37

Εικοσιπέντε χρόνια συμπληρώθηκαν τη Μ.Δευτέρα από την έναρξη του Πολέμου των Φόκλαντς (2 Απριλίου 1982), την αποτυχημένη προσπάθεια της χούντας της Αργεντινής να «ανακαταλάβει» τα Νησιά Μαλβίνας του Νότιου Ατλαντικού, όπως εκείνοι τα αποκαλούν.

Σε ανακοίνωση που δόθηκε στη δημοσιότητα από το Φόρειν Όφις, η υπουργός Μάργκαρετ Μπέκετ διευκρίνισε ότι οι οικογένειες των Αργεντινών που έπεσαν στον πόλεμο μπορούν «να επισκεφθούν τα νησιά προς το τέλος του 2007 για να πραγματοποιήσουν ιδιωτική εκδήλωση μνήμης στο νεκροταφείο των Αργεντινών» κοντά στο λιμάνι του Ντάρουιν.

Από την πλευρά του ο πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ υποστήριξε ότι η απόφαση για πόλεμο προαπαιτούσε «πολιτικό θάρρος» και ήταν «η ενδεικνυόμενη ενέργεια», επικροτώντας με αυτόν τον τρόπο εμμέσως την πολιτική και τον τρόπο που διαχειρίστηκε την κρίση η τότε πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ.

Στην ίδια την Αργεντινή, εκδηλώσεις πραγματοποιούνται στην πρωτεύουσα όπου βρίσκεται και το μνημείο των πεσόντων, ενώ ο πρόεδρος της χώρας Νέστορ Κίρσνερ μεταβαίνει στην πόλη Ουσουάια -στη Γη του Πυρός- για τις εκεί εκδηλώσεις.

Ο Πόλεμος των Φόκλαντς, (Ίσλας Μαλβίνας για τους Αργεντινούς) ξεκίνησε στις 2 Απριλίου 1982 σε μια προσπάθεια της αργεντινής δικτατορίας να αλλάξει την ατζέντα με ένα θέμα που συγκινούσε: την «ανακατάληψη» των νησιών που κακώς βρίσκονταν υπό βρετανική κυριαρχία, όπως εκτιμούσε η Χούντα.

Μάλιστα, ο τότε στρατηγός και δικτάτορας της Αργεντινής Λεοπόλδο Γκαλτιέρι έλεγε ότι αν η Θάτσερ ήταν η «Σιδηρά Κυρία», εκείνος ήταν ο «Ατσαλένιος Στρατηγός».

Ωστόσο, έπειτα από 74 ημέρες πολέμου, στις 14 Ιουνίου 1982, το Λονδίνο αποκατέστησε την κυριαρχία του: η βρετανική σημαία κυμάτιζε και πάλι στην πρωτεύουσα Πορτ Στάνλεϊ, οι Αργεντινοί παραδόθηκαν, ενώ παράλληλα άρχιζε η αντίστροφη μέτρηση για την επτάχρονη δικτατορία της Αργεντινής.

Οι πανίσχυροι στρατιωτικοί που κατάφεραν να «εξαφανίσουν» χιλιάδες αντιφρονούντες, δεν είχαν καμία τύχη απέναντι στον επαγγελματικό βρετανικό στρατό. Δεν είχαν επίσης καμία ελπίδα ούτε σε διπλωματικό επίπεδο, όπου έτσι κι αλλιώς οι Βρετανοί ήταν πολυ πιο αποτελεσματικοί.

Χιλιάδες νεαροί Αργεντινοί χωρίς καν να έχουν ολοκληρώσει τη βασική τους εκπαίδευση βρέθηκαν να πολεμούν τους Βρετανούς: το σχέδιο ήταν αποτυχημένο, το εφόδια ελάχιστα, ο ανεφοδιασμός κάκιστος.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το πρώτο ζεστό γεύμα που χάρηκαν πολλοί από τους νεαρούς στρατιώτες ήταν αυτό που τους πρόσφεραν οι Αγγλοι όταν τους αιχμαλώτισαν…

Οι νεκροί του πολέμου: 255 Βρετανοί ναύτες και στρατιώτες, 655 Αργεντινοί και 3 κάτοικοι των νησιών.

Πάντως, οι ίδιοι οι κάτοικοι των Νησιών (γνωστοί ως κέλπερς) είδαν τη ζωή τους να αλλάζει προς το καλύτερο μετά τον Πόλεμο, αφού η βρετανική κυβέρνηση έδωσε μεγαλύτερη έμφαση μέσω κονδυλίων για την οικονομική ανάπτυξη.

Όσο για τους Αργεντινούς, εξακολουθούν να θεωρούν ότι τα Ίσλας Μαλβίνας τους ανήκουν και ότι «μοιραία» κάποτε θα γίνουν δικά τους, όπως είχε πει και ο τέως πρόεδρος της χώρας, Εδουάρδο Ντουάλντε.

Για την ιστορία, η Τζιν Κιρκπάτρικ, τότε πρεσβευτής των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη, είχε πει: «Ο πόλεμος των Φόκλαντς έχει τρεις πράξεις. Η πρώτη ήταν η επίθεση των Αργεντινών. Η δεύτερη η αντεπίθεση των Βρετανών. Η τρίτη δεν έχει γραφτεί ακόμα…»

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ