H άγνωστη μπουτίκ του Παρισιού που ψωνίζουν οι Τζάρβις Κόκερ και Άλεξ Τέρνερ

Μεταξύ των πελατών του Νικολά Γκαμπάρ συγκαταλέγονται ο Τζάρβις Κόκερ, ο τραγουδιστής του βρετανικού συγκροτήματος Pulp, οι φωτογράφοι Ινέζ φαν Λάμσβερντε και Βινούντ Ματαδίν, ο σκηνοθέτης Μπαζ Λούρμαν, ο εννοιολογικός καλλιτέχνης Φιλίπ Παρένο, καθώς και σχεδιαστές μόδας όπως ο Γκιγιόμ Ανρί και η Βιρτζίνι Βιάρ.

Ο Άλεξ Τέρνερ, frontman των Arctic Monkeys, του είχε πει κάποτε: «Παλιά με σταματούσαν στον δρόμο για τη μουσική μου. Τώρα, θέλουν να μάθουν από πού είναι τα ρούχα μου».

Ο Γκαμπάρ μοιράζεται αυτό το ανέκδοτο με ενθουσιασμό, σαν ένα μικρό αγόρι που του επέτρεψαν να συναντήσει τα είδωλά του. «Μπορώ επιτέλους να πω ότι οι πελάτες μου είναι και η έμπνευσή μου» λέει χαμογελώντας στην EL PAÍS.

Σύζυγοι

Αυτή δεν ήταν η αρχική φιλοδοξία του δικηγόρου που μετατράπηκε σε είδωλο της μόδας, ο οποίος δημιούργησε το Husbands Paris, ένα brand ανδρικών ενδυμάτων, το 2012.

Πήρε το όνομα από μια από τις αγαπημένες του ταινίες: το «Husbands» (Σύζυγοι, 1970) του Τζον Κασσαβέτη, μια κωμωδία στην οποία τρεις φίλοι μέσης ηλικίας (παντρεμένοι άνδρες) προσπαθούν να ξανασυνδεθούν με τις μικρές απολαύσεις της ζωής, μετά το θάνατο ενός κοινού φίλου.

«Το όνομά μας προέρχεται από τους πελάτες μας. Οι άντρες είναι, πρώτα απ’ όλα, μια ομάδα απλών ανθρώπων που ζουν τη ζωή τους και θεωρούν τα ρούχα σημαντικά… αλλά όχι το πιο σημαντικό πράγμα. Αυτό που έχει σημασία είναι να ζεις, να αγαπάς, να έχεις ιστορίες να διηγηθείς. Τους βοηθάμε γιατί γνωρίζουμε ότι τα ρούχα μπορούν να μεταμορφώσουν μια μέρα», εξηγεί ο σχεδιαστής.

Πήρε το όνομα από μια από τις αγαπημένες του ταινίες: το «Husbands» (Σύζυγοι, 1970) του Τζον Κασσαβέτη, μια κωμωδία στην οποία τρεις φίλοι μέσης ηλικίας (παντρεμένοι άνδρες) προσπαθούν να ξανασυνδεθούν με τις μικρές απολαύσεις της ζωής, μετά το θάνατο ενός κοινού φίλου

Husbands

Ένα πάθος

Αυτό είναι ένα από τα κεντρικά μοτίβα της μάρκας, το οποίο έχει πείσει πολλούς ότι η μόδα δεν χρειάζεται να είναι επιπόλαιη. Και, αν είναι, δεν πειράζει.

«Είναι ένα πολιτιστικό στοιχείο, όπως το φαγητό, ο αθλητισμός ή η λογοτεχνία. Δεν είναι καλύτερο από οποιοδήποτε άλλο πάθος, είναι απλώς διαφορετικό. Και δεν είναι για όλους» αναγνωρίζει ο Γκαμπάρ.

Ωστόσο, προσθέτει ότι οι απλοί άνδρες -«common people» όπως θα τραγουδούσε ο Τζο Κόκερ, έχουν επίσης το δικαίωμα να ονειρεύονται τη μόδα.

«Η ιδέα είναι να δημιουργήσουμε μια γκαρνταρόμπα με βασικά κομμάτια, που είναι σέξι, σύγχρονα, αλλά και διαχρονικά. Θέλω οι άνθρωποι να κοιτάξουν τις φωτογραφίες τους σε 10 χρόνια από τώρα και να πουν: “Αυτό φαίνεται υπέροχο”»

Υπερβολή

Ο Γκαμπάρντ ξέρει τι λέει. Δεν προέρχεται από τις αστικές οικογένειες της γειτονιάς του Σεν-Ζερμέν, ούτε μεγάλωσε σε περιβάλλον διασημοτήτων. Στον κύκλο του, κανείς δεν θα ονειρευόταν να ασχοληθεί με τη μόδα.

«Σπούδασα νομική επειδή αυτό ήθελαν οι γονείς μου για μένα. Ήμουν παθιασμένος με τα ρούχα, αλλά πάντα προσπαθούσα να το δικαιολογήσω ως πολιτιστικό ενδιαφέρον. Διότι, στο περιβάλλον μου, το να αγαπάς τη μόδα θεωρούνταν υπερβολή».

Αυτό το πάθος του κόστισε τις αποταμιεύσεις του. Αφού άρχισε να εργάζεται ως δικηγόρος, ξόδευε ένα μεγάλο μέρος του μισθού του σε ρούχα σχεδιαστών όπως η Jil Sander, ο Helmut Lang και ο Margiela.

Τα κλασικά του μέλλοντος

Ο Γκαμπάρ γνωρίζει τι συμβαίνει στις πασαρέλες, αλλά δεν ανησυχεί ιδιαίτερα για τις τάσεις. «Η ιδέα είναι να δημιουργήσουμε μια γκαρνταρόμπα με βασικά κομμάτια, που είναι σέξι, σύγχρονα, αλλά και διαχρονικά. Θέλω οι άνθρωποι να κοιτάξουν τις φωτογραφίες τους σε 10 χρόνια από τώρα και να πουν: “Αυτό φαίνεται υπέροχο”».

Και αυτό είναι μια πολύ περίπλοκη διαδικασία για την οποία η βιομηχανία της υψηλής ραπτικής δεν χρειάζεται να ανησυχεί, επειδή μπορεί να είναι δημιουργική στιγμιαία. Εμείς, από την άλλη πλευρά, ανησυχούμε για τη δημιουργία των κλασικών του μέλλοντος» εξηγεί.

Οπτική ταυτότητα

Η μάρκα κάνει περισσότερο μια εννοιολογική δήλωση παρά μια αισθητική. Η Husbands είναι γνωστή για τα κοστούμια με δομημένη γραμμή, τα σακάκια με φαρδιά πέτα και τα ριγέ μοτίβα καθώς και τα καρό «Prince of Wales».

Δεν μοιράζεται τον μινιμαλισμό της Jil Sander ή του Helmut Lang, αλλά μοιράζεται τις αρχές του να ντύνεσαι με πρόθεση, να χτίζεις μια αναγνωρίσιμη οπτική ταυτότητα, καθώς και να δίνεις προτεραιότητα στην κοπή και την ραπτική έναντι των τάσεων της μόδας.

Ο Γκαμπάρ επικρίνει την ανδρική μόδα επειδή δεν προσφέρει τα όνειρα που προσφέρει η γυναικεία: «Ποτέ δεν μας ενδιέφεραν οι επιθυμίες των ανδρών όσον αφορά τα ρούχα. Η γυναικεία μόδα είναι γεμάτη από σχεδιαστές που υπόσχονται να αναβαθμίσουν το στυλ σου, αλλά για τους άνδρες, τα ρούχα είναι απλώς μια υποχρέωση», λέει.

Η Βίβλος της ανδρικής μόδας

Για να εξηγήσει τη θέση του, κατευθύνεται προς τη βιβλιοθήκη στα γραφεία της μπουτίκ του. Μια ντουζίνα νεαρών ανδρών εργάζονται εκεί: μοιάζουν σαν να βγήκαν μόλις από ένα βίντεοκλιπ της Britpop. Παίρνει στα χέρια του έναν τόμο του «Des modes et des homes», τη «Βίβλο» της ανδρικής μόδας, που εκδόθηκε το 1993 από τον Farid Chenoune.

Στις σελίδες του, δύο αιώνες μόδας εξηγούνται μέσα από μια χούφτα κανόνες, πεποιθήσεις και πολιτικά ανέκδοτα. Αποκαλύπτεται ότι όλα στην ανδρική ντουλάπα έχουν έναν λόγο, ακόμα και το μήκος του παντελονιού του.

Η αντρική μόδα δεν είναι επιπόλαιη

«Αλλά τι συμβαίνει σήμερα, όταν δεν υπάρχουν κανόνες, δεν υπάρχουν υποχρεώσεις, δεν υπάρχουν γκουρού; Οι άνδρες αναγκάζονται να στραφούν σε μια ντουλάπα με βασικά ρούχα, όπου όλοι κάνουν το ίδιο πράγμα: μόνο chino, τζιν και καθόλου ρίσκα» παραπονιέται.

«Στους άνδρες έχει ειπωθεί ότι η μόδα είναι ένα επιπόλαιο θέμα. Αλλά αν ιδιοφυΐες όπως ο Μισέλ Φουκώ, ο Σάμιουελ Μπέκετ ή ο Τζέιμς Τζόις αφιέρωναν ώρες μελετώντας ρούχα και ήταν πρόθυμοι να αφιερώσουν λίγο χρόνο για να επιλέξουν ένα σύνολο, μπορείς και εσύ».

Δεν είναι πολλοί οι σχεδιαστές μόδας που θα τολμούσαν να συμπεριλάβουν τον Φουκώ και τον Τζόις στις πηγές έμπνευσής τους, αλλά ο Γκαμπάρ το κάνει. Ίσως επειδή, προτού αποδεχτεί ότι η σχέση του με τα ρούχα ήταν μια εμμονή, πέρασε πολύ χρόνο διαβάζοντας τον Ρολάν Μπαρτ και τον ίδιο τον Φουκώ, προσκολλώμενος στην ιδέα ότι η μόδα δεν είναι απλώς ένα επιφανειακό ζήτημα.

Τελικά, αυτό απέδωσε καρπούς: ο Φουκώ -με τα πουλόβερ του με το ψηλό γιακά και το δερμάτινο μπουφάν του- αποτελεί σημείο αναφοράς για τη σειρά «Husbands», όπως και ο Λου Ριντ, ο Ντέιβιντ Μπόουι, ο Μπομπ Ντίλαν, ο Μάικλ Κέιν και ο Σερζ Γκενσμπούρ, μεταξύ άλλων.

Και γυναίκες στο πελατολόγιο

Προς τιμήν του Σερζ Γκενσμπούρ, του Γάλλου τραγουδιστή, ο Γκαμπάρ λάνσαρε ένα πουκάμισο, η παραγωγή του οποίου έχει τη δική της ιστορία: «Είχα εμμονή με ένα ριγέ πουκάμισο που φορούσε ο Γκενσμπούρ, είχε το τέλειο πλάτος μεταξύ των γραμμών» θυμάται.

Του πήρε μερικά χρόνια για να καταφέρει να παράγει κάτι παρόμοιο με τους κατασκευαστές υφασμάτων με τους οποίους συνεργάζεται (κυρίως Άγγλους). Τελικά, τα κατάφεραν. Το πουκάμισο Γκενσμπούρ αποτελεί πλέον κλασικό της μάρκας.

Ταινίες όπως το «The Italian Job» (1969) και το «Blowup» (1966) έχουν επίσης συμβάλει στη διαμόρφωση της εικόνας της Husbands. «Μας αρέσει να είμαστε λίγο σνομπ», παραδέχεται ειρωνικά ο Γκαμπάρ.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης του Γκαμπάρ στην εφημερίδα EL PAÍS, δύο γυναίκες σταματούν μπροστά στη βιτρίνα για να θαυμάσουν τα κοστούμια. «Η γραμμή είναι τέλεια», σχολιάζουν.

Η αλήθεια είναι ότι η Husbands δεν κατασκευάζει γυναικεία κοστούμια: επιμένει να παρουσιάζεται ως μάρκα ανδρικών ενδυμάτων, καθόλου unisex. Ωστόσο, στις ιδιωτικές επιδείξεις της, οι γυναίκες αποτελούν περίπου το 20% του κοινού. Και η Husbands έχει έναν αυξανόμενο αριθμό γυναικών πελατών.

«Αυτό που τους αρέσει είναι η ιδέα να δανειστούν ένα κομμάτι από την ανδρική ντουλάπα. Αλλά συχνά έρχονται για ολόκληρο το κοστούμι, αναζητώντας μια πιο επιβλητική εμφάνιση», εξηγεί ο σχεδιαστής.

«Είναι πολύ ενδιαφέρον να τις ντύνω, γιατί οι γυναίκες έχουν συχνά πολλές ανασφάλειες… και ένα καλό κοστούμι αναδεικνύει την ομορφιά τους. Μερικές φορές, έρχονται στο κατάστημά μας λέγοντας ότι το σώμα τους δεν ταιριάζει στο στυλ μας, αλλά αποδεικνύεται ακριβώς το αντίθετο, η ραπτική είναι επιεικής. Κανένας σωματότυπος δεν αποτελεί πρόβλημα».

Ξεκάθαρη ταυτότητα

Κατά το μεγαλύτερο μέρος των σχεδόν 15 χρόνων της ύπαρξής της, η εταιρεία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την έτοιμη ένδυση, προκειμένου να επικεντρωθεί στα ρούχα κατά παραγγελία. Ωστόσο, πριν από μερικά χρόνια, οι ευνοϊκές οικονομικές συνθήκες επέτρεψαν στην Husbands Paris να προσφέρει τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων πιτζαμών, μπότες ή ακόμα και ενός πλήρους κοστουμιού έτοιμης ένδυσης.

Ο Eduardo, ένας Ισπανός πωλητής που εργάζεται στο κατάστημα, είχε την ευκαιρία να συναναστραφεί με μερικούς από τους πελάτες: «Τείνουν να είναι άνθρωποι που έχουν καλή αίσθηση της μόδας και αναζητούν ποιοτικά προϊόντα. Υπάρχουν λίγες μάρκες που έχουν τόσο ξεκάθαρη ταυτότητα, σεζόν μετά σεζόν», λέει στην EL PAÍS.

Για τους απαιτητικούς πελάτες, υπάρχει το πλεονέκτημα να πληρώνουν τιμές χαμηλότερες από τις συνήθως απαγορευτικές τιμές των κορυφαίων πολυτελών μαρκών. Τα κοστούμια κοστίζουν περίπου 1.700 δολάρια (1.500 ευρώ), τα πουκάμισα κυμαίνονται από 300 δολάρια (260 ευρώ) για τις ποπλίνες έως 700 δολάρια (615 ευρώ)για τα μεταξωτά, ενώ ένα παντελόνι κοστίζει περίπου 450 δολάρια (390 ευρώ).

Σήμερα, ο Γκαμπάρ ονειρεύεται ότι η ανάπτυξη της μάρκας, η οποία περιλαμβάνει αρκετά σημεία πώλησης στο εξωτερικό, θα του επιτρέψει να ανοίξει καταστήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιαπωνία, τις κύριες αγορές του.

Ονειρεύεται επίσης να αποστασιοποιηθεί από την προσωποποίηση της μάρκας: θέλει οι άνθρωποι να σκέφτονται την Husbands χωρίς να σκέφτονται τον ίδιο -ένα πράγματι δύσκολο εγχείρημα.

*Με στοιχεία από elpais.com | Αρχική Φωτό: Τζον Χίντλεϊ, Τζάρβις Κόκερ, Ξενοδοχείο Hilton, Λονδίνο, 1998