Radio Days – Κριτική

Radio Days. Θυμάστε εκείνη την υπέροχη, γλυκιά ταινία του Woody Allen, που το κλίμα των ραδιοφωνικών ημερών αναπαρίσταται με τον καλύτερο τρόπο? Στην Ελλάδα, όπως και στην Αμερική, οι παλαιότεροι έζησαν μεγάλες συγκινήσεις πλάι στο ραδιόφωνο. Σαν φόρο τιμής σε αυτή τη “γλυκιά νοσταλγία”, πριν από μερικούς μήνες είχαμε παρουσιάσει έξι CD που κυκλοφόρησαν από την Ε.Ρ.Τ με τους ραδιοφωνικούς θησαυρούς εκείνης της εποχής. Ελπίζαμε ότι κάποια αντίστοιχα συναισθήματα θα μας δημιουργούσε και το εγχείρημα “Radio Days” του Legrand.Ο δίσκος υπόσχεται ότι θα ακούσουμε τραγούδια μιας άλλης συγκινητικής εποχής, τραγούδια που όλοι γνωρίζουμε, αλλά δεν θυμόμαστε από πού προέρχονται, της εποχής της Jazz, όπως Tico Tico, The Typewriter, Holiday for Strings, September Song, Eternally, Delicado, Charmaine, Peanut Vendor κ.ά. Εν μέρει επιτυγχάνεται ο στόχος, και λέμε εν μέρει, γιατί τα συναισθήματα που δημιουργούνται είναι άνισα και αυτό βέβαια δεν οφείλεται στις συνθέσεις, αλλά δυστυχώς στη χαλαρότατη και εντελώς επίπεδη ερμηνεία τους. Απορούμε με τον Michel Le Grand που έχει το γενικό πρόσταγμα, που είναι και διακεκριμένος μουσικός και συνθέτης (“Οι Ομπρέλες του Χερβούργου”, “Υπόθεση Τόμας Κράουν”), πώς δεν μπόρεσε να “απογειώσει” μία τέτοια έξοχη ιδέα.