Αν ήμουν στη θέση της Toni Halliday, της τραγουδίστριας των Curve, και του Dean Garcia, του χειριστή ηλεκτρονικών και μπασίστα τους, θα είχα κάθε λόγο να είμαι χολωμένος. Δεν είναι λίγο να επινοείς μια αισθητική στάση, να την υπερασπίζεσαι με αυταπάρνηση επί χρόνια και, όταν κάποια στιγμή οι αντοχές σου τελειώνουν και αποχωρείς, να βλέπεις κάποιον άλλο να θριαμβεύει αντιγράφοντάς την. Αυτό ακριβώς έγινε με τους Λονδρέζους Curve. Μεταξύ 1991-94 πρότειναν ένα συνδυασμό θυμωμένων, επίμονων, μελωδικών γυναικείων φωνητικών με υπόβαθρο έντονων ρυθμών -οι οποίοι φλέρταραν τόσο με την άκαμπτη μετρονομία του industrial όσο και με την απλότητα της pop- και απέσπασαν καλλιτεχνικά εύσημα αλλά όχι εμπορική επιτυχία. Λίγο αργότερα οι Garbage, εφαρμόζοντας μια πανομοιότυπη ηχητική συνταγή, έγιναν pop αστέρες πρώτου μεγέθους. Οι Halliday και Garcia πάντως δεν το έβαλαν κάτω. Το 1997 επανασύστησαν το γκρουπ και εμφανίστηκαν ξανά στη δισκογραφία. Στο “Gift”, το νεότερο μέχρι στιγμής άλμπουμ τους, ηλεκτρονικές αναζητήσεις, αιχμηρές κιθαριστικές φράσεις, μπαλάντες, αιθέριες μελωδίες, έντονα μπιτ και σαμπλ αθροίζονται σε ένα χαρμάνι rock και electronica που ακούγεται σύγχρονο χωρίς να παύει να παραπέμπει στις παρελθούσες ημέρες του γκρουπ. Ωστόσο, για κάποιο απροσδιόριστο λόγο, η αίσθηση που μένει αιωρούμενη με το πέρας της ακρόασης αφορά σε μια ευκαιρία που χάθηκε οριστικά.

Ειδήσεις Σήμερα: