Το πορτρέτο ενός επαναστάτη, προτού εξελιχθεί σε επαναστάτη. Η ταινία που απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού (2005) αναπαριστά το οδοιπορικό που πραγματοποίησαν το 1952 ο Ερνέστο Γκεβάρα και ένας συμφοιτητής του στην ιατρική. Συνδυάζοντας τη μυθοπλασία με το ντοκιμαντέρ ακολουθεί τους δυο κεντρικούς χαρακτήρες στις χώρες της Λατινικής Αμερικής που μαστίζονταν (και μαστίζονται) από τη φτώχεια, ενώ παραθέτει στο θεατή στοιχεία που επέδρασαν καθοριστικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός συμβόλου της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής. Η λιτή αφήγηση, οι εξίσου λιτές ερμηνείες και οι πολιτικοκοινωνικές επισημάνσεις (εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου από λευκούς, διακρίσεις με βάση τις πολιτικές πεποιθήσεις, εξαθλίωση των ιθαγενών και εξαφάνιση του πολιτισμού τους εκ μέρους των Ισπανών) είναι τα χαρακτηριστικά ενός φιλμ, το οποίο διαπερνά το πάθος και ο νεανικός ενθουσιασμός των ηρώων του.
Η ελληνική έκδοση δεν είναι η πρέπουσα για μια ταινία που έχει κερδίσει Όσκαρ. Η εικόνα μαρτυρά μέτριας ποιότητας ψηφιακή μήτρα. Παρατηρείστε ότι σε αρκετά σημεία το φόντο στερείται ευκρίνειας (τα δάση φερ΄ ειπείν) και ότι τα τεχνουργήματα στις «δύσκολες» σκηνές είναι περισσότερα από τα επιτρεπτά (τοπίο με ομίχλη, περιγράμματα σε κεφάλια ή σε ρούχα). Τέλος, στο 49ο περίπου λεπτό, στη σκηνή που ο Τσε διαβάζει ένα γράμμα στο ταχυδρομείο του Βαλπαράιζο, γίνεται διόρθωση του πλάνου, προκειμένου να φανεί στο κάδρο και ο συνοδοιπόρος του. Ίσως πρόκειται για παρέμβαση στο τελεσινέ. Ως προς τις μπάντες Dolby και DTS 5.1, καμιά τους δεν έχει τη ζωντάνια του εξακάναλου. Ακόμα και σε σκηνές στις οποίες θα έπρεπε να σείεται ο τόπος (στη θύελλα, για παράδειγμα), τα περιφερειακά ηχεία δείχνουν… απρόθυμα να παράγουν ένταση.
Τα μέτριας ποιότητας υλικά που έρχονται από το εξωτερικό (digital beta, DA88) δεν είναι σπάνιο φαινόμενο. Ωστόσο, για τη συγκεκριμένη ταινία, πιστεύουμε ότι η ελληνική εταιρεία παραγωγής/διανομής όφειλε να ζητήσει την αντικατάστασή τους.

Ειδήσεις Σήμερα: