Μετά τον Μπάμπη Στόκα ήλθε η σειρά του Φίλιππου Πλιάτσικα από τους Πυξ Λαξ να κυκλοφορήσει προσωπικό άλμπουμ. Περιέχει τρία οργανικά μέρη και έντεκα τραγούδια που άλλοτε χρεώνεται εξ ολοκλήρου ο ίδιος ως προς το στίχο και τη μουσική και άλλοτε συνυπογράφει με τους Όλγα Βλαχοπούλου, Παναγιώτη Σπυρόπουλο, Παναγιώτη Νταβέλο και Μάνο Γοβατζιδάκη, ενώ μία σύνθεση ανήκει στον Γιάννη Παπαδάκη από τους Αβατον.
Το “Βροχερό Ταξί” θυμίζει και δεν θυμίζει το δημοφιλές σχήμα από τις δυτικές συνοικίες. Σε επίπεδο ύφους διαφοροποιείται αισθητά από το μπλαζέ στιλ που λανσάρισαν οι Πυξ Λαξ και υπερθεμάτισαν οι κλώνοι τους -οι Όναρ, για παράδειγμα. Σε επίπεδο θεματολογίας ο δίσκος δεν εννοεί να ξεκολλήσει από τις εφηβικές ανησυχίες που απευθύνονται στο υποτίθεται “ψαγμένο” κοινό των 20 και κάτι: μοναξιά, υπαρξιακά προβλήματα, “μαυρίλα”, η Μέριλιν Μονρό ως αιώνιο σύμβολο. Θεμιτό το κλίμα από τη στιγμή που ο δημιουργός αισθάνεται ότι μόνο με αυτό τον τρόπο μπορεί να εκφραστεί. Όταν όμως έχει προϋπάρξει το θαυμάσιο (δικό του) τραγούδι “Μοναξιά μου όλα”, οι τόσες παραλλαγές του μάλλον περιττεύουν.
Υιοθετώντας τη φόρμα του Enhanced CD, ο δίσκος περιέχει οπτικοποιημένο το “Ορχηστρικό 3”, εν είδει βιντεοκλίπ, ενώ υπάρχει ένα δέκατο έκτο track με τα “Φαντάσματα” σε άλλη εκτέλεση.

Ειδήσεις Σήμερα: