Η Renee Fleming είναι μία από τις πιο πετυχημένες και αναγνωρισμένες καλλιτέχνιδες της γενιάς της και διαπρέπει σε ρόλους λυρικής σοπράνο με τη χαρακτηριστική της φωνή. Στο δισκογραφικό αυτό ρεσιτάλ πραγματοποιεί μία ευχάριστη έκπληξη. Το ρεπερτόριο που επιλέγει (από όπερες Αμερικανών συνθετών), θυμίζει μία παρόμοια κίνηση που είχε πραγματοποιήσει προ μηνών η συμπατριώτισσά της Dawn Upshaw και συγκεκριμένα: Hermann (Wuthering Hieghts), Moore (The Ballad of Baby Doe), Menotti (The Medium), Gershwin (Porgy & Bess), Bernstein (Candide), Floyd (Susannah), Stravinsky (The Rake’s Progress), Barber (Vanessa). Έτσι της δίνεται η ευκαιρία να δοκιμαστεί και σε κάτι πέρα από τα συνηθισμένα. Το highlight του δίσκου είναι το απόσπασμα από τη νέα όπερα του Andri Previn “Λεωφορείο ο Πόθος”, που έγραψε αποκλειστικά για τη φωνή της Fleming και δόθηκε πρόσφατα η πρώτη παράστασή του. Η άρια “Ι Want Magic” (δεν θέλω αλήθεια, θέλω μαγεία) της Blanche Du Bois, δίνει και τον τίτλο στον προσωπικό αυτό δίσκο. Το δίσκο ξεκίνησα να τον ακούω νομίζοντας ότι πρόκειται απλά για μια έξοχη σοπράνο. Κι όμως από το πρώτο άκουσμα η εμπειρία ήταν αποκαλυπτική, μία “μαγεία”. Αρωγός στο όλο εγχείρημα της Fleming που στέφθηκε με επιτυχία είναι ο έμπειρος James Levine και η δυνατή Metropolitan Opera Orchestra, που μας έδωσαν έναν από τα καλύτερους δίσκους του μήνα.

Ειδήσεις Σήμερα: