκτικά ερμηνευμένα. Στην κινηματογραφική τους μεταφορά τα «Κορίτσια του Ονείρου» διατηρούν όλα αυτά τα συστατικά. Οι σκηνικοί χώροι δεν κρύβουν τη θεατρική τους προέλευση, οι φωτισμοί, τα ντεκόρ και τα ρούχα εκπέμπουν τη χλιδή της σόου μπίζνες εκείνου του καιρού και οι ηθοποιοί/τραγουδιστές ξεχειλίζουν από ενέργεια. Όσοι δεν έχουν καλές σχέσεις με τη «μαύρη» μουσική πιθανόν να μείνουν ασυγκίνητοι. Όμως, για τους φίλους της σόουλ και των μιούζικαλ, το «Dreamgirls» είναι… μάνα εξ ουρανού.
Η ευρωπαϊκή έκδοση που κυκλοφορεί προς το παρόν στην εδώ αγορά είναι εκείνη του μονού δίσκου. Η αναμορφική εικόνα ξεχειλίζει από χρώματα, διαθέτει εξαιρετική λεπτομέρεια και διατηρείται συμπαγής (για τα δεδομένα του DVD) ακόμα και σε δύσκολες σε μεταφορά σκηνές, όπως εκείνες των σκοτεινών κλαμπ ή μιας φιγούρας που φωτίζεται από προβολέα, τριγυρισμένη από απόλυτο σκοτάδι. Η εξακάναλη μπάντα είναι «άλλο πράγμα». Η αίσθηση στερεοφωνίας αγγίζει το απόλυτο, τα όργανα ακούγονται φυσικά, οι ορχήστρες έχουν όγκο και τα περιφερειακά ηχεία φιλοξενούν την αντήχηση των χώρων, τις αντιδράσεις του κοινού, αλλά και ορισμένα εφέ που κάνουν πιο πλούσια την ηχητική ατμόσφαιρα του έργου. Το κυρίως πρόγραμμα συνοδεύεται από δώδεκα σκηνές με εκτεταμένο μοντάζ και από το βιντεοκλίπ «Listen» με την Μπιγιονσέ. Δυστυχώς, ο δεύτερος δίσκος της Ειδικής Έκδοσης, που ήδη κυκλοφορεί στο εξωτερικό, δεν συμπεριλαμβάνεται στην ελληνική συσκευασία. Όσοι θέλετε την πλήρη έκδοση, μπορείτε να προμηθευτείτε είτε την αγγλική είτε την αμερικανική Showstopper Edition, με όλο το παρασκήνιο της παραγωγής (ένα δίωρο με την προετοιμασία και τις πρόβες).

Ειδήσεις Σήμερα: