Μετά από εβδομάδες εντατικών αεροπορικών επιδρομών από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, η εικόνα που αναδύεται από το εσωτερικό του Ιράν είναι αυτή ενός κράτους που, αν και «λαβωμένο», παραμένει εξαιρετικά επικίνδυνο.

Σύμφωνα με την WSJ, παρά τη χρήση των πιο εξελιγμένων όπλων στο αμερικανικό οπλοστάσιο -συμπεριλαμβανομένων των «bunker buster» βομβών GBU-57 που έπληξαν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Φορντό- οι υπηρεσίες πληροφοριών της Δύσης καταλήγουν σε ένα ανησυχητικό συμπέρασμα: Η στρατιωτική ραχοκοκαλιά του Ιράν παραμένει σε μεγάλο βαθμό άθικτη.

Το ερώτημα που πλανάται πλέον πάνω από την Ουάσιγκτον και την Τελ Αβίβ δεν είναι αν το Ιράν μπορεί να απαντήσει, αλλά με πόση σφοδρότητα θα το πράξει.

Το οπλοστάσιο που «τρόμαξε» τη Δύση παραμένει στη θέση του

Σύμφωνα με αξιωματούχους άμυνας και δορυφορικές αναλύσεις, η Τεχεράνη έχει καταφέρει να διασώσει ένα κρίσιμο μέρος του πυραυλικού της οπλοστασίου, μεταφέροντάς το σε ένα δαίδαλο υπόγειων «πυραυλικών πόλεων» που εκτείνονται βαθιά κάτω από τα όρη Ζάγκρος.

Το Ιράν διδάχθηκε από τις συγκρούσεις των προηγούμενων ετών. Αντί να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του σε εκτεθειμένες βάσεις, δημιούργησε ένα αποκεντρωμένο δίκτυο παραγωγής και εκτόξευσης.

«Μπορείς να καταστρέψεις το κτήριο, αλλά δεν μπορείς να καταστρέψεις την τεχνογνωσία ή τους πυραύλους που βρίσκονται 100 μέτρα κάτω από το έδαφος», αναφέρει ανώτερος αναλυτής πληροφοριών.

Οι ΗΠΑ εκτιμούν ότι το Ιράν διατηρεί ακόμα χιλιάδες βαλλιστικούς πυραύλους ακριβείας, όπως οι Fattah και Kheibar Shekan, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να πλήξουν οποιοδήποτε σημείο στο Ισραήλ ή τις αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο.

Το γεγονός ότι η Τεχεράνη χρησιμοποίησε μόνο ένα κλάσμα (περίπου το ένα τρίτο) του οπλοστασίου της κατά τη διάρκεια της πρόσφατης 12ήμερης σύγκρουσης, υποδηλώνει μια στρατηγική αυτοσυγκράτηση με σκοπό τη διατήρηση ισχύος για έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς.

Το κενό στην αποτροπή

Παρά τις θριαμβευτικές δηλώσεις για την εξάρθρωση του πυρηνικού προγράμματος, η πραγματικότητα στο πεδίο είναι πιο περίπλοκη. Ενώ οι εγκαταστάσεις στη Νατάνζ και το Ισφαχάν υπέστησαν σοβαρές ζημιές, η εγκατάσταση στο Φορντό -χτισμένη μέσα στην καρδιά ενός βουνού- αποδείχθηκε σκληρό καρύδι ακόμα και για τις βόμβες MOP των 30.000 λιβρών των ΗΠΑ.

Επιπλέον, η Τεχεράνη έχει επιταχύνει τη χρήση drones (UAVs) καμικάζι. Αυτά τα χαμηλού κόστους αλλά θανατηφόρα όπλα έχουν αποδείξει ότι μπορούν να νικήσουν ακόμα και τα πιο εξελιγμένα συστήματα αεράμυνας, όπως το Iron Dome και οι συστοιχίες Patriot.

Η ικανότητα του Ιράν να παράγει μαζικά αυτά τα συστήματα σε κρυφές εγκαταστάσεις σημαίνει ότι η απειλή παραμένει διαρκής και ασύμμετρη.

Η πολιτική πίεση

Στην Ουάσιγκτον, η κυβέρνηση Τραμπ αντιμετωπίζει ένα δίλημμα. Από τη μία πλευρά, η ρητορική της «μέγιστης πίεσης» φαίνεται να έχει φέρει το ιρανικό καθεστώς σε οικονομικό αδιέξοδο. Από την άλλη, η στρατιωτική κλιμάκωση δεν επέφερε το τελειωτικό πλήγμα που πολλοί ήλπιζαν.

Το Ιράν, παρά τις εσωτερικές ταραχές και την παράνοια που επικρατεί στις τάξεις των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) μετά τις εκτελέσεις φερόμενων ως κατασκόπων, φαίνεται να συσπειρώνεται γύρω από τη στρατιωτική του ηγεσία.

«Το Ιράν είναι πιο επικίνδυνο όταν αισθάνεται στριμωγμένο», λέει ο Behnam Ben Taleblu, αναλυτής στο Foundation for Defense of Democracies. «Έχουν επενδύσει δεκαετίες στην οικοδόμηση ενός οπλοστασίου που έχει σχεδιαστεί για να επιβιώσει από μια επίθεση των ΗΠΑ. Αυτό ακριβώς βλέπουμε σήμερα».

Η επόμενη μέρα

Καθώς η κατάπαυση του πυρός παραμένει εύθραυστη, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή ανησυχούν. Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα παρατηρούν με δέος ότι το Ιράν, παρά τις απώλειες, διατηρεί την ικανότητα να «τυφλώνει» ραντάρ και να πλήττει υποδομές ζωτικής σημασίας.

Το συμπέρασμα για το Πεντάγωνο είναι σκληρό: Η πλήρης εξουδετέρωση της ιρανικής απειλής θα απαιτούσε μια χερσαία επιχείρηση ή μια εκστρατεία βομβαρδισμών διάρκειας μηνών, κάτι που κανείς στην Ουάσιγκτον δεν φαίνεται διατεθειμένος να ξεκινήσει.

Έτσι, το οπλοστάσιο που «τρόμαξε» τη Δύση παραμένει στη θέση του, λειτουργώντας ως μια διαρκής υπενθύμιση ότι στη Μέση Ανατολή, η στρατιωτική νίκη είναι συχνά μια οφθαλμαπάτη.

Το Ιράν μπορεί να είναι πληγωμένο, αλλά η ικανότητά του να προκαλέσει όλεθρο παραμένει το μεγαλύτερο εμπόδιο για οποιοδήποτε σχέδιο σταθερότητας στην περιοχή. Για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, η πρόκληση δεν είναι πλέον πώς θα καταστρέψουν το οπλοστάσιο, αλλά πώς θα ζήσουν με τη σκιά του.

Ειδήσεις Σήμερα: