Πριν από εκατό και πλέον χρόνια, σε λονδρέζικο θέατρο, ανέβηκε μια παράξενη παράσταση, η οποία τάραξε τα νερά όσον αφορά στα «παιδικά» θεάματα. Είχε τίτλο «Peter Pan, or The Boy Who Wouldn’t Grow Up». Έκτοτε το έργο του ιδιόρρυθμου συγγραφέα Τζέιμς Μπάρι μεταφέρθηκε πάμπολλες φορές στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, ενώ δεν άφησε ασυγκίνητη ούτε και την επιστήμη της ψυχανάλυσης, που ονόμασε «Σύνδρομο του Πίτερ Παν την κοινότατη ανάμεσα στις τάξεις του ανδρικού πληθυσμού άρνηση του «ασθενούς» να ωριμάσει. Στον κινηματογράφο, ο Πίτερ Παν πρωτοεμφανίστηκε σε ένα βουβό φιλμ του 1924, όπου τον ομώνυμο ρόλο ερμήνευε μια γυναίκα. Από τις υπόλοιπες ταινίες ξεχωρίζει δίχως άλλο το «Hook» (1991) του Στίβεν Σπίλμπεργκ, ενώ ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο «Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ» (2004), με ήρωα τον ίδιο τον Τζέιμς Μπάρι. Ωστόσο, η πιο επιτυχημένη -εμπορικά τουλάχιστον- μεταφορά δεν είναι άλλη από την ταινία κινουμένων σχεδίων, που βγήκε από το στούντιο της Ντίσνεϊ, το 1953. Μολονότι δεν ακούγεται ούτε μια γραμμή από τους αυθεντικούς διαλόγους του Μπάρι, οι βασικοί άξονες της ιστορίες είναι παρόντες: Τα τρία τέκνα της οικογένειας Ντάρλινγκ δέχονται τη νυχτερινή επίσκεψη ενός παράξενου αγοριού, ονόματι Πίτερ Παν, το οποίο με τη βοήθεια της μικροσκοπικής νεράιδας Τίνκερμπελ τα οδηγεί στη μαγική Χώρα του Ποτέ. Εκεί βρίσκεται σε εξέλιξη ένας πόλεμος ανάμεσα στα Χαμένα Αγόρια και τους πειρατές του μονόχειρα κάπτεν Χουκ.
Σε τεχνικό επίπεδο, η ταινία αποπνέει όλη την παλιομοδίτικη μαγεία της Ντίσνεϊ. Ήταν άλλωστε η τελευταία φορά που συνυπήρξαν οι «Εννέα Γέροντες», δηλαδή οι πρώτοι διδάξαντες σχεδιαστές της εταιρείας, που καθόρισαν και τους βασικούς κανόνες της τέχνης των κινούμενων σχεδίων. Η δουλειά τους αναδεικνύεται θαυμάσια στην παρούσα διπλή έκδοση, η οποία διαθέτει πολύ λαμπερή εικόνα με έντονα και ζωντανά χρώματα. Το τετράγωνο κάδρο «τρώει» λίγο μόνο από το αυθεντικό 1,37:1, ενώ στον τομέα του ήχου έχει εφαρμοστεί η γνωστή πατέντα της Ντίσνεϊ (Disney Enhanced Home Theatre Mix), που διεύρυνε με πολύ καλά αποτελέσματα το μονοφωνικό ήχο του πρωτότυπου σε πολλαπλά κανάλια. Στα πλουσιότατα έξτρα συγκαταλέγονται μεταξύ άλλων ένα Making of με αρκετές συνεντεύξεις που τις παρουσιάζει ο θείος Γουόλτ αυτοπροσώπως, καθώς και σπάνιο υλικό από τους θησαυρούς που κρύβονται στις αποθήκες της Ντίσνεϊ.

Ειδήσεις Σήμερα: