Ενέσεις ινσουλίνης: Πλησιάζει το τέλος του εφιάλτη των διαβητικών

Λονδίνο: Ερευνητές του Πανεπιστημίου Duke στη Β.Καρολίνα κατάφεραν να απομονώσουν κύτταρα παγκρέατος χοίρου, ικανά να παράγουν ινσουλίνη, και να τα εμφυτεύσουν σε διαβητικό μπαμπουίνο, ο οποίος μετά την επέμβαση δεν χρειάστηκε ινσουλίνη για ένα χρόνο. Η επιτυχία της μεταμόσχευσης παγκρεατικών κυττάρων έρχεται να δώσει ελπίδα στους διαβητικούς ασθενείς ότι στο άμεσο μέλλον θα απαλλαγούν από τον εφιάλτη των καθημερινών ενέσεων ινσουλίνης.

Η θεραπεία θα είναι εφαρμόσιμη σε άτομα με διαβήτη τύπου 1 και σε μερικά με διαβήτη τύπου 2.

Για την πλειονότητα των ενηλίκων με διαβήτη τύπου 2, η μέθοδος δεν είναι κατάλληλη, εφόσον το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην παραγωγή ινσουλίνης αλλά στην ικανότητα των κυττάρων να τη χρησιμοποιήσουν.

Ο επικεφαλής της έρευνας Εμμανουέλ Οπάρα, καθηγητής χειρουργικής και κυτταρικής βιολογίας, ελπίζει ότι η τεχνική θα ξεκινήσει να εφαρμόζεται σε ανθρώπους στα επόμενα δύο χρόνια. Η τοποθέτηση των νησιδίων του παγκρέατος σε ανθρώπους θα γίνεται με τις γνωστές, ελάχιστα επεμβατικές, λαπαροσκοπικές μεθόδους.

Το περίβλημα

Τα νησίδια του παγκρέατος του χοίρου απομονώθηκαν από το υπόλοιπο πάγκρεας και ακολούθησε επεξεργασία τους μέσα σε ειδικό υλικό αλγινικού υδατάνθρακα. Τέλος, δημιουργήθηκε γύρω τους ειδικό περίβλημα ημιδιαπερατής μεμβράνης.

Ο καθηγητής Οπάρα διάλεξε το πάγκρεας του μπαμπουίνου επειδή παρουσιάζει μεγάλες ομοιότητες με αυτό του ανθρώπου. Προκειμένου να γίνει ο μπαμπουίνος διαβητικός, του αφαιρέθηκε το 90% του παγκρέατός του, ενώ στο υπόλοιπο 10% έγινε ειδική επεξεργασία καταστροφής των νησιδίων του. Χρειάστηκαν περίπου 250.000 νησίδια παγκρέατος τριών χοίρων για τη θεραπεία του μπαμπουίνου.

Η επανάσταση

Οι ερευνητές δεν γνωρίζουν με ακρίβεια τον αριθμό των χοίρων που θα χρειαστούν για τη θεραπεία ενός ανθρώπου, αλλά οι 90 εκατομμύρια χοίροι που χρησιμοποιούνται για τροφή στις ΗΠΑ φαίνονται αρκετοί για τη θεραπεία των διαβητικών της χώρας.

Τα κύτταρα παγκρέατος που μεταμοσχεύονται φέρουν στην επιφάνειά τους πόρους αρκετά μεγάλους, ώστε να επιτρέπονται η είσοδος γλυκόζης και η έξοδος ινσουλίνης, αλλά όχι και η δίοδος κυττάρων του ανοσοποιητικού, τα οποία, αν εισέλθουν, θα καταστρέψουν τα κύτταρα.

Η Ελεονόρ Κένεντι, από το ίδρυμα Diabetes U.K., αναφέρει ότι η τεχνική χρησιμοποίησης νησιδίων έχει εφαρμοστεί ξανά στο παρελθόν, αλλά το ενθαρρυντικό της συγκεριμένης έρευνας είναι η επιτυχία της εισαγωγής των νησιδίων εντός εδικής κάψουλας.

Τα αποτελέσματα της έρευνας παρουσιάστηκαν στο διεθνές συνέδριο της Εταιρείας Παγκρέατος και Μεταμόσχευσης Νησιδίων, στο Innsbruck της Αυστρίας.

health.in.gr