Σαφώς την Ανατολή κοιτά το εν λόγω CD του Κώστα Μπραβάκη, με δέκα δικά του τραγούδια, συμπαθητικά ως συνθέσεις, πολύ αδύναμα σε ό,τι αφορά το στίχο και ενταγμένα στο ρεύμα που τα τελευταία χρόνια έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «έντεχνο». Το σύνολο είναι άνισο. Από τη μία αποπνέει έναν αυθορμητισμό και μια ζεστασιά και από την άλλη τη βιάση του νέου δημιουργού να δει τη δουλειά του σε δίσκο, χωρίς κριτική ματιά, χωρίς βελτιώσεις. Ως γνωστόν, η παρέα και η διάθεση της στιγμής συγχωρούν τις ατέλειες, τις άτεχνες φωνές και τα φάλτσα. Μια ηχογράφηση που μένει, δεν συγχωρεί τίποτα από ολα αυτά.

Ειδήσεις Σήμερα: