«To The Beloved, που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών είναι ένα εξαιρετικά ανύσυχο δράμα του Ροντρίγκο Σορογκόγιεν κι αποτελεί μια ανάλυση των ανδρών δημιουργών, εντελώς απαλλαγμένη από συναισθηματισμούς» σχολιάζει ο Peter Bradshaw στον Guardian συνεχίζοντας:

«Ο Χαβιέ Μπαρδέμ προσφέρει την πιο τρομακτική ερμηνεία του από την εποχή του Καμία Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους σε αυτή την ανησυχητική νέα ταινία για την συναισθηματική κακοποίηση, από τον Ισπανό σκηνοθέτη Ροντρίγκο Σορογκόγιεν, ο οποίος σκηνοθέτησε το σοκαριστικό, αγροτικό νουάρ του 2023, The Beasts».

The Beloved – Το στόρι

Πρόκειται για μια ταινία που αφορά τα γυρίσματα μιας ταινίας, κάτι που συχνά αποτελεί αφορμή για φαντασιώσεις, συναισθηματισμούς ή μεθυστική έκσταση για τη μαγεία του κινηματογράφου. Όχι όμως εδώ.

Και δεδομένου αυτού και της ταινίας Fatherland του Πάβελ Παβλικόφσκι φέτος θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι Κάννες εστιάζουν στη δυσλειτουργία μεταξύ πατέρα και κόρης.

Ο Εστεμπάν

Ο Μπαρδέμ υποδύεται τον Εστεμπάν, έναν σκηνοθέτη ταινιών και διάσημο νικητή Όσκαρ και Χρυσού Φοίνικα: έναν γοητευτικό και κοσμικό άνδρα ο οποίος, στην όλο και πιο ανησυχητική εξέλιξη της ταινίας, αποκαλύπτεται ότι βρίσκεται σε μια ασαφή κρίση μέσης ηλικίας.

Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά, αλλά αποφάσισε να επικοινωνήσει με την ενήλικη κόρη του από μια προηγούμενη σχέση, με την οποία είχε χάσει κάθε επαφή εδώ και πολλά χρόνια: πρόκειται για το παιδί της συμπρωταγωνίστριας της πρώτης του ταινίας, η οποία (ενδεικτικά) εγκατέλειψε την υποκριτική αμέσως μετά.

Ένα γεύμα

Αυτή είναι η Εμίλια, την οποία υποδύεται με πονηριά και ευφυΐα η Βικτόρια Λουένγκο, η οποία είναι και η ίδια ηθοποιός.

Ο Εστεμπάν κανονίζει ένα γεύμα για να προσφέρει στην Εμίλια τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα του ταινία, η οποία διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1930 και αφορά την αποικιακή εκμετάλλευση της Δυτικής Σαχάρας από την Ισπανία.

Ο Σορογκόγιεν, ο Μπαρδέμ και η Λουένγκο μας δείχνουν πόσο τεταμένη είναι αυτή η συνάντηση: ο Εστεμπάν δεν πίνει αυτές τις μέρες, αλλά η Εμίλια παραγγέλνει μια μπύρα και ένα κόκκινο κρασί.

Πρόκειται για μια σφοδρή απόρριψη κάθε ρομαντικής αντίληψης για τον κινηματογράφο και μια διακριτικά συναρπαστική ψυχολογική μελέτη μιας οδυνηρής αντιπαράθεσης μεταξύ πατέρα και κόρης

YouTube video player

Το τραύμα

Ο Εστεμπάν την διαβεβαιώνει αδιάφορα ότι δεν υπάρχει καμία νεποτιστική διάθεση στην προσφορά εργασίας και αναρωτιέται χαμογελαστά αν θα μπορούσαν να πάνε μαζί σινεμά, όπως έκαναν όταν ήταν νεότερη.

Η Εμίλια σκοτώνει αμέσως την καλή του διάθεση, υπενθυμίζοντας οργισμένα στον πατέρα της το ταξίδι τους για να δουν το Kill Bill: Volume 2 όταν ήταν 12 ετών και εκείνος εμφανίστηκε μεθυσμένος και μαστουρωμένος και έκανε μια σκηνή που την σημάδεψε συναισθηματικά για όλη της τη ζωή.

Καταχρηστική σκληρότητα

Με οργή, ο Εστεμπάν ισχυρίζεται ότι εκείνη έχει θυμηθεί και ερμηνεύσει λάθος αυτό το περιστατικό -η ψυχολογική του εκφοβιστική τακτική δεν ακυρώνει την προσφορά εργασίας, αν και την προειδοποιεί ότι ίσως να είναι «σκληρός» μαζί της κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.

Το σκηνικό είναι έτοιμο για γυρίσματα μιας ταινίας καθαρά καταχρηστικής σκληρότητας, σε ειρωνική αντίθεση με την υποτιθέμενη υψηλού επιπέδου κριτική του έργου του απέναντι στις αποικιακές πατριαρχικές σχέσεις εξουσίας.

Σιωπηλά εξοργισμένος

Ο Εστεμπάν είναι καταπιεστικός και ελεγκτικός, χαρακτηριστικά που γίνονται ακόμα πιο τρομακτικά καθώς συνυπάρχουν με την εκλεπτυσμένη επαγγελματική του γοητεία: είναι σιωπηλά εξοργισμένος και δυσαρεστημένος με τον τρόπο που η Εμίλια επιλέγει να κάνει παρέα με άλλα μέλη του συνεργείου (αλλά όχι με αυτόν) μετά από μια μέρα γυρισμάτων.

Της δίνει συγκαταβατικά προσωπικές συμβουλές, συμπεριλαμβανομένης μιας επιπλήξεως να σταματήσει το ποτό, την οποία η Εμίλια απορρίπτει οργισμένα ως ανυπόφορη υποκριτική στάση, προκαλώντας τον Εστεμπάν να της φερθεί παγωμένα σαν ένα αχάριστο παλιόπαιδο.

Πατέρας-κόρη

Και αυτή η τοξική κατάσταση κορυφώνεται σε μια σχεδόν αδύνατη να παρακολουθηθεί ακολουθία, στην οποία ο Εστεμπάν έχει μια βίαιη κρίση λόγω της αποτυχίας του καστ να κάνει σωστά μια συγκεκριμένη σκηνή, παρά τις αλλεπάλληλες λήψεις κάτω από τον καυτό ήλιο.

Πρόκειται για μια σφοδρή απόρριψη κάθε ρομαντικής αντίληψης για τον κινηματογράφο και μια διακριτικά συναρπαστική ψυχολογική μελέτη μιας οδυνηρής αντιπαράθεσης μεταξύ πατέρα και κόρης.

Τελικά, τι ισχύει;

Μήπως η Εμίλια δέχτηκε αυτόν τον ρόλο, παρά τις προφανείς επιφυλάξεις της, απλώς για να αντιμετωπίσει τον πατέρα της μια για πάντα, για να τον οδηγήσει σε μια ψυχολογική κρίση κατά την οποία θα αποδεχτεί την ευθύνη του για τη συμπεριφορά του;

«Ίσως» συνεχίζει ο Peter Bradshaw στον Guardian «αλλά η ταινία σας καλεί να εξετάσετε μια περαιτέρω πιθανότητα: ότι ο Εστεμπάν έχει σκαρφιστεί ολόκληρη αυτή την ταινία για να υποτάξει την κόρη του, να την κάνει να του είναι ευγνώμων, να υποταχθεί σε αυτόν, να την κάνει να συγχωρήσει και μάλιστα να ξεχάσει τον τρόπο με τον οποίο φέρθηκε στην Εμίλια και τη μητέρα της.

»Είναι μια τρομακτική ιδέα, που μεταφέρεται με πάθος από τον Μπαρδέμ και τη Λουένγκο: δύο εξαιρετικές ερμηνείες».

*Με στοιχεία από theguradian.com

Ειδήσεις Σήμερα: