“Παιχνίδια με τη μουσική” θα μπορούσε να τιτλοφορείται η καινούργια δουλειά του Νίκου Πορτοκάλογλου, που μοιάζει με φυσική συνέχεια του εμπορικά επιτυχημένου “Μπραζιλέρο”, αλλά παράλληλα διαθέτει και το ροκ στοιχείο που συναντήσαμε πριν από τέσσερα χρόνια στο δίσκο “Παιχνίδια με το Διάβολο”. Πρόκειται για ένα άλμπουμ με διάσπαρτες “έθνικ” πινελιές (κρητική λύρα, άρωμα Ανατολής, πνευστά των Βαλκανίων), που σε παρασύρει στους ρυθμούς του και σε καλεί να λικνιστείς ή να σιγοτραγουδήσεις αρκετά από τα track.
Ο στίχος είναι το αδύναμο κομμάτι του εγχειρήματος: μοτίβα που δίνουν μεν το στιχουργικό στίγμα του ίδιου του καλλιτέχνη, αλλά εδώ ανακυκλώνονται επικίνδυνα. Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, έχουμε να κάνουμε με ένα σύνολο λειτουργικά ενορχηστρωμένο και άψογο ως προς την παραγωγή (Χρυσόστομος Μουράτογλου). Χαϊδεύει ευχάριστα το αφτί και έχει αποδέκτη το ευρύ κοινό, χωρίς να κάνει εκπτώσεις στην αισθητική με την οποία περιβάλλει τα έργα του ο δημοφιλής τραγουδοποιός.

Ειδήσεις Σήμερα: