Art

Ένα ακόμη συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο της τέχνης.

Παρά τις καλλιτεχνικές τους ικανότητες, η Ανίτα Πάλεμπεργκ, η Σούζι Ρόνσον και η Γιόκο Όνο θεωρήθηκαν απλά ερωμένες ή μούσες. Τώρα αφηγούνται τις δικές τους ιστορίες - ακόμη και αν αυτό γίνεται μετά θάνατον για τις δύο από αυτές.

«Μπορεί κανείς να μάθει πολύ περισσότερα για τη χώρα όπου ζει από έναν κωμικό παρά από ένα συνέδριο κοινωνιολόγων», δήλωσε o Βρετανός φωτογράφος, Martin Parr, στο περιοδικό Puss Puss τον Ιανουάριο.

«Αυτό που θα ήθελε κανείς να αφήσει πίσω του είναι υψηλή τέχνη και μια άγνωστη προσωπικότητα» λέγεται πώς είπε δεκαετίες πριν, η Mary Cassatt.

«Η τέχνη δεν αφορά μόνο την τέχνη», λέει στην αρχή του ντοκιμαντέρ «Taking Venice» η Κριστίν Μασέλ.

Το εργαστήριο του Maisara Baroud καταστράφηκε, χρειάστηκε να μετακομίσει δέκα φορές με την οικογένεια του και τώρα μοιράζονται ένα σπίτι με άλλους εικοσιπέντε ανθρώπους.

Όταν αυτή και ο νεαρός Νταλί συναντήθηκαν στο Cadaqués, τη γενέτειρά του στην Costa Brava, η Γκαλά ήταν ήδη τριάντα τεσσάρων ετών και σύζυγος του διάσημου υπερρεαλιστή ποιητή Πολ Ελιάρ. Αυτός ήταν στην τρυφερή ηλικία των είκοσι τεσσάρων ετών (και, όπως λέγεται, ακόμα παρθένος).

Θεωρήθηκαν ήρωες και μάρτυρες που αψήφησαν τους Ναζί. Αλλά τρεις νέες εκθέσεις στη Βαϊμάρη αποκαλύπτουν τρομακτικές λεπτομέρειες για κάποιους Bauhauslers, ένας από τους οποίους σχεδίασε τα κρεματόρια στο Άουσβιτς.

Τρεις δεκαετίες μετά το θάνατό του, τα έργα του εξακολουθούν να βρίσκονται στα πωλητήρια των μουσείων. Αλλά η αντίληψή του για τη δημόσια τέχνη διατηρείται πιο έντονα στο δρόμο.

Το «Watching New York», ένα βιβλίο εμπνευσμένο από τον ομώνυμο λογαριασμό του Johnny Cirillo στο Instagram, υπογραμμίζει πώς η παράδοση έχει αλλάξει στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.